ConflictWijs / Boek & training

ConflictWijs / Boek & training Wij leren professionals om anders te kijken naar gedoe en spanning. Niet als probleem, maar als ingang naar groei.

Met ons aanbod geven we een nieuw perspectief op conflicten en helpen we teams en leiders om gezonder met conflict om te gaan.

Als mediator kun je iemand niet zomaar op een aanname wijzen. Je kunt er wél voor zorgen dat iemand zelf gaat zien dat e...
19/09/2026

Als mediator kun je iemand niet zomaar op een aanname wijzen. Je kunt er wél voor zorgen dat iemand zelf gaat zien dat er een aanname in het verhaal zit.

En dat is een vaardigheid die voor veel meer professionals handig is.

Het begint bij taalvaardigheid en het vermogen om te nuanceren.

Klinkt de aanname bijvoorbeeld als een inschatting, een veronderstelling, een verwachting of misschien een voorspelling?

Ieder woord heeft net een andere lading.

Een voorbeeld.
Harrie zegt:

“Er wordt hier met twee maten gemeten. Kees wordt voorgetrokken door onze leidinggevende. Ze heeft hem duidelijk nodig om een wit voetje te halen bij de grote baas.”

Je zou kunnen reageren:

“Ik hoor je zeggen dat je het gevoel hebt dat je collega wordt voorgetrokken.”

Maar daarmee kun je ook irritatie oproepen:

“Dat gevoel heb ik helemaal niet. Dat ís gewoon zo! Dat zijn de feiten.”

Wat dan wel?

Eerst doorvragen.

“Hoe merk je dat Kees wordt voorgetrokken?”

“Als Kees feedback moet geven op een voorstel, krijgt hij daar veel langer de tijd voor dan ik.”

“Dus Kees krijgt langer de tijd voor het geven van feedback?”

“Ja.”

“Waar verwacht je dat dat mee te maken heeft?”

Dan vertelt Harrie dat Kees veel van AI weet en dat dit momenteel belangrijk is binnen het bedrijf. Hij voegt eraan toe dat hij zelf óók veel van AI weet, maar zich meer bezighoudt met de risico’s.

En ineens ontstaat er ruimte voor een andere formulering:

“Dus als er iets belangrijk is binnen jullie bedrijf, zoals nu AI, gaat daar veel aandacht naartoe. En het lijkt erop dat collega’s die daar veel van weten ook meer aandacht krijgen. Klopt dat?”

Van:

“Kees wordt voorgetrokken en onze leidinggevende heeft hem nodig om een wit voetje te halen.”

Naar:

“Het lijkt erop dat collega’s die veel weten van iets wat belangrijk is voor het bedrijf, meer aandacht krijgen.”

In ons vak noemen we dit reframen.
Van daaruit kun je verder werken en zoeken naar een constructieve volgende stap.

Bijvoorbeeld: Heb je het daar al eens over gehad met je leidinggevende? En weten zij eigenlijk dat jij ook veel van AI weet?

Spelen met taal en betekenisgeving noem ik dat.

Ik heb best wel wat moeten afleren om te kunnen doen wat ik nu doe. Een stilte laten vallen en afwachten wat er ontstaat...
14/09/2026

Ik heb best wel wat moeten afleren om te kunnen doen wat ik nu doe.

Een stilte laten vallen en afwachten wat er ontstaat, was vroeger bepaald niet mijn sterkste kant.

Toen ik in 2016 als mediator wilde gaan werken, heb ik veel van mijn gewoontes onder de loep moeten nemen.
De grootste transformatie zat voor mij niet in de kennis of het proces. Die zat in hoe ik mezelf verhield tot spanning en conflict.

Als kind pikte ik sfeer en spanning moeiteloos op. Ik leerde ook al vroeg hoe ik dat kon beïnvloeden en hoe ik kon zorgen voor harmonie en gezelligheid.

Dat was mijn kwaliteit. Maar het werd ook een patroon. Ik raakte gewend om mezelf aan te passen en maakte mezelf eind-verantwoordelijk voor de sfeer.

Op weg naar het mediatorschap en trainen leerde ik het verschil tussen dragen en overdragen. Tussen willen helpen en daadwerkelijk helpen.

Ik leerde spanning verdragen en daarna waarderen, waardoor mijn behoefte aan oplossen verdween en ik mijn verantwoordelijkheid kan laten waar die hoort.

Mijn gevoeligheid voor wat er tussen mensen gebeurt is er nog steeds. Mijn snelheid trouwens ook.

