De School JO 19-1

Woensdag 25 mei 2022

De School: driemaal is scheepsrecht*

In de najaarscompetitie en de heenwedstrijd van de voorjaarscompetitie werd met de tegenstander van vandaag, Rood Zwart JO19-1, twee keer remise overeengekomen. In twee vrijwel identieke wedstrijden werd het beide keren 2-2 en daar was niet veel op af te dingen. Hoe zou het nu verlopen?

Er werd in ieder geval ouderwets per fiets afgereisd naar ‘de Scheetheuvel’ het sportpark van de gastheren in het pittoreske Delden. Dit mede met het oog op een eventuele gezellige derde helft deze avond voor Hemelvaart. Die kwam er ook, kunnen we u verklappen.

Warm gefietst en scherp als een mes kwam de selectie ruim op tijd aan. Guus van JO17-1 was toegevoegd omdat Rinse afgelopen zaterdag geblesseerd uit de strijd was gekomen. Coach Michel was wat later, omdat de beesten nog moesten worden gevoerd. Engelbert had trainingsverplichtingen, dus uw verslaggever stuurde de groep maar vast richting naar eigen inzicht in te vullen warming-up. Even later arriveerde Michel en werd een en ander wat serieuzer aangepakt. Bij heerlijk voetbalweer, misschien stond er een tikkeltje te veel wind, begon de wedstrijd. Al snel was duidelijk dat Rood Zwart ook deze keer niet op de schoonheidsprijs aasde. Achterover leunend, spelend met drie centrale verdedigers en bij balbezit met onbenullige diepteballen de aanval zoekend, ging men weer puur voor resultaat. Altijd jammer in jeugdvoetbal en gezien het voetballende vermogen dat zeker bij meerdere roodzwarters - zoals al eens eerder geconstateerd - aanwezig is, onnodig. Daarbij werd ook meteen de fysieke strijd opgezocht, maar daarvan was De School niet onder de indruk. De gasten zaten er bovenop in de duels, wonnen die ook veel en speelden vervolgens mooie aanvalspatronen uit. Enig minpunt was dat men regelmatig met wat veel mensen ‘voor de bal’ speelde en bij balverlies de omschakeling niet optimaal was. Na de eerste 15 minuten werd ook dit beter en was de tegenstander eigenlijk al bijna kansloos. Een opvallende rol in aanvallend opzicht was de eerste helft weggelegd voor Bram, voor de gelegenheid spelend als aanvallende middenvelder en zowel over de grond als door de lucht belangrijk bij de aanvoer van de spitsen. Ook Arjan, vandaag één van die spitsen, liet zich zien. Hij maakt deze zomer een transfer naar de tegenstander en wilde zich graag even bewijzen. Nadat hij door mede-spits Teun was gelanceerd en de keeper ver uit zijn doel was probeerde Arjan het van behoorlijke afstand met een boogbal die tegen de p**l eindigde. Niet de eerste kans, maar tot dan wel de grootste. Niet veel later was het toch raak. Teun, uitgeweken naar de zijlijn, waardeerde een goede loopactie van Arjan met een loepzuivere voorzet. De kopbal van de laatste verdween onbereikbaar voor de keeper in de (voor de kijkers) linkerbovenhoek. Met de 0-1 bij rust kwam Rood Zwart goed weg, enkele kansen verdwenen net niet in het Deldense doel. Vooral een kopbal van Teun uit een hoekschop van Luka werd pas na veel gegrabbel net wel of net niet voor de doellijn gestopt door de keeper.

Het vertrouwen in een goede afloop was in de rust groot en dat bleek na de hervatting terecht.

