Praktijk Orinda

Mijn woorden gebundeld

Yes, eindelijk houd ik ze vast,
mijn woorden op papier, gebundeld.
Gedachten, gevoelens en liefde,
ineens tastbaar, hier.

LEEF!
een bundel vol verwondering,
liefde, licht en leven.
Alles wat ik voelde
heb ik een plek gegeven.

De eerste druk is er.
Een droom die vorm kreeg,
bladzijde na bladzijde,
tot ik hem vandaag
zelf mocht vasthouden.

En nu mag hij verder,
van mijn handen naar de wereld.
Ik hoop dat mijn woorden
vele harten mogen raken
en iets wakker maken bij een ieder die ze niet alleen leest, maar ook voelt:

de moed om te leven,
te voelen, lief te hebben,
te verwonderen
en het leven
voluit te omarmen.

En wie weet
mag er ooit een nieuwe druk komen,
een nieuwe stroom van woorden
die verder reist.

Het is hoe dan ook zo bijzonder
om dit moment te mogen beleven.

Met dank aan
Intens creatief bureau
onder begeleiding van Ad Guldemeester,
voor de puntjes op de i
en het vormgeven
van mijn woorden.

Tot komende vrijdag nog verkrijgbaar voor de pré-sale prijs van 19,95.
Stuur me gerust een mail als je hem wil bestellen.

[email protected]

Liefdevolle ontmoetingen

Ondanks de pijn
ga ik iedere dag
even naar buiten.

Een klein ommetje,
samen met Frank
of soms alleen.

En telkens weer
zijn er liefdevolle ontmoetingen.

Zoals deze week,bij de AH.
Een onverwachte ontmoeting,
een paar warme woorden,
een knuffel.

En gisteren
liepen we langs ons bankje.

Twee dames zaten er.
Eén van hen zei:

“Wil je niet even zitten
op jouw bankje?
Jouw naam staat erop.
En weet je wie dat deed?
Ik!”

Wat een verrassing.
Wat volgde was
een warm en verbindend gesprek.

Even later
kwam ik een jonge man tegen
die ik al jaren
langs het Valleikanaal ontmoet
en vaak met zijn gezin voor mijn camera had.

De afgesproken fotoshoot
gaat er helaas niet meer komen,
maar het was fijn
elkaar nog even te spreken.

Op de terugweg
kwam ik lieve Jetske tegen.

Arm in arm
liepen we naar huis,
vertrouwd en fijn.

Een uurtje buiten,
een klein ommetje,
en zoveel ontmoetingen.

Zoveel liefde
op mijn pad.

Wat een rijkdom.

Voor altijd verbonden

Misschien was dit wel één van de meest bijzondere momenten van onze trouwdag.

Net toen iedereen dacht
dat we zouden gaan proosten,
begon er nog een klein,
maar voor ons ontzettend bijzonder moment.

Na onze trouwgeloften en ja-woord
draaiden we ons naar Tara en Troy.

Want op deze dag
waarop Frank en ik elkaar
onze liefde en trouw beloofden,
wilden we ook hén iets meegeven.

Mijn ongeneeslijk ziek zijn
heeft ons als gezin laten voelen
hoe kwetsbaar en kostbaar het leven is.

En daardoor
voelden we zo sterk
dat we hen ook iets wilden meegeven.

We spraken uit
dat zij ooit hun eigen weg zullen gaan.
Dat ze hun vleugels zullen uitslaan,
hun eigen liefde zullen vinden
en hun eigen leven zullen bouwen.

En dat is precies wat we voor hen wensen.

Maar waar het leven hen ook brengt
en wat er ook verandert,
er is één ding dat altijd blijft:

onze liefde gaat met hen mee.

Daarom gaven we Tara en Troy
allebei een ring.

Dezelfde ring als ons,
met dezelfde woorden:

‘Voor altijd verbonden.’

Een kleine cirkel,
zonder begin en zonder einde.

Een tastbare herinnering
aan de liefde die wij als ouders
voor hen voelen.

Want wat er ook gebeurt,
wij zullen altijd hun ouders zijn
en zij altijd onze kinderen.

Misschien kijken ze op een dag
naar die ring, terwijl ze midden in
hun eigen leven staan.

En dan hopen we
dat ze even terugdenken
aan dit moment.

Aan ons.
Aan ons vieren.
Aan de woorden die we die dag
met hen deelden.

Ga je eigen weg.
Leef je eigen leven.
Heb lief.
Volg je eigen dromen.
En blijf gewoon je unieke zelf.

En weet dat je altijd
een stukje van ons
met je meedraagt.