Alleen reageer ik tegenwoordig vanuit een andere bron.
Niet meer vanuit de behoefte om de harmonie te herstellen. Maar vanuit nieuwsgierigheid naar wat de spanning te vertellen heeft.

Van daaruit durf ik het gesprek te openen, te onderzoeken en te benoemen wat onuitgesproken blijft en soms juist even NIETS te doen.

Die nieuwsgierigheid en dat vertrouwen is een belangrijk onderdeel geworden van hoe ik nu medieer én train.

En dat vertragen?

Dat vraagt nog steeds regelmatig mijn aandacht. Mijn brein en mijn hele systeem gaan van nature vrij snel. Sommige patronen verdwijnen blijkbaar niet. Je leert ze vooral eerder herkennen en er echt anders mee omgaan.

Heb jij dingen moeten afleren om te kunnen doen wat je nu doet? Professioneel of privé?

En voelt dat inmiddels natuurlijk? Of vraagt het soms ook nog wat extra aandacht? 😁

Effectieve leiders vermijden conflict niet. Ze benutten het.“Maar hoe doe je dat dan?”Die vraag krijg ik regelmatig wann...
10/09/2026

Effectieve leiders vermijden conflict niet. Ze benutten het.

“Maar hoe doe je dat dan?”

Die vraag krijg ik regelmatig wanneer we het hebben over conflictvaardigheid.

De meeste professionals die ik spreek, weten inmiddels wel dat conflicten erbij horen.
Waar mensen samenwerken, ontstaan verschillen. In belangen, behoeften, tempo, karakter, verwachtingen en ideeën over hoe iets hoort te gaan.

Veel mensen herkennen ook dat het helpt wanneer je daar goed mee om kunt gaan.

Alleen: hoe ziet dat er dan uit?

Hoe voer je het gesprek wanneer twee collega’s elkaar nauwelijks meer kunnen luchten? Hoe spreek je iemand aan zonder dat diegene in de verdediging schiet? En hoe blijf je nieuwsgierig als je zelf geïrriteerd bent?

In “De tekens verstaan” van Phoenix Opleidingen las ik:
“Leiders zien verschil als brandstof voor ontwikkeling.”

Dat sluit mooi aan bij mijn visie.

Bij constructieve conflicten mag het verschil er zijn, bij destructieve conflicten mag het verschil er niet zijn of poetsen we het weg.

Vermeden conflicten verdwijnen zelden vanzelf. Ze gaan ondergronds verder en hebben de natuurlijke neiging om te escaleren.

Je bent als leider onderdeel van de dynamiek. Kennis over conflicten alleen is niet genoeg. Je moet ook jezelf leren kennen in conflict. “Hoe ben ik in conflict?”

Hoe werd er bijvoorbeeld vroeger bij jou thuis omgegaan met ruzie? Mocht je boos zijn?
Wat doe jij wanneer je je niet gehoord voelt?

Onder druk grijpen we gemakkelijk terug op gedrag dat ooit heel functioneel was.

Een conflict legt die patronen vaak genadeloos bloot. En biedt daarmee ook nuttige informatie.

Wil je onderzoeken hoe conflictwijs jijzelf of jouw team is? Stuur me gerust een bericht. Ik kom graag bij je langs.

Hoe goed kun jij met tegenvallers omgaan?Ik ga een bekentenis doen. We hebben iets nieuws gekocht. Iets leuks! Iets waar...
28/08/2026

Hoe goed kun jij met tegenvallers omgaan?

Ik ga een bekentenis doen.

We hebben iets nieuws gekocht. Iets leuks! Iets waar ik héél graag gebruik van wil maken.

Alleen kan dat nog niet.
Er zijn een paar tegenvallers. Ik zal jullie de details besparen maar dingen lopen anders dan gehoopt en vooral: langzamer dan ik had bedacht. En dat vind ik irritant.

Ik ga graag snel. En ik vind het dus behoorlijk irritant als het langzaam gaat.

Je zou kunnen stellen: dit is conflictpotentieel.

In het kader van practice what you preach ben ik me daar natuurlijk wel van bewust.

Vanmorgen liep ik met de hond en dacht ik: hoe ga ik eigenlijk om met tegenvallers?

Want ik voelde de irritatie inmiddels behoorlijk.

Vroeger ging ik op momenten als deze jagen. Bellen. Nog een keer bellen. Er bovenop zitten.