De tweede helft was nog niet lang onderweg, toen een verdediger van Rood Zwart een helpende hand (of liever een voorhoofd) toestak. Een mooie voorzet van - weer - Luka werd door hem fraai achter zijn eigen doelman gekopt: 0-2. Even later werd Teun bereikt door Job en hoewel de keeper de bal nog aanraakte ging deze toch tegen de touwen. Met 0-3 en de steeds matiger wordende tegenstand was de wedstrijd wel beslist. De School hield de druk er nog even op en Tjerk, vrijwel onpasseerbaar in de defensie, kwam ook maar eens aan het front kijken. Zijn geplaatste volley van 20 meter na een half weggewerkte voorzet ging rakelings naast. De rest van de partij had weinig om het lijf. Rood Zwart kwam een beetje opzetten en Justin kreeg zowaar wat anders dat terugspeelballen te verwerken, maar verontrustend werd het allemaal niet. Als de thuisploeg al ergens in uitblonk was dat in kermend ter aarde stortend bij normale duels of hooguit een lichte overtreding om zo de tegenstander een oor aan te na**en. Geen idee of dit op aanwijzing van de plaatselijke technische staf gebeurde, er tegen optreden deden ze in ieder geval niet. Enkele snelle aanvallen van De School werden nog ruw onderbroken door de iets te enthousiaste vlagger van de Deldense Möpkes. Hiervan was vooral Collin het ‘slachtoffer’. Bij het laatste fluitsignaal stond het nog altijd 0-3 en was eindelijk ook deze onderlinge strijd een keer gewonnen. Nog één wedstrijd te gaan zaterdag. Deze gaat alleen om wat prestige, want tegenstander ON - dat naar de Vikkerhoek komt - is al lang en breed kampioen terwijl De School met de driepunter vandaag de tweede plek veilig heeft gesteld.

De nazit werd ook een prooi voor de jongens van De School. Eerst kijken naar Feyenoord - niet als gehoopt maar wel als verwacht verliezend van een stel Italiaanse anti-voetballers - en daarna met gezellige muziek lekker genieten van overwinningsbier. Uiteraard hielp men daarbij met de lampjes uitdoen aan het eind. Kunnen we toch eindigen met een compliment aan Rood Zwart: de club was een voortreffelijke gastheer deze avond.

*driemaal is scheepsrecht:
Het gezegde driemaal is scheepsrecht is een uitspraak die populair is bij mensen die optimistisch zijn ingesteld. Lukt iets een tweede keer niet, dan gaat het de derde keer vast wel goed. Kortom: houd vol en ga door met waar je goed in bent.
De uitdrukking is ontstaan vanwege de bijzondere status van het getal drie. Drie heeft altijd een grote symbolische waarde gehad vanwege de Heilige Drie-eenheid: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Toch is de exacte herkomst van driemaal is scheepsrecht niet bekend. Wel speelde het getal drie ook op zee een grote rol in de gewoonten en de straffen.
Bijvoorbeeld:
- De schipper was verplicht drie maaltijden aan de bemanning te geven.
- Wie zich misdroeg tijdens het schaften, werd gestraft met drie slagen met de gortspaan (een driehoekig plankje met een korte steel, dat door de matrozen werd gebruikt om de gekookte gort fijn te wrijven).
- Een gestorven zeeman wordt met een ‘één, twee, drie, in godsnaam’ overboord gezet.

Zaterdag 21 mei 2022

De School en ATC deze keer in balans

Vijf lange weken zijn verstreken sinds de laatste competitiewedstrijd. Vervelend voor het team, dat helemaal uit het wedstrijdritme is, maar zeker ook voor alle trouwe lezers, die al die tijd verstoken bleven van dit voetbalfeuilleton. Maar brand is erger, dus we pakken de draad weer op. Het einde daarvan is trouwens in zicht, want komende woensdag en zaterdag zijn er nog wedstrijden en dan zit de competitie erop. Oude bekende ATC was vandaag onze gastheer. De laatste stadsderby tussen ‘wij van Zuid’ en ‘die van Noord’ eindigde op de Vikkerhoek in een zege, maar resultaten uit het verleden, etc… (zie ook het vorige verslag)

Tableau de la troupe: op Tjerk na (gerecruteerd voor het eerste) was iedereen fit en aanwezig. Ondanks of misschien juist vanwege de lange pauze straalde de groep gretigheid uit en er was vertrouwen in een goed resultaat.

