14/09/2026
𝗢𝟭𝟵-𝟮: 𝗵𝗮𝗿𝗱 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗯𝗲𝗹𝗼𝗼𝗻𝗱!
Na een oefenwedstrijd en een eerste competitiewedstrijd buitenshuis was het eindelijk tijd voor onze eerste thuiswedstrijd van het seizoen. DFC O19-1 kwam op bezoek in Harlingen. Ook zij waren nog op zoek naar hun eerste punten, na een 8-0 nederlaag tegen Leeuwarder Zwaluwen. Voor beide ploegen was de opdracht dus duidelijk: op jacht naar die eerste drie punten. En dat was vanaf de eerste minuut te merken.
Fc Harlingen begon in een 4-3-3-formatie sterk aan de wedstrijd. Er werd gezamenlijk druk gezet, de combinaties werden gezocht en aan de bal probeerden we vooral te blijven voetballen. Echte grote kansen kwamen er in het begin nog niet. Beide ploegen stonden verdedigend goed, waardoor het spel zich voornamelijk op het middenveld afspeelde.
DFC had voorin met nummer 12 een gevaarlijke klant rondlopen. Technisch sterk, snel en duidelijk één van de betere spelers bij de gasten. Maar daar stond wel onze verdediging tegenover. Luuk krijgt achterin steeds meer vertrouwen en liet ook vandaag weer zien waarom. Samen met Jinne in het centrum en Matteo en Roald op de zijkanten stond er een solide blok. En glipte nummer 12 er tóch een keer doorheen, dan stond Bryan er nog. Bryan keepte vandaag alsof iemand hem vooraf had verteld dat er absoluut geen bal langs hem mocht. Katachtig, scherp en geen hoek te groot. No way dat hij vandaag zomaar gepasseerd zou worden.
Ook voetballend zag het er bij vlagen gewoon heerlijk verzorgd uit. Balletje breed, balletje terug, andere kant zoeken en rust bewaren. Lekker hoor. Gewoon met voetbal bezig zijn. Niet iedere bal blind naar voren rossen, maar proberen een oplossing te vinden. En dát is voor deze ploeg misschien nog wel belangrijker dan het resultaat.
Op het middenveld kreeg Rutger vandaag als controlerende middenvelder de taak om de boel te organiseren en zijn twee aanvallende middenvelders goed neer te zetten. Milan en Jesper namen die posities voor hun rekening. Voorin moesten Anne-Jeppe, Kaydin en Mike Hoekstra voor het gevaar zorgen.
𝗘𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗳𝗮𝘀𝗲
Na ruim een halfuur stond het nog altijd 0-0. DFC begon zich in die fase steeds meer te ergeren aan een aantal beslissingen van de scheidsrechter. Volgens hen zat er nogal wat tegen. Nou kan ik je één ding vertellen: de scheidsrechter leidde gewoon een prima wedstrijd. Hij zat er bovenop, liet zich niet gek maken en probeerde 22 spelers én de nodige begeleiding langs de lijn netjes in het gareel te houden. Ook ondergetekende mocht daar later trouwens nog even kennis mee maken. Daar kom ik nog op terug.
Het vervelende was alleen dat wij ons een beetje lieten meenemen in alle drukte. Onze taken werden minder goed uitgevoerd. Gezamenlijk druk zetten veranderde ineens in: jij jaagt nu even, dan kijk ik wel toe. En een minuut later precies andersom. Daar hebben we natuurlijk weinig aan. Ook aan de bal werd het soms wat te individueel. Twee man voorbij? Prachtig. Maar daarna staat er meestal ergens een ploeggenoot vrij. Overspelen dus.
DFC werd in deze fase gevaarlijker en vlak voor het doel van Bryan ontstond zelfs nog een flinke schermutseling. Maar we hielden stand en gingen met een 0-0 ruststand de kleedkamer in.
𝗙𝗮𝘁𝗯𝗶𝗸𝗲𝘀, 𝘄𝗲𝗲𝗸𝗲𝗻𝗱𝗽𝗹𝗮𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗲𝗻… 𝗼 𝗷𝗮, 𝘃𝗼𝗲𝘁𝗯𝗮𝗹
In de kleedkamer ging het vervolgens ineens over een fatbike en over wie er na de wedstrijd nog wat ging doen. Wablief? Gasten… we hebben nog een helft te voetballen! Even hier blijven met de gedachten, even kijken waar het fout gaat en vooral ook kijken wat er juist wél goed gaat. Want we zaten gewoon prima in de wedstrijd.
