Opleiders in systemische coaching en therapie met paarden

"Mijn hand reikt uit , maar ik niet"
Over onderbroken uitreiking

Ik kan haar en het paard net niet zien, alsof de omheining van mijn paardenbak de sessie afschermt. Ik moet echt gaan staan en zie haar op de grond zitten, met mijn ruin vlak bij haar in de buurt maar net niet te dichtbij.

Ze legt haar hand in het zand neer en de manier waarop die hand daar ligt, trekt mijn aandacht. Haast onbemand.

Dan draait mijn ruin zijn hoofd naar haar toe en brengt heel voorzichtig zijn kin tot op zo’n vijf centimeter afstand van haar vingers. De rest van zijn lichaam blijft op zijn plek en beweegt niet.Dat duurt een tijdje en er lijkt niets te gebeuren, tot ik zie dat de neus van de ruin millimeter voor millimeter opschuift in de richting van haar hand. Het is bijna niet waar te nemen en toch gebeurt het. De afstand verkleint.

Wanneer de neus van het paard na enkele minuten de hand van de vrouw raakt, gaat er een siddering door beiden.

Het verlangen is zo oud en groot en de brug waarover het moet reizen zo fragiel.

We beëindigen hier de sessie, zonder nagesprek over wat vóór de woorden al gebeurd is.

Einde sessie

Een van de systeem- en kuddedynamieken is onderbroken uitreiking. Kort gezegd betekent dit dat een kind in de hechtingsfase niet meer uitreikt, omdat het geen respons meer verwacht. Uitreiken valt voor het kind dan samen met een niet uit te houden uitzichtloosheid in het onmogelijke contact met de ander.
Bij systeemtrauma gaat het om gebeurtenissen in de achtergrond van een of beide ouders, en soms van eerdere generaties, waardoor een ouder zelf niet meer kan uitreiken.

Wat niet kan oplossen of zich niet kan laten opnemen, heeft de neiging doorgegeven te worden. En zo kunnen paarden reageren op een dergelijke dynamiek. Er is geen receptuur.

De uitnodiging is: vergeet alles wat je weet of denkt te weten en laat je aankijken door de sessie. Registreer wat zich in jou als aanwezigheid voltrekt.

Doe niet iets, maar wees een dragende ruimte voor wat zich wil voltrekken.
Dan laten allen — cliënt, begeleider en soms ook het trauma — zich opnemen door het oplossende veld van de kudde.

Want de kudde draagt al.

www.wind.nu
Opleiders in systemische coaching en therapie met paarden

De jaaropleiding "De wijsheid van de kudde" start op 28 augustus, er zijn nog twee plaatsen beschikbaar.

Ieder jaar verzorgen wij een verdiepende jaaropleiding voor (paarden)coaches, consultants en therapeuten die zich verder willen verdiepen in het werken vanuit de beginselen van de kudde.

Je leert kijken, waarnemen en interveniëren door de ogen van de kudde.

Je leert de uitnodiging van de kudde aan het hele systeem van de cliënt te beluisteren.

Deze manier van werken kan je vertrouwde blik op begeleiden en helpen ingrijpend veranderen. Tegelijkertijd brengt zij een verdieping die niet alleen van betekenis is voor je werk als begeleider, maar ook voor jou als mens.

Op 28 augustus start een nieuwe jaaropleiding. Voor deze groep zijn nog twee plekken beschikbaar.

A new chapter.

The Wisdom of the Herd is currently being translated into English and will be published internationally by Routledge.

We’re exploring several cover designs.

Which one would you choose?

1 • 2 • 3 • 4

I’d love to hear your favourite.

BookCover Routledge TheWisdomOfTheHerd

Met het oog op de Engelse vertaling van mijn boek “De wijsheid van de kudde” voor maak ik in dit boek onderscheid tussen drie begrippen die de ontwikkeling van het werk helpen ordenen.

Het eerste begrip is Equine-Assisted Coaching. Daarmee doel ik op het werken met paarden waarbij de nadruk vooral ligt op zichtbaar gedrag, communicatie, grenzen, leiderschap, volgen, richting geven en de directe interactie tussen mens en paard.

Het tweede begrip is Equine-Assisted Systemic Coaching. Hier verschuift de aandacht van het individu naar het grotere geheel waarvan de coachee deel uitmaakt: familie, organisatie, geschiedenis, ordening, binding, uitwisseling en verborgen loyaliteiten.

Het derde begrip is Equine-Assisted Systemic Learning. Daarmee verwijs ik naar het werken met de wijsheid van de kudde. De respons van het paard en de kudde vormt hier de primaire bron van waarnemen, leren en interveniëren. Het gaat dan minder om het toepassen van een bestaande coachmethode met paarden en meer om leren vanuit wat de kudde zelf aanreikt.

Equine-Assisted Systemic Learning onderscheidt zich wezenlijk van de twee andere vormen omdat in deze manier van werken qua ordening de paarden voorop staan en dan pas de methode. Het zijn géén gelijke eenheden. Dat betekent dat “niet-weten” de baas is, de paarden leidend zijn.

Deze drie begrippen beschrijven geen strikt gescheiden werelden. Zij geven eerder de ontwikkelingslijn weer van dit werk: van gedrag, naar systeem, naar leren vanuit de wijsheid van de kudde.

Kom kennismaken met onze jaaropleiding op vrijdag as 3 juli in Elburg. De opleiding start in augustus. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar.

www.wind.nu
Verstuurd vanaf mijn iPhone

Het harmoniserende beginsel van de kudde. Een podcastaflevering voor iedereen die systemisch met paarden werkt of daarin geïnteresseerd is.