De wedstrijd begon iets eerder dan gepland, zodat er op het hoofdveld kon worden gespeeld, waardoor de net gearriveerde vlagger Louis vanaf de parkeerplaats een lange sprint moest trekken om het begin mee te kunnen maken. De School opende sterk, zowel in de duels als voetballend, en de eerste kansen werden vlot uitgespeeld. Arjan was het eindpunt van een snelle aanval en vuurde in de korte hoek. De keeper (eigenlijk veldspeler volgens zijn coach) pareerde professioneel. ATC, voor de gelegenheid voorzien van drie spelers uit hun JO19-1 (2e divisie), liep zeker twintig minuten achter de feiten aan. Arjan had nog twee goede mogelijkheden en ook Job dook de eerste helft twee keer op in doelrijpe positie, maar de richting of de power ontbrak steeds bij het afronden. Het tweede deel van de eerste helft kwam ATC meer opzetten en werd de wedstrijd gelijkwaardig. De School, geconcentreerd verdedigend, gaf echter amper ruimte en kansen weg. Teun, als gelegenheids-stopper, was een rots in de branding, evenals voorstopper Thies. Hij vrat zijn spits volledig op en pulkte vervolgens achteloos de restjes tussen zijn tanden weg. Op het middenveld wist de tegenstander nu wel geregeld de vrije man te vinden. Dit kwam mede doordat enkele spelers leden aan ‘alibi-verdedigen’ Dit fenomeen begint ermee dat een speler niet oplet en niet op tijd in positie staat, waardoor hij achter de feiten en zijn mannetje aan loopt. Om te laten zien dat hij ‘toch wel zijn best doet’ (zichzelf een alibi verschaffen dus), perst de speler er nog een kansloos sprintje of een nutteloze sliding uit. Dit probleem werd gelukkig niet uitgebuit door ATC, vooral ook met dank aan de sterke defensie. Toch ging De School rusten met een achterstand, net als in de thuiswedstrijd. Kort voor het op-naar-de-thee-signaal viel een voorzet wat gelukkig voor de voeten van een van de withemden - vandaag in zwarte shirts spelend - en deze liet Justin van dichtbij kansloos: 1-0. Niet helemaal terecht, zeker gezien de kansenverhouding, maar wel een feit.

In de rust zette Michel de tactische puntjes even op de ï en wisselde Arjan en Kimi voor Mik en Bram. Teun verhuisde hierdoor naar de spits.

De tweede helft begon net als de eerste. De School dicteerde, ATC had het moeilijk. Na een minuut of vijf werd dat verzilverd. Bij een mooie aanval over links werd de bal door Rinse goed vanaf de achterlijn teruggelegd op de slim vrijgelopen Teun. Hij scoorde vervolgens beheerst met een schuiver in het hoekje: 1-1. Niet veel later kreeg de bedrijvige en sterk spelende Collin loon naar werken. Hij kwam ook door op links, waarbij zijn voorzet eerst nog werd verdedigd. Toen de bal vervolgens weer voor zijn voeten kwam haalde Collin verwoestend uit voor de 1-2. Er kwamen kansen op meer, vooral toen Joran twee keer mooi in schietpositie werd gemanoeuvreerd. Hij koos echter beide keren voor een voorzet die door niemand op waarde geschat werd. De gastheren bleven hierdoor in de wedstrijd en brokkelden na een tijdje ook weer meer in de melk. Bij De School werd het spel nu allengs minder, vooral in de omschakeling. Dat bleef niet zonder gevolgen. Nadat ATC al enkele keren dreigend was geweest, viel de gelijkmaker na slordig balverlies en een snelle tegenstoot. Met hangen en wurgen kwam rood-wit-blauw het laatste kwartier zonder kleerscheuren door, waarbij de 2-3 overigens ook nog enkele keren mogelijk was geweest. Justin voorkwam kort voor tijd nog met een wonderbaarlijke reflex op een schot van korte afstand dat de tegenstander juichend het veld verliet. Zo kwam er uiteindelijk een 2-2 eindstand in de boeken, een juiste afspiegeling van een wedstrijd die weer eens zeer het bekijken waard was.

Woensdag fietsen we langs het kanaal naar Delden voor het bezoek aan Rood Zwart en zaterdag wordt de competitie afgesloten met een thuiswedstrijd tegen het reeds kampioen zijnde ON Almelo. Dat worden vast nog twee leuke potjes en dan is het officiële deel van dit mooie seizoen voorbij. De echte afsluiter is een klein maandje later, als er wordt deelgenomen aan een 3-daags internationaal toernooi in het verre Ootmarsum. Wij houden u zo goed mogelijk op de hoogte van de laatste activiteiten van dit topteam.

Zaterdag 16 april 2022

Het is niet altijd feest…

Deze keer vanwege omstandigheden (Paasdagen met de nodige sociale verplichtingen en de halve wedstrijd gemist, dus niet vanwege het resultaat) een wat verlaat, beknopt verslag. Iets na rust moesten er twee spelers, Tjerk en Joran, terug naar Hengelo om bij het eerste elftal aan te sluiten. En u raadt al wie de taxichauffeur van dienst was. De twee werden vervangen door spelers van JO17-1, Jelle en Guus, die er echter al een volle wedstrijd op hadden zitten. Voeg daarbij dat Teun weer meteen bij het eerste aansloot en een deel van de ruime nederlaag is verklaard. Maar niet alles.

