05/09/2026
𝙈𝙞𝙟𝙣 𝙠𝙞𝙣𝙙 𝙢𝙖𝙖𝙠𝙩𝙚 𝙫𝙖𝙣𝙙𝙖𝙖𝙜 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙩𝙚𝙠𝙚𝙣𝙞𝙣𝙜 𝙖𝙛. 𝙀𝙣 𝙞𝙠 𝙢𝙤𝙚𝙨𝙩 𝙚𝙧 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙣𝙖𝙖𝙧 𝙠𝙞𝙟𝙠𝙚𝙣.
Ineens besefde ik me hoe moeilijk ik het vond om los te laten wat ik zelf had bedacht. Ik moest letterlijk op mijn handen zitten haha.
En toen dacht ik aan de dingen die ik eerder had willen weten over loslaten toen ik zelf zwanger was. Dat is een mooie om te delen, bedacht ik me.
𝐄𝐞𝐧. Dat loslaten niet hetzelfde is als falen. Ik moest uiteindelijk mijn eigen plan loslaten. Het voelde alsof ik mijn kind en mezelf tekort deed. Wat had ik graag meer willen oefenen met het ok zijn in "loslaten". Soms is het, het meest liefdevolle wat je kunt doen.
𝐓𝐰𝐞𝐞. Dat wat je meedraagt uit het verleden, mee de zwangerschap in reist. Jouw eigen geboorte. Hoe er met jou werd omgegaan als kind. Wat je hebt geleerd over veiligheid, over controle, over jezelf mogen zijn. Dat reist allemaal met je mee. Dingen die zowel bewust als onbewust nog aandacht van je vragen. En dat mag (nog voordat je zwanger bent) een plek krijgen.
𝐃𝐫𝐢𝐞. Het gevoel aan "verwachtingen" te willen voldoen. Verwachtingen waarvan jij denkt dat anderen die zullen hebben. De verwachting dat je op je werk elke dag net zo moet presteren als voor je zwangerschap. De verwachting dat je niet zou mogen klagen over hoe ziek je je voelt, want je 'moet' toch genieten van je zwangerschap? De verwachting dat je altijd blij zou moeten zijn volgens de buitenwereld, terwijl je zoveel angst voelt omdat je hoopt dat deze zwangerschap wel goed mag gaan..
Wat wil jij? Wat draag jij mee? Wat wil je doorgeven en wat wil je loslaten? Dat zijn de vragen die ik stel aan de vrouwen die ik begeleid. En die vragen veranderen alles.
Ben jij een aanstaande moeder die dit herkent? Of wil je weten hoe je bewust en verbonden aan die reis begint? Stuur me een DM of plan een gratis kennismakingsgesprek via de link in mijn bio. Ik ben er voor jou. 💛