10/09/2026
Vanmorgen stapte ik de deur uit voor een ochtendwandeling.
Ik werd aangesproken door de begeleider van de groenvoorziening. De jongens waren bezig met het onderhoud van het groen in de wijk.
‘Hé, ik zie op het bordje dat je coach bent. Mag ik vragen wat je precies doet?’
Tuurlijk.
Ik vertelde hem over mijn werk. Over wandelcoaching en begeleiding van mensen die stress ervaren en veel denken. Over het weer leren voelen van je lijf. Bewust worden van wat er in je gebeurt. En weer verbinding maken met jezelf, met de natuur en met je omgeving.
‘Wat mooi,’ zei hij.
Hij vertelde over de jongens waarmee hij werkt. Over wat zij allemaal met zich meedragen. En hoe hij ziet dat zoveel jongeren, maar eigenlijk zoveel mensen, helemaal vast kunnen zitten aan hun telefoon en aan de drukte van deze tijd.
En ik dacht: ja.
Dát is precies de tegenhanger die ik wil bieden.
Telefoon aan de kant.
Je zintuigen open.
Weer om je heen kijken en opmerken wat dat doet in jezelf.
De zon die opkomt.
De nevel die boven het water hangt.
De kleuren van het groen.
De geur van de aarde.
De wind die je op je huid voelt.
En de bomen…
Diep geworteld.
Meebewegen als het waait.
En juist daardoor blijven staan als het stormt.
Eigenlijk vertelt de natuur ons precies wat we zelf ook nodig hebben.
Niet nóg meer moeten.
Niet nóg meer prikkels.
Maar vertragen.
Voelen.
Verbinding maken.
En weer leren luisteren naar wat je lijf je vertelt.
Ik kan ontzettend genieten van dit soort gesprekjes.
Zo maar, midden op straat. Met iemand die ik nog niet ken. Even uitwisselen, elkaar inspireren en merken dat je allebei ziet wat er speelt.
En terwijl ik verder liep, dacht ik ook:
Wat een mooi werk hebben die jongens!
Lekker buiten.
Met je handen bezig.
In het groen.
De seizoenen zien en ervaren.
De omgeving mooier maken.
En ondertussen gewoon midden in het leven staan.
En wat een geluk hebben zij met deze bewuste begeleider met een groot hart!
als spiegel
