Aucella

We hopen vaak dat afstand ook verandering brengt.

Dat een paar weken rust ervoor zorgen dat we na de vakantie makkelijker onze grenzen aangeven, minder hard werken of andere keuzes maken.

Maar patronen werken helaas niet zo.

Je neemt ze gewoon met je mee.

Misschien is vakantie daarom niet het moment waarop patronen verdwijnen.

Misschien is het juist het moment waarop je ze voor het eerst helder kunt zien.

Als deze video je aan het denken heeft gezet, sla hem dan op. En ken je iemand die zichzelf hierin waarschijnlijk ook herkent? Stuur hem dan gerust door.

Kun jij ook niet direct ontspannen zodra je vakantie hebt?

Misschien betekent dat niet dat jij slecht bent in ontspannen.

Misschien ben je gewoon nog aan het uitrollen na maanden van continu 'aan' staan.

Net zoals je na een flinke fietstocht niet direct stilstaat als je stopt met trappen, heeft je lichaam soms ook even tijd nodig om uit te rollen.

Gun jezelf die tijd. Ga niet proberen om gelijk een dik boek te lezen. Doe bijvoorbeeld eerst wat minder zware fysieke activiteiten. Wandelen, zwemmen, een beetje opruimen, wat boodschappen.

Niet als 'to-do' om af te vinken, maar om die energie te helpen uitrollen en afschakelen.

Als deze video je aan het denken heeft gezet, sla hem dan op. En ken je iemand die zichzelf hierin waarschijnlijk ook herkent? Stuur hem dan gerust door.

Wanneer iemand vertelt dat hij of zij steeds vaker moe thuiskomt, wordt al snel gekeken naar de hoeveelheid werk.

Misschien moet de agenda leger. Misschien moet er beter worden gepland. Meer vakantiedagen opnemen misschien?

Soms helpt dat.

Maar regelmatig zie ik dat dat maar tijdelijk werkt.

Mensen raken niet alleen vermoeid door wat ze dóén, maar ook door de manier waarop ze de dag doorkomen.

Door zich voortdurend aan te passen. Door zichzelf in te houden. Door steeds rekening te houden met anderen.

Dat kost vaak meer energie dan we beseffen.

Misschien begint de oplossing daarom niet met minder werken.

Misschien begint hij met beter kijken naar waar je energie werkelijk naartoe gaat.

Als deze video je aan het denken heeft gezet, sla hem dan op. En ken je iemand die zichzelf hierin waarschijnlijk ook herkent? Stuur hem dan gerust door.

Laatst kreeg ik deze vraag in mijn mailbox:

"Hoe zorg ik ervoor dat ik genoeg uitdaging heb, zonder mezelf te overbelasten?"

Wat mij opviel, was niet alleen de vraag zelf, maar vooral de aanname die erin verstopt zit. Heb jij 'm al gezien?

We denken vaak dat uitdaging ons energie kost.

Terwijl ik in de praktijk juist zie dat mensen zelden moe worden van uitdaging. Ze worden moe van alles wat eromheen zit: jezelf aanpassen, voortdurend alert zijn, onduidelijkheid of verantwoordelijkheden dragen die eigenlijk niet van jou zijn.

Misschien is de vraag dus niet hoeveel uitdaging je nodig hebt.

Misschien is de echte vraag: waar lekt jouw energie weg?

👉 Zie jij iemand voor je die dit zou moeten horen? Stuur deze video dan gerust door. Misschien is dit precies de vraag die iemand vandaag nodig heeft.

📌 Sla hem ook op. Soms heb je niet direct een antwoord nodig, maar wel een vraag die je anders laat kijken.

Veel mensen denken dat ze beter moeten leren nee zeggen.

Maar wat als dat niet het echte probleem is?

Soms weet je namelijk precies wat je zou moeten doen. Je kent alle tips. Je weet hoe je een grens kunt aangeven. En toch doe je het niet.

Niet omdat je het niet kunt, maar omdat er iets anders onder de oppervlakte meespeelt.

Bijvoorbeeld een gevoel van verantwoordelijkheid. Loyaliteit naar collega's. Of de gedachte: als ik het niet doe, wie dan wel?