Met als gevolg dat ik vooral mezelf in de weg zat. En waarschijnlijk ook de ander.

En nu…
Ik wil vooruit, terwijl de werkelijkheid zegt: nog even wachten.

En dat vraagt van mij iets waar ik van nature iets minder talent voor heb: een pas op de plaats maken en geduldig zijn.

Als ik op zo’n moment direct mijn impuls zou volgen, krijg ik gegarandeerd ruzie met de meneer van de desbetreffende instantie. En die kan er tenslotte ook weinig aan doen.

Een potje ruziemaken vind ik op zichzelf geen ramp, maar dan natuurlijk wel graag constructief. 😉

Ik schreef er een uitgebreidere blog over.
Over wat er eigenlijk gebeurt als iets niet loopt zoals jij wilt.
Over hoe irritatie kan uitgroeien tot ergernis.
Over wat ongeduld te maken heeft met invloed en controle.
Over waarom we juist zo geraakt worden als iets belangrijk voor ons is.

En over iets wat ik door de jaren heen steeds beter ben gaan begrijpen:
Een sterke emotie vertelt vooral iets over wat voor jou belangrijk is. Niet automatisch over wat de ander fout heeft gedaan.

De link naar de blog vind je hieronder bij de reacties.

En ik ben benieuwd; hoe ga jij om met tegenvallers? Welke versie van jezelf komt tevoorschijn wanneer iets wat belangrijk voor je is anders loopt dan je had bedacht?

Tijdens een mediation stel ik vaak de vraag. “Wat was eigenlijk de bedoeling?”Achter verwijten en standpunten blijken me...
22/08/2026

Tijdens een mediation stel ik vaak de vraag.

“Wat was eigenlijk de bedoeling?”

Achter verwijten en standpunten blijken mensen soms helemaal niet zo verschillend te zijn als ze dachten. Vaak wilden ze allebei iets vergelijkbaars, maar kwam die bedoeling onderweg niet meer over.

De één wilde voorkomen dat een fout zich opnieuw zou voordoen.

De ander wilde zich juist weer veilig voelen binnen het team.

Een goede mediator lost het conflict niet op. Een goede mediator helpt mensen om hun eigen oplossend vermogen terug te vinden.

Zodat ze niet alleen vandaag een oplossing vinden, maar ook de volgende keer zelf het gesprek durven voeren.

De vraag “Doen we dit omdat het hoort, of omdat het helpt?” popte deze week weer een keer op tijdens een mediation.

Ik schreef er een nieuwe blog over.

Je leest daarin waarom ik geloof dat de vraag naar de bedoeling misschien wel de krachtigste vraag is die je in een conflict kunt stellen.

https://conflictwijs.nl/mediation-vanuit-de-bedoeling/

Herken jij een situatie waarin de bedoeling onderweg verloren ging?

Dit citaat doet me denken aan een uitspraak uit het boek De keuze van Edith Eva Eger:“Lijden is universeel. Slachtoffers...
11/08/2026

Dit citaat doet me denken aan een uitspraak uit het boek De keuze van Edith Eva Eger:

“Lijden is universeel. Slachtofferschap is een keuze.”

Twee bekende citaten uit twee totaal verschillende werelden. De ene uitspraak komt van een voetballer, de andere van een vrouw die Auschwitz overleefde.

Toch raken ze voor mij aan dezelfde vraag:

Wat doe je wanneer het leven anders loopt dan je had gehoopt?

Die vraag kom ik dagelijks tegen aan de mediationtafel.

Mensen komen binnen met het verlangen om iets te winnen. Gelijk krijgen. Erkenning. Begrip. Rechtvaardigheid.

En hoe harder mensen proberen te winnen, hoe groter de kans dat uiteindelijk iedereen iets verliest.

In vrijwel ieder conflict zie ik dezelfde dynamiek. De één voelt zich slachtoffer van de ander. Even later draaien de rollen om. Iedereen heeft argumenten. Iedereen heeft een verhaal. Iedereen probeert duidelijk te maken waarom zijn werkelijkheid de juiste is.

Daarom probeer ik in mediation de aandacht te verleggen van:

Wie heeft er gelijk?

naar:

Wat staat er werkelijk op het spel?
Wat probeer jij te beschermen?

Achter standpunten zitten vaak behoeften als veiligheid, vrijheid, verbondenheid en autonomie.

Dat zie je in gezinnen en organisaties, en ook in de grote conflicten van deze tijd.