Op 3 juli is er een mogelijkheid om nader kennis te maken met ons werk en de jaaropleiding “De wijsheid van de kudde”.

Meer info en inschrijven op https://wind.nu/workshops/

Aflevering 2 Dichter bij jezelf kun je niet komen Paardencoaching. De wijsheid van de kudde · Episode

Reconciliation

Most conflict interventions start with connection.
Systemically, that may be exactly the wrong place to begin

The source of many conflicts lies in two realities that appear irreconcilable. When tension arises, there is often a strong impulse to find a solution as quickly as possible. We try to reduce differences, negotiate compromises, or reach agreement. While this can sometimes be helpful, from a systemic perspective it is not always the first step.

Conflicts often do not point to a lack of agreement, but to the existence of a difference that wants to be seen. As long as that difference is not truly acknowledged, it will usually continue to manifest itself in one form or another.

From a systemic perspective, reconciliation therefore does not begin with connection, but with distinction. Not with eliminating the difference, but with recognizing it.
Only when both realities are fully allowed to be visible does the possibility of a different movement emerge. Attention then shifts from fighting over the difference to being at peace with the difference.

In practice, the emphasis is often placed on reducing oppositions. Much less attention is given to fully acknowledging what distinguishes people or groups from one another. Yet this is often where an important key can be found.

A first step toward systemic reconciliation may be to look at what appears irreconcilable, to honour the distance, and to temporarily let go of the need to connect immediately. This is something quite different from passively accepting a situation. Rather, it requires actively consenting to the fact that, at this moment, a fundamental difference exists between A and B, and that this difference apparently has meaning.
When the difference is truly acknowledged, space sometimes emerges for something new. Not because A and B become the same after all, but because a different relationship to the difference becomes possible.

A second step may be to honour the deepest origin: the source from which both A and B have emerged. Recognizing this shared origin creates space for a perspective in which both realities can exist side by side without excluding one another.
From that perspective, a form of reconciliation may arise that is not based on being right, winning, or persuading, but on acknowledging what is.

The future that then unfolds is usually impossible to predict. It does not arise from repairing the past, but from a movement of life itself—a movement that is constantly transforming and continually presenting itself anew.

Have you ever experienced a situation in which acknowledging the difference created more movement than trying to resolve it?

www.wind.nu

29 September to 6 October 2026, we invite you to participate in our international training programme, The Harmonizing Principle.
We warmly welcome you to join us.

More information & registration:

https://wind.nu/opleidingen-paardencoaching/de-verdieping/

One of the sessions that made a deep impression on me was marked by the naturalness and the client’s willingness to fully reveal herself—above all, to herself. In such moments, a form of transformational learning can emerge: learning that draws directly from life force.

A session then becomes a dance in which the “unbearable” is carried together.

“Trembling as a life seeking force”

A young woman comes to our practice.
“I cannot connect with my roots. It became clear during a training where we had to do an exercise—I start trembling in my legs as if I cannot stand on them.”

“Are you trembling with anger?” I ask her, noting that I work from immediacy—that is, I respond directly, as much as possible without the mediation of any story or concept. At the same time, I notice that one of her eyes seems to look past the line of the other, as if she is looking at two elements behind her rather than allowing them to come together in front of her. She hesitates in her body for a moment and then says she is afraid of anger, because then everything will explode. She supports this sentence with a movement of her hands moving apart.

“My father has bipolar disorder; he has been manic-depressive, and my parents divorced when I was sixteen.”

I share with her that splitting can sometimes be a viable solution for something so large and painful that it cannot be faced directly, and I immediately ask whether such an event occurred in her father’s lineage. She responds that her grandfather hanged himself, and that her father found him. Again, that look in her eyes. I point it out to her and reflect that her hands just made a one-second micro-constellation.
“I am also afraid that I might go mad, or that something of this is in me as well.”

Again, that look—and now I hear myself say to her:
“I can see in your eyes the look your father had when he found your grandfather.”

Now her face begins to tremble as well. In this trembling, there is a profound sense of connection with her roots.

“You already are your herd. The invitation here is to fully allow yourself to be this completely, right in the trembling—including the ‘madness.’ The trembling is your life force seeking to fully express itself within you.”

An image arises in me of a plant that first allows water to reach its roots and now allows that water to reach its leaves. I encourage her to let herself be fully taken in by this life force, so that she can completely coincide with her inner herd.

Sometimes parents save for their children so that the children may have something left over; yet sometimes we see the opposite—parents sacrifice themselves in order to spare their children.

In this way, the experience of trauma can be felt as a natural, storyless response of the body—painful and full of life force. For me, this is surrender: the willingness, even if only for a moment, to give up knowing what will happen next.

The trembling of the coachee above brought her back into tune with her inner herd, but also with life force itself. Surrender to life force then means that you give yourself over, without any condition, to (in the case of trauma) the pain. You allow that there is no other or better reality than the one that is being offered to you now. You let yourself be carried, as it were, by life force—including its expression: the pain. You allow life force to take over. You allow the water to be turbulent, with waves—and you also allow these waves to return again to stillness.

From the book: Coaching with Horses, The Wisdom of the Herd
www.wind.nu

To mark the publication of this English edition, we will offer an advanced international training programme in September 2026 for fellow coaches and therapists who wish to further deepen their practice in this field, together with international colleagues.

https://wind.nu/opleidingen-paardencoaching/de-verdieping/