𝗦𝘁𝗲𝗿𝗸𝗲 𝘁𝘄𝗲𝗲𝗱𝗲 𝗵𝗲𝗹𝗳𝘁
Die eerste vijf minuten na rust kunnen altijd verraderlijk zijn, maar dit keer kwamen we juist uitstekend uit de kleedkamer. Sterker nog: het spelbeeld begon steeds meer onze kant op te kantelen. We kwamen vaker op de helft van DFC, speelden met meer overtuiging en kregen steeds meer het gevoel dat er iets te halen viel.
DFC moest het inmiddels ook zonder hun gevaarlijke nummer 12 doen. Die was vertrokken richting Dronrijp. De geruchten gaan dat hij nog met het eerste van Dronrijp mee moest doen. Goed voor hen, beter voor ons. Ondertussen konden wij flink doorwisselen dankzij een ruime bank. Jurre, Stan, Bjorn, Che en de nog niet helemaal f***e Mike Vlieger kregen allemaal hun speelminuten. En dat was welkom. Waar we vorige week bijna met bosjes tegelijk omvielen, hadden we vandaag gelukkig genoeg spelers om energie in de ploeg te blijven houden.
En dan begint zo’n wedstrijd langzaam te kantelen. We kregen een vrije trap, de bal werd goed ingebracht, belandde op de lat en viel vervolgens precies voor de voeten van Kaydin. Een enorme kans. Zo’n bal waarvan je langs de lijn al bijna begint te juichen, maar hij wilde er niet in. Jammer, maar vooral doorgaan. Blijven geloven, blijven verwachten. Want als je blijft werken, komt dat moment vanzelf.
𝟴𝟱𝗲 𝗺𝗶𝗻𝘂𝘂𝘁: 𝗕𝗢𝗘𝗠!
De wedstrijd liep richting het einde en nog altijd stond die brilstand op het bord. Tot onze captain Rutger er genoeg van had. Vanaf grote afstand keek hij op en dacht waarschijnlijk: weet je wat, ik doe het zelf wel. Hij haalde uit en de bal vloog over de keeper van DFC heen en plofte tegen de touwen. 1-0! Wat een goal. Een werelddoelpunt. Eentje die je later gerust nog drie meter verder van het doel mag vertellen. Captain Rutger zet fc Harlingen op voorsprong en het hele team ontplofte van blijdschap.
En dan gebeurt er iets geks. Bij 0-0 hoorde ik vanaf de bank nog: “Ik vind het best spannend hoor, het staat nog steeds 0-0.” Nou, als trainer vond ik het bij 1-0 ineens een stuk spannender! Billenknijpen? Nou, dat viel gelukkig nog mee. Maar je hoopt natuurlijk dat die 2-0 er nog even achteraan valt, zodat je rustig kunt ademhalen.
Die kwam niet. En wanneer de scheidsrechter dan op zijn horloge kijkt en besluit dat er nog een paar minuten bij mogen, tja… dan moet ook deze trainer af en toe even eraan herinnerd worden dat hij niet zelf het veld in hoeft te rennen. Maar de jongens hielden stand. DFC probeerde nog één keer aan te zetten, maar onze ploeg bleef knokken, verdedigen en samenwerken.
En toen klonk eindelijk dat verlossende fluitsignaal. Fc Harlingen O19-2 – DFC O19-1: 1-0. De eerste overwinning is binnen! En vooral: een dik verdiende overwinning.
Niet omdat alles perfect ging en ook niet omdat we negentig minuten lang fantastisch voetbalden, maar omdat deze ploeg bleef werken. Omdat we samen bleven verdedigen, omdat we probeerden te blijven voetballen en omdat we tot het einde bleven geloven dat die kans nog zou komen. Hard werken wordt beloond, en daar mogen de jongens trots op zijn.
De overwinning werd na afloop nog even goed gevierd in de kantine. Terecht ook. Geniet ervan, mannen! Volgende week wacht alweer een flinke uitdaging: het sterke Leeuwarder Zwaluwen. Maar na vandaag weten we in ieder geval één ding: met deze inzet, dit plezier en deze teamspirit hoeft O19-2 voor niemand bang te zijn.
Op naar de volgende! ⚽