Zolang je alleen werkt aan "beter nee zeggen", zonder te begrijpen waarom dat voor jou zo ingewikkeld is, blijf je vaak tegen hetzelfde aanlopen.

Misschien is de vraag dus niet:
"Hoe leer ik beter mijn grenzen aangeven?"

Maar:
"Wat maakt het voor mij zo moeilijk om dat ook echt te doen?"

📌 Sla deze post op als je jezelf hier regelmatig in herkent. Soms zit de oplossing niet in harder oefenen, maar in beter begrijpen wat eronder
ligt.

🔄 Stuur hem door aan iemand die ook beter grenzen wil aangeven, maar dat nog lastig vindt om dat ook te doen.

"Als ik het niet doe, wie doet het dan wel?"

Veel mensen die vastlopen op hun werk herkennen die gedachte. Vaak zijn het niet de mensen die hun werk niet serieus nemen.

Het zijn juist de mensen die enorm veel verantwoordelijkheid voelen. Die dingen goed willen doen. Die zien wat er moet gebeuren en het oppakken. En dat zijn prachtige kwaliteiten.

Maar soms worden diezelfde kwaliteiten ook onderdeel van het probleem.

Omdat je steeds iets langer doorgaat.
Nog iets meer opvangt. Nog iets meer regelt. Weer iets overneemt van een ander.

Totdat je merkt dat je moe wordt van iets wat ooit een kracht van je was. Want doordat jij al die gaten dichtloopt, is het probleem niet meer zichtbaar, maar voor jou wel te voelen.

Dat betekent niet dat het werk geen rol speelt.
Maar het kan wel helpen om jezelf af te vragen:

Hoeveel van wat ik nu doe, hoort eigenlijk echt bij mijn taken? En wat maakt dat ik dit wel ben gaan doen?

📌 Sla deze op voor een moment waarop je weer denkt: "Als ik het niet doe, wie doet het dan?"

🔄 Of stuur hem door naar iemand die altijd nét iets meer verantwoordelijkheid neemt dan nodig is.

"Nog even dit afmaken."

En daarna:

"Dan neem ik pauze."

Alleen komt dat moment vaak niet, want je werk is nooit écht af.

Er is altijd nog een mail, nog een to-do, altijd iemand die nog iets van je nodig heeft.

En ongemerkt wordt doorgaan een automatisme.

Terwijl juist dat doorgaan je misschien heeft gebracht waar je nu bent.

Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet:

"Hoe krijg ik vandaag meer gedaan?"

Maar:

👉 Wat maakt dat stoppen voor mij ongemakkelijker voelt dan doorgaan?

Voel je je (te) verantwoordelijk?

Wil je niemand teleurstellen?

Heb je het gevoel dat je eerst alles af moet hebben voordat je mag uitrusten?

Of voelt stilstaan gewoon... onrustig?

Vaak zit daar veel meer informatie dan in nóg harder werken.

📌 Sla deze op voor de volgende keer dat je denkt: "Nog heel even..."

🔄 Of stuur hem door naar iemand die altijd nét iets langer doorgaat dan goed voor hem of haar is.

"Ik moet hier weg." Dat is vaak de conclusie.

Maar niet altijd het juiste middel of passende oplossing. Want als je eerlijk kijkt, wil je soms niet weg van je werk.

Je wilt weg van de werkdruk. Van de irritatie, van de spanning, van het gevoel dat je steeds meer geeft dan je eigenlijk hebt en van dingen waar je ja tegen zegt, terwijl je eigenlijk nee bedoelt.

En dat verschil is belangrijk.

Want als je weg wilt van hoe je je voelt, vraagt dat misschien om een andere oplossing dan wanneer je echt weg wilt van je werk.

Dat betekent niet dat je moet blijven, maar wel dat het slim is om eerst te begrijpen waar je precies van weg wilt.

Als je vooral weg wilt van hoe je je nu voelt; besef je dan, hier zijn ook nog heel andere oplossingen voor!

📌 Sla deze op voor een moment waarop je denkt: "Ik moet hier weg of ik meld me ziek!"

🔄 Of stuur hem door naar iemand die twijfelt of het werk het probleem is, of hoe je je voelt.