In de eerste helft tegen AVC Heracles JO19-1 te Almelo was er namelijk volop gelegenheid om aan een ruime voorsprong en dus een buffer voor het tweede bedrijf te bouwen. De partij begon zelfs zeer voorspoedig met binnen 5 minuten een doelpunt. Arjan kreeg bij een voorzet de bal niet helemaal onder controle, maar de iets verderop staande Job wist er wel raad mee en scoorde. Het eerste kwartier leek het er ook op dat de voorsprong kon worden uitgebouwd. Maar of het door het aangename zonnetje was of doordat het opnieuw makkelijk leek te worden na de twee eerdere zeges op Heracles, feit was dat het spel snel slechter werd. Het niet nakomen van afspraken en daarbij slapte in de duels zorgden voor een ommekeer. Veel kansen werden nog niet weggegeven, maar na de zoveelste keer onnodig balverlies en niet snel omschakelen wist de thuisploeg de 1-1 te scoren.

Van de tweede helft hebben we dus amper iets meegekregen. Wel nog de 2-1 voor Heracles die uiterst kolderiek was. Eerst liepen twee spelers die een hoge bal weg wilden koppen elkaar in de weg, vervolgens stonden er twee toe te kijken hoe een Heraclied een eigenlijk mislukte doelpoging deed en toen Justin de bal net voor de doellijn wilde stoppen en Bram tegelijk opruiming wilde houden hobbelde het leer tegen het net. Er zal nadien niet heel veel meer gelukt zijn, want de eindstand was 6-1 in het voordeel van de Almeloërs.

Het is dus niet altijd feest. Maar bij De School is dat moment nooit ver weg. Na de overwinning van het eerste was het op De Vikkerhoek gezellig, inclusief een ingehuurd zangertje. En een dag later gingen velen van het team naar de Paasparty. Nu nog even zorgen dat de resterende wedstrijden ook weer een feestelijk karakter krijgen.

Zaterdag 9 april 2022

Puntendeling in topduel

Dan sta je daar op de tweede plek en mag je naar Almelo afreizen voor een confrontatie met de koploper Oranje Nassau JO19-1. Met welke spelers was tot vrijdagavond ongewis, want het leek er lang op dat het 1e en 2e elftal samen bijna de helft van ons team nodig hadden om aan te kunnen treden, maar toen werd – na veel geregel – de wedstrijd van het 2e afgelast omdat de tegenstander geen spelers had! Uiteindelijk moesten we alleen Teun (1e) missen, verder was iedereen erbij. Inmiddels waren al drie spelers van JO17-1 gerekruteerd, dus met een lichtelijk overbevolkte selectie gingen we naar Almelo. Daar aangekomen bleek de opponent deze topper in de Hoofdklasse I uiterst serieus te nemen, dus deden wij dat ook maar.

De boodschap vooraf van coach Michel was duidelijk: Als je deze tegenstander zijn gang laat gaan word je helemaal scheel getikt, dus nog ietsje meer dan anders moesten ze strak en fel op de huid gezeten worden. Wel sportief en om de bal duelleren uiteraard, waarna bij balbezit onze snelle spitsen of de halfspelers in stelling gebracht moesten worden. Na de warming-up onder leiding van de grieperige, maar – met een half doosje paracetamol gedrogeerde – toch aanwezige Engelbert, die dit gevecht om de bovenste plaats natuurlijk niet wilde missen, werd het strijdplan vanaf de eerste seconde in praktijk gebracht.

Al in de eerste minuut werd de bal snel veroverd, waarna Job met een fijne pass Collin de diepte in stuurde. De Almelose keeper kon maar ternauwernood redding brengen bij zijn doelpoging. Geconcentreerd en gedreven werd er verder gespeeld. De tegenstander werd geregeld tot wanhoop gebracht, want overal op het veld werd de strijd vol aangegaan en als ON ‘onze’ zestien al bereikte stond de verdediging als een huis. Zichzelf belonen voor alle arbeid deed De School in de eerste helft niet. Kansen genoeg, maar men was steeds net iets te besluiteloos op het moment suprême. Hoewel de rood-wit blauwen zowel qua strijd als veldspel de overhand hadden in de eerste helft, gingen ze toch met een achterstand rusten. En hoewel we niet kunnen stellen dat ON was weggespeeld, kwam het tegendoelpunt net als vorige week onverwachts en vlak voor de pauze. Hierbij was wel direct zichtbaar waarom deze ploeg geen centimeter ruimte mag worden gegeven. Even werd er iets te laat ingegrepen op het middenveld en meteen kwam De School overal net een voetje tekort. Met als gevolg een schot op doel waar Justin niet bij kon: 1-0. Door de Hengelose bril bekeken niet volgens de verhoudingen op het veld, maar wel een feit.