Soms fantaseer ik als mediator over een onmogelijke situatie. Stel dat Rusland en Oekraïne tegenover mij aan tafel zouden zitten.

Natuurlijk een oorlog laat zich natuurlijk niet oplossen met een mediationgesprek. Daarvoor is het leed te groot, de geschiedenis te complex (en mijn Engels te slecht 😜).

Maar toch, als ik verder fantaseer, zou ik vragen:
Wat probeer je te beschermen?
Wat zou er verloren gaan als je je zin niet krijgt?

De één vreest het verlies van veiligheid en invloed. De ander het verlies van vrijheid en identiteit.

Aan beide kanten leeft angst voor verlies. Alleen verschilt wat beschermd wil worden.

Conflicten hebben mij geleerd dat we onze aandacht vaak richten op wat we willen winnen. Terwijl er veel kan veranderen wanneer we onderzoeken wat we bang zijn te verliezen.

Daar ontstaat dan ruimte om verschillen naast elkaar te laten bestaan, zonder dat de één de ander hoeft uit te wissen.

Maakt eigen ervaring je een betere professional?Word je als mediator, coach of begeleider beter in je vak naarmate je ze...
02/08/2026

Maakt eigen ervaring je een betere professional?

Word je als mediator, coach of begeleider beter in je vak naarmate je zelf meer hebt meegemaakt? Helpt het als je bepaalde emoties ook ergens in je eigen lijf hebt gevoeld?

Ik denk van wel.

Niet omdat je precies hetzelfde moet hebben meegemaakt als de mensen die tegenover je zitten. Geen enkel verhaal is hetzelfde. Maar ervaring voegt wel iets toe wat kennis en vaardigheden alleen niet kunnen bieden.

Afgelopen vrijdag merkte ik dat zelf opnieuw in het klein. Het is misschien een wat knullig voorbeeld.

Mijn zoon van zeventien vertrok voor twee weken naar Frankrijk, samen met zijn vriendin en haar familie. Eerder deze zomer ging hij ook al een week naar albufeira met vrienden en vorige jaar ging hij ook al alleen. Dus dat is niet nieuw.

Toch besefte ik ineens dat ik hem voor het eerst in zijn leven TWEE weken achter elkaar niet real live zal zien.

En meteen dacht ik aan de ouders die ik in mediation begeleid. Aan ouders die hun kinderen tijdens de zomervakantie soms weken moeten missen na een scheiding.

Dan is wat ik nu voel nog maar een klein stukje van wat zij ervaren. Die van mij is namelijk 17 🥲

Ik ben zelf niet gescheiden en zal niet volledig kunnen voelen hoe dat is. Maar ik merk wel dat al die kleine en grote ervaringen in mijn eigen leven iets toevoegen aan de kwaliteit van mijn werk. Ze maken mijn blik ruimer.

Want zelfs als je weet dat je kind het fijn heeft, zelfs als je weet dat het goed is en je daar oprecht blij om bent, kan er tegelijkertijd iets anders bestaan.

Je mist je kind.

De afgelopen dagen leerde ik weer iets nieuws. Over hoe trots en weemoed moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan.

En over hoe onze eigen ervaringen ons soms een klein stukje dichter bij de belevingswereld van een ander brengen.

Herken jij dat? Dat een persoonlijke ervaring je blik op anderen of op je werk heeft veranderd?

Ik hou van boekjes, van spreuken, gedichten en intenties. Af en toe sla ik zo’n boekje open op een willekeurige bladzijd...
30/07/2026

Ik hou van boekjes, van spreuken, gedichten en intenties.

Af en toe sla ik zo’n boekje open op een willekeurige bladzijde. En vaak is het gedichtje of de spreuk precies raak voor dat moment, die dag.

Vandaag was het weer zo.

Toen mijn moeder in 2010 overleed, zei een vriend:
“Het gemis wordt alleen maar groter.” Destijds kon ik me daar weinig bij voorstellen.

De laatste jaren besef ik steeds vaker dat hij gelijk had.

Dat ik je nu zo kan missen is ook een goed teken. Jij bent mijn moeder en ik jouw kind. Dat missen mag pijn doen. ❤️

Vakantie en conflict: wat zichtbaar wordt, vraagt om een moedig gesprekWe kijken vaak weken uit naar de vakantie. Minder...
24/07/2026

Vakantie en conflict: wat zichtbaar wordt, vraagt om een moedig gesprek

We kijken vaak weken uit naar de vakantie. Minder verplichtingen, meer tijd voor elkaar, ontspanning.