Enige ontevredenheid bij de spelers, maar tevredenheid bij de technische staf in de rust. Vier wissels werden toegepast voor vers elan in de ploeg: Thies voor Bram, Guus (17-1) voor Luka, Tycho (17-1) voor Mik en Hugo (17-1) voor Job.

Het was even zoeken voor De School na zoveel wisselingen en ON startte getergd en furieus. Justin pakte nu de hoofdrol met meerdere goede reddingen waarbij enkele miraculeuze ingrepen. De storm werd zodoende doorstaan en in het vervolg werd er weer fanatiek tegenspel geboden, dit tot steeds grotere irritatie van ON. Helemaal toen Tjerk de diepgaande Rinse met een pass bereikte en de laatste keurig laag en in het uiterste hoekje afrondde: 1-1. De School kreeg langzaam maar zeker de touwtjes weer meer in handen en was nu ook aanvallend steeds gevaarlijker. Met nog een minuut of twintig te gaan werd Hugo mooi vrijgespeeld. Zijn fraaie lob van 18 meter kuste de onderkant van de lat en de bal landde achter de doellijn. Daarmee stond het 1-2 en dat was voor ON het sein om uit frustratie alle sportiviteit te laten varen. Scheldend op elkaar, de scheidsrechter en de tegenstander volbrachten ze de wedstrijd. En dat niet alleen, ook fysiek werden ze erg onaangenaam, waarvan vooral Bo het slachtoffer werd. Eerst werd zijn shirt aan flarden getrokken door een tegenstander die hem niet kon bijhouden. Daarna, nadat De School een paar keer had verzuimd de 1-3 te maken en ON kort voor tijd toch nog wat bemazzeld op 2-2 kwam, kreeg hij ook nog een ordinaire klap in zijn gezicht. Niet gezien door de arbiter, maar daarom niet minder triest. Toen de scheidsrechter affloot – het was gewoon tijd, hoewel de wedstrijdklok dat niet aangaf; deze had dan ook (bewust?) een minuut of vijf op de vierentwintigste minuut stilgestaan – richtte de woede van al wat ON was zich op hem en werd hij van alle kanten belaagd door spelers en begeleiding. Volstrekt belachelijk en verwerpelijk. De beste man zou de wedstrijd kapot hebben gefloten, maar daarvan was geen sprake. Hij floot inderdaad wel wat warrig en zag niet alles gebeuren. Maar als daarmee al een team goed wegkwam, net als met de uitslag, was het wel ON.
Enfin, een vervelend einde van een spannende wedstrijd met De School ondanks de puntendeling toch als morele winnaar, al was het maar in gedrag.

Volgende week weer een verslag van een hopelijk spannende partij, met een leuker einde. We mogen opnieuw naar Almelo voor de uitwedstrijd tegen AVC Heracles JO19-1.

Zaterdag 2 april 2022

Soeverein De School laat ATC vrijwel kansloos

We hadden het er een paar weken geleden al over: de kans op revanche als extra motivatie in de voorjaarscompetitie. Zeker met ATC JO19-2 was nog wel een appeltje te schillen, na nederlagen in het bekertoernooi en de competitie al vroeg in het seizoen. ATC was destijds verder en won beide keren terecht. Een mooi meetmoment dus om te kijken hoe de equipe er inmiddels voor stond. Met iedereen aanwezig en in meer of mindere mate inzetbaar werd, bij koude maar gelukkig droge weersomstandigheden, de strijd aangegaan op ons eigen hoofdveld. Voetbal’n op echt grös, dat geet er toch met striek’n, althans dat blijft de stellige overtuiging van uw verslaggever.

De School zat er vandaag vanaf de eerste minuut lekker in, waarbij blijkbaar lering was getrokken uit het wat slappe begin vorige week. Duels werden gewonnen, de ‘tweede bal’ was vaak voor de thuisploeg en aanvalsopzetten zagen er goed uit. De tegenstander had echt bijna niets in te brengen en liep continu achter onze spelers en de feiten aan. Tjerk speelde vrijwel steeds voor zijn verdediging, waarbij de mandekkers mede zorgden dat dit kon, en hield zodoende de druk er flink op. Bo stoomde meerdere keren vervaarlijk op over links, net als Collin. Er was sowieso veel beweging waardoor er continu meerdere afspeelmogelijkheden ontstonden. Eigenlijk ontbrak er maar één aspect aan het prima te verteren veldspel van De School: doelpunten. Eindpasses kwamen niet aan of het laatste tikje wilde niet lukken. Zo werd Collin op snelheid richting doel gestuurd maar kreeg hij de bal niet lekker mee. Arjan kon net niet profiteren van storend werk van Teun, zijn schot ging via een verdediger en de p**l naast. Teun werd bediend door Collin, maar kon met links de bal niet genoeg richting geven. ATC werd hierdoor in leven gehouden en kreeg na een half uur iets meer aandeel in het spel, zonder hierbij gevaarlijk te worden. Rinse verving inmiddels Arjan, die niet verder kon, terwijl Rinse’s moeder koffie verzorgde voor de toch wel wat verkleumde technische staf. Tot twee minuten voor rust leek het wachten op de openingstreffer van de gastheren. Als een donderslag bij heldere hemel viel het doelpunt echter aan de andere kant. Een moment van onachtzaamheid was voldoende voor de spits van ‘de witten’ om voor zijn man te kruipen en te scoren: 0-1. Dat is nog eens rendement: een doelpunt maken uit de enige - halve - kans in drie kwartier. De School dwong direct nog een kans af, maar ook nu zat het niet mee. Met een achterstand en enig ongeloof werd de kleedkamer opgezocht.

Behalve het niet produceren van een doelpunt was er maar weinig waar de technische staf ontevreden over hoefde te zijn en na een beker thee ging het team vol goede moed weer naar het veld voor de tweede helft. Luka verving Collin, die met een onwillige kuitspier kampte.

Teun had na rust nog maar weinig tijd om te scoren, hij moest voortijdig gewisseld worden om bij het eerste elftal aan te sluiten, maar het lukte hem wel. Na nog een paar net-niet-momenten was de dieptepass van Mik perfect, de voorzet van Joran deze keer op maat en het afwerken na een goede aanname door Teun koelbloedig. De stand was 1-1 en er hing meer in de lucht. Teun wist voor zijn wissel nog bijna een tweede te maken, maar stuitte van dichtbij in twee instanties op de keeper. De rebound daarna van Job werd door een verdediger tot hoekschop verwerkt. Hierna kwam Kimi in de ploeg voor Teun. Met nog een minuut of twintig te gaan werd de voorsprong gerealiseerd uit een goed aangesneden indraaiende vrije trap van Luka. Thies kopte de bal richting doelmond waar Job het laatste tikje gaf: 2-1. Richting het eind van de wedstrijd deed ATC steeds vertwijfelder pogingen om langszij te komen, maar dat lukte totaal niet. De School was wel een paar keer dichtbij een derde treffer. Omdat ook die er niet kwam bleef het tot het laatste fluitsignaal spannend.

Toen dat eenmaal had geklonken was er alom tevredenheid. De revanche was gelukt en daarmee nog eens de bevestiging dat er veel vooruitgang is geboekt sinds september. Volgende week een nieuw meetmoment en kans op revanche in Almeloooooo tegen Oranje Nassau, dat een dikke maand geleden nog acht doelpunten produceerde tegen De School. Eens kijken hoe dat nu gaat.

26 maart 2022

Copy-paste wedstrijd tegen Rood Zwart

Een thuiswedstrijd om half één tegen Rood Zwart op kunstgras die in 2-2 eindigt. Wie niet beter weet zou denken dat dit verslag gaat over de wedstrijd van 5 februari, waarover u al uitgebreid hebt kunnen lezen. Maar het was toch echt een hernieuwde clash in de nieuwe competitie met de Deldenaren, afgelopen zaterdag op de Vikkerhoek.Er waren meer parallellen met de eerdere ontmoeting. Het werd opnieuw geen erg beste pot voetbal, waarbij weer enkele spelers onder hun niveau speelden. De tweede helft was ook nu wat beter dan de eerste, de 0-1 ontstond door een ‘weggevertje’ en er was het wisselvallige niveau in verschillende fases van de wedstrijd. Verschillen waren er ook. Alle spelers waren in meer of mindere mate beschikbaar, er was dus geen versterking uit de 17-1 nodig. Het scoreverloop was ook anders, de tegenstander kreeg meer kansen dan in februari en waar Rood Zwart toen pas in blessuretijd een punt pakte waren ze nu in de absolute slotfase zelfs dichtbij een driepunter. Dat zou niet terecht zijn geweest, met de puntendeling werden beide ploegen voldoende beloond. Toch weer een parallelletje.