En dan zit je ineens véél tijd met elkaar door te brengen.

De structuur van werk, school en afspraken valt weg. Patronen die thuis minder opvallen, worden tijdens een vakantie soms pijnlijk zichtbaar.

Wie neemt steeds de leiding?
Wie past zich aan?
Waar ontstaan steeds dezelfde irritaties?
En waarom raakt die ene opmerking je iedere keer weer?

Want ook al gaan we op vakantie, we nemen onszelf gewoon mee.

Onze verwachtingen, gevoeligheden, overtuigingen en oude ervaringen reizen gezellig mee. En met wat vermoeidheid, hitte en een verkeerde afslag erbij, ligt een discussie soms verrassend dichtbij.

Daar ontstaat ook een keuze.

Probeer je de ander te overtuigen van jouw gelijk? Of durf je nieuwsgierig te worden naar wat er nog meer te verkennen valt?

Een moedig gesprek vraagt ruimte voor meerdere perspectieven. Niemand heeft het alleenrecht op de waarheid. Verschillen vertellen ons vaak iets wat de moeite waard is om te onderzoeken.

Veel conflicten escaleren namelijk omdat we verschillen weg willen poetsen of beoordelen.

Hoe belangrijker het onderwerp voor ons is, hoe sterker de behoefte kan worden om aan de ‘goede kant’ te staan. En de ander doet precies hetzelfde. Zo zetten we elkaar ongemerkt vast.

Herkenbaar ?
Je leest de hele blog (met nog wat tips 😉) via de link in mijn bio.

Emoties in een conflict. Dit is wat je ermee kunt. Tijdens een mediation liet een medewerker zien hoe boos hij was op zi...
05/07/2026

Emoties in een conflict. Dit is wat je ermee kunt.

Tijdens een mediation liet een medewerker zien hoe boos hij was op zijn leidinggevende.

“Ze luisteren hier nooit. Alles wat ik zeg wordt onderuitgehaald.”

De irritatie was voelbaar. Zijn leidinggevende reageerde direct. Nog voor we het wisten, ging het gesprek over wie gelijk had en wie niet.

Ik vroeg de medewerker:
“Klopt het dat je boos bent?”

Hij dacht even na.
“Eigenlijk ben ik niet zozeer boos,” zei hij. “Ik voel me niet serieus genomen.”

De boosheid bleek geen eindpunt, maar een richtingaanwijzer. Onder die boosheid zat een behoefte aan erkenning en waardering. Vanaf dat moment ging het gesprek niet langer over verwijten, maar over wat er werkelijk speelde.

Dit zie ik vaak gebeuren.

In een conflict reageren we meestal op de eerste emotie die zich aandient. We schieten in de verdediging, vallen aan of trekken ons terug. Terwijl er onder die eerste reactie en emotie vaak een veel kwetsbaarder gevoel schuilgaat.

Daarom is vertragen zo belangrijk.

Psychiater Viktor Frankl zei ooit dat er tussen een prikkel en een reactie altijd een ruimte zit. In die ruimte ligt onze vrijheid.

Ik vergelijk dat graag met de beroemde slowmotionscène uit The Matrix, waarin de kogel vertraagt. Op het moment dat je geraakt wordt door een opmerking van een collega, leidinggevende of iemand anders, kun je als het ware op de pauzeknop drukken.

Heel even stil staan. Waar reageer ik eigenlijk op? Wat raakt mij hierin?
Welke behoefte of oude ervaring wordt aangeraakt?

Emoties zijn geen stoorzenders. Ze geven informatie. Ze laten zien wat voor jou belangrijk is, waar een grens ligt of waar misschien nog een oude pijn aandacht vraagt.

Hoe beter je je eigen emoties leert begrijpen, hoe kleiner de kans dat je ze op de ander afreageert. Dan verandert een conflict van een strijd met de ander in een kans om jezelf beter te leren kennen en te ontwikkelen.

Wil je leren hoe emoties werken in conflicten?
In mijn boek Jij begon! Leer constructief omgaan met conflicten en gezond ruziemaken neem ik je mee in de wereld achter emoties en conflicten en je leert o.a hoe je de ruimte tussen een trigger en een reactie kunt vergroten.

Adres

Helvoirt
5268

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer ConflictWijs / Boek & training nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar ConflictWijs / Boek & training:

Snelkoppelingen

Delen

Type