Het was dus weer een stroef begin op een door de zon en droogte stroef ‘plastic sprietjes met rubber korrels veld’. Na een paar redelijk veelbelovende aanvalsopzetten die niet het juiste vervolg kregen, was het Rood Zwart - opnieuw sterk leunend op de defensie en met de lange trap van achteruit naar kansen zoekend - dat de eerste behoorlijke schietkans kreeg. Justin bleek met zijn eerste ‘Glanzparade’ scherp te zijn en was in het verloop van de eerste helft een paar keer de reddende engel. De kansen voor de bezoekers kwamen vooral tot stand door onoplettendheid bij De School. Eigen kansen waren niet heel talrijk. Teun kopte op doel uit een voorzet van Joran, de keeper redde bekwaam, Collin kopte een hoekschop net over. Verder was er besluiteloosheid bij schietkansen, kwamen voorzetten net niet aan of werd het laatste zetje niet gegeven. Bijkomend obstakel was de grensrechter van de gasten die dacht dat het al 18 juni (vlaggetjesdag*) was. De 0-1 was zoals reeds aangegeven een cadeautje. Verdedigers die elkaar slapjes aanspeelden en de bal vervolgens maar lieten lopen voor Justin. Hij stormde zijn doel uit en wist de van het geklungel profiterende spits nog tegen te houden, maar de rebound verdween vervolgens in een leeg doel. Een foeilelijk moment, maar wel het startsein voor een wat energiekere aanpak bij De School. Deze resulteerde in de gelijkmaker van Thies, voorin blijven hangen na een hoekschop. Deze was afgeslagen, maar met een mooie aanval over meerdere schijven werd Job bereikt. Zijn voorzet wist Thies uiteindelijk binnen te werken. De kort voor rust voor Kimi (benauwdheidsklachten) ingevallen Bo stoomde, weggestuurd door Tjerk, nog op richting doel, maar zijn schot miste wat power. Zo stond het 1-1 na een halve wedstrijd.

Geen tevredenheidsbetuiging in de rust bij de technische staf, wel thee voor de spelers. Er werd besloten om nog even te wachten met verdere wissels.

In de tweede helft kwam De School beter uit de startblokken. Er werd minder weggegeven en de ‘tweede bal’ vaker gewonnen. Toch bleef het spel vaak slordig met matig uitspelen van kansen. Daarbij kon ook de Deldense grensrechter zich weer uitleven en zo nog wat mogelijkheden verijdelen. De scheidsrechter kreeg het overigens op een gegeven moment in de smiezen en negeerde terecht ook enkele vlagsignalen. Hoewel Rood Zwart op dat moment niet veel had in te brengen, kwamen ze uit het niets toch weer op voorsprong. Bij een van links voor het doel geslingerde bal was een van de gasten alerter dan onze defensie. Justin kreeg nog een hand achter het harde schot, maar via de p**l werd het 1-2. Opnieuw in de achtervolging dus. Rinse was al ingevallen voor Mik (moest nog mee met het 2e) en nu kwam ook Bram voor Tjerk (moest nog mee met het 1e). Joran werd even later goed vrijgespeeld in de zestien en met een laag schot in de hoek maakte hij weer gelijk: 2-2. Daarna had De School kansen op een voorsprong. Het dichtst bij was opnieuw Joran na een goede voorzet van Collin. Joran schoof zijn been echter een fractie te laat uit. De slotfase was spannend door de stand, niet zozeer door het spel. Totdat Justin net voor het eindsignaal zijn enige foutje maakte. Een simpel te vangen bal liet hij los en vervolgens kegelde onze keeper een spits omver binnen de beruchte lijnen, in een poging het slippertje te herstellen. Penalty? Nee, de arbiter wuifde het weg. Tot woede (begrijpelijk) van Rood Zwart dat er meteen maar een complottheorie (bespottelijk) richting onze technische staf op losliet. ‘Vast een clubscheids!’ werd ons verweten. Nee hoor, gewoon een door de bond aangestelde leidsman, die zelfs nooit eerder bij De School was geweest. Kan zijn dat hij ons sympathieker vond (terecht), of hij vond het gewoon geen penalty (onterecht). Hoe het ook zit, een gelijkspel was opnieuw ons beider deel. Volgende week weer een thuiswedstrijd om 12.30 uur, tegen dorpsgenoot ATC. JO19-2, welteverstaan.

*Vlaggetjesdag viert de komst van de Hollandse Nieuwe in de haven van Scheveningen. Oorspronkelijk was Vlaggetjesdag de dag waarop vissersschepen met vlaggetjes versierd lagen in de haven om er vervolgens op uit te trekken om te jagen op de haring. Tegenwoordig zijn er andere visserijtechnieken, maar gelukkig is Vlaggetjesdag blijven bestaan!

19 maart 2022

Over wat een mooie middag moest worden

Het zonnetje scheen, de noord-oostenwind was wel wat schraal maar goed te hebben. De selectie was nog niet helemaal op sterkte, maar er waren genoeg spelers voorhanden. Die spelers hadden er zin in en de begeleiding, inclusief uw verslaggever, en supporters ook. Alle ingrediënten aanwezig derhalve om te gaan genieten van een lekkere pot voetbal. Toch werd het geen echt fijne middag op ‘t Wilbert, thuisbasis van de tegenstander van vandaag: Achilles ‘12 JO19-1. Hoe dat kwam zullen we u uit de doeken doen.

De eerste helft was er niets aan de hand. Twee teams die er voor gingen en Achilles met een licht veldoverwicht. Hier wisten de gastheren overigens niet veel garen uit te spinnen. Er werd strak en kort verdedigd, waardoor de verdediging de meeste situaties onder controle had. Justin was in het doel weer een rots in de branding, al hoefde hij slechts één keer in te grijpen bij een echt nijpende situatie. De 1-tegen-1 met de spits won hij met verve. Daarvoor en daarna blies De School een aardige partij mee. Ondanks de lastig dwars op het veld staande wind werden daarbij kansen uitgespeeld. Rinse, Teun en Collin wisten de keeper bij veelbelovende momenten echter niet te verschalken. Meer echte kansen dan Achilles, het was zowaar reden om niet helemaal tevreden te zijn met 0-0 bij het aanbreken van de rust.

Joran verving de geblesseerde Rinse en vol verwachting klopte ons hart voor het tweede deel van de wedstrijd.

Daarin ging het echter mis op voor velen verbijsterende wijze. Het spelbeeld bleef een beetje hetzelfde als voor rust en na dik 10 minuten liet Teun de fans juichen met een mooie kopbal na een perfecte hoekschop van Luka. Teun dook daarbij op de bal af, een beetje als Van Persie in 2014 of, voor nog oudere lezers, Beb Bakhuys in 1934. De vreugde was van korte duur, want Achilles maakte binnen enkele minuten gelijk: 1-1. Tot hier toe nog niets echt vervelends dus, afgezien van de blessure van Rinse. Maar hier komt het: de wedstrijd werd na een dik uur spelen gestaakt! Dit zat er eigenlijk totaal niet aan te komen en ontstond zo: De spits van de ‘rooien’ kreeg vrijwel geen p**t aan de trapper tegen Thies en raakte hierdoor allengs gefrustreerder. Dit reageerde hij af op Tjerk, die bij het uitverdedigen een middenvelder aanspeelde maar een tel later op de grond lag door een volkomen onnodige en onbenullige charge van voornoemde spits. Tjerk stond op en zag dezelfde tegenstander met de bal op zich afkomen. Hij besloot er, ook volkomen onnodig, een onbesuisde tackle uit te gooien. De tegenstander ging nu naar de grond en plotseling was het kermis. Moord en brand schreeuwend eiste de hele thuisploeg op hoge toon een rode kaart voor onze speler. De eigen, even laakbare overtreding werd hierbij en passant schouderophalend afgedaan. De arbiter had beide overtredingen niet waargenomen en kon dus geen sancties nemen. Hierop verliet Achilles demonstratief het veld. Men verdween in de kleedkamer en keerde niet terug. Nadat de scheidsrechter en de spelers van De School - in gezelschap overigens van de vlagger van Achilles die het allemaal maar een storm in een glas water vond - nog een tijdje hadden staan wachten, werd er maar afgefloten. Wedstrijd gestaakt bij 1-1. Hoe het verder gaat weten we nog niet, maar dit wordt ongetwijfeld vervolgd.

Komende zaterdag maar weer vol goede moed aantreden op ons eigen sportpark voor de wedstrijd tegen Rood Zwart, om 12.30 uur. Wij rekenen op goed weer, een f***e selectie en een wedstrijd die (ruim) 90 minuten duurt.