Want de liefde blijft altijd 🤍

De brug van leven naar dood

een aantal weken geleden
voelde ik de stilte
aan de overkant.

alsof iets in mij
al wist
dat loslaten
geen einde is,
maar thuiskomen.

ik gaf mij over
aan wat ik niet kon begrijpen,
aan de stroom
die groter is dan ik.

maar het leven
riep mij terug.

door liefde,
door licht,
door de aarde onder mijn voeten,
door alles wat nog
door mijn ziel heen wil bewegen.

ik voel de brug.
ik weet dat zij bestaat.

leven en dood
zijn geen tegenpolen,
maar twee oevers
van dezelfde stroom.

en toch

ik ben nog hier.

nog diep verbonden
met dit aardse bestaan.
nog niet klaar
om mijn handen te openen.
nog niet bereid
om los te laten.

de overgave
die ik eerder voelde
is verdwenen
in het verlangen
om te blijven.

ook dat mag er zijn.

ik hoef vandaag
niet aan de overkant te staan.

ik mag hier zijn,
midden in het leven,
met beide voeten
op deze oever,

en vertrouwen
dat wanneer de tijd komt,
de stroom mij draagt.

School is weer begonnen

De schooldeuren zijn weer open.
De fietsen staan weer klaar.
Troy naar de brugklas,
Tara naar de vierde,
een nieuw schooljaar.

De wekker gaat weer vroeg,
de tassen worden gepakt,
de boterhammen verdwijnen in de trommels.
Het gewone ritme
komt langzaam weer op gang.

En ergens vind ik dat fijn.

Want gewoon betekent even
niet steeds denken aan wat er komen gaat.

Maar als ik ze zie vertrekken,
hun fietsen de straat uit,
komt die ene vraag terug:
Was dit onze laatste zomer samen?

Een vraag die ik niet uitspreek,
die ik diep wegstop
tussen alles wat nog gewoon moet zijn.

Op school zullen er vragen komen.
Hoe gaat het met je moeder?

Wat vertel je dan
als je moeder ongeneeslijk ziek is?

En terwijl zij op school zitten,
ben ik thuis.

Misschien met een kopje koffie, visite die langskomt,
Een wandeling langs het Valleikanaal, de chemo die doorgaat.
Druk met mijn bestellingen van Kaartje uit Leusden.

Maar wel continu met diezelfde gedachte:
Hoe gaat het met hen?

Misschien missen ze mij.

Misschien kunnen ze wel even vergeten
dat er thuis iets zwaars ligt.

En dat hoop ik,
want ook zij mogen gewoon
kind zijn.

En ook vraag ik me af:
Hoeveel tijd hebben we nog
van dit gewone?

Hoeveel schooldagen zullen er nog zijn
waarop ze thuiskomen
en ik er gewoon ben?

Ik wil ze niet belasten
met de toekomst.

Ik wil ze laten lachen,
naar school laten gaan,
vrienden laten maken,
hun eigen leven laten leven.

Want dat is wat een moeder wil:
dat haar kinderen vooruitgaan,
ook als zij zelf niet weet
hoe ver haar eigen weg nog reikt.

Dus zwaai ik ze uit
en glimlach ik.
‘Veel plezier vandaag.’

Als de deur achter hen dichtvalt,
blijf ik nog even staan.

De stilte in huis
voelt anders dan voorheen.

School is weer begonnen.
Het leven gaat verder.
Alleen is niets meer echt gewoon.

Mijn nieuwe nieuwsbrief staat online.

Een nieuwsbrief die anders is dan anders.

Geschreven vanuit een ziekenhuisbed tijdens de chemo, kijk ik terug op de afgelopen maanden. Op verdriet en angst, maar vooral ook op liefde, dankbaarheid, levenslust en alles wat er ineens gebeurde.

Over het moment waarop ik besefte: ik wil niet wachten met leven.

Over een onverwacht huwelijksaanzoek, een sprookjesbruiloft, mijn gedichtenbundel LEEF!, Kaartje uit Leusden en de enorme verbondenheid die ik de afgelopen tijd heb mogen ervaren.

Maar vooral gaat deze nieuwsbrief over het leven.

Over de tranen én de lach.
Het verdriet én het geluk.
Het loslaten én het vasthouden.
De kwetsbaarheid én de kracht.

Hoeveel nieuwsbrieven er nog zullen volgen, weet ik niet. Maar zolang ik woorden heb om te delen, wil ik ze graag delen.

Wil je meelezen?

Je kunt je aanmelden via:
https://praktijkorinda.nl/nieuwsbrief-praktijk-orinda/

Liefs,
Orinda

Toenemende pijn 😔

De pijn is er nu
elke dag.

Niet meer af en toe
op de achtergrond,
maar aanwezig
in alles.

Paracetamol
houdt haar niet meer stil.
De pijn laat zich niet
meer wegduwen
naar de achtergrond.

En dan komen de vragen.

Groeien de kankercellen?
Doet de chemo wat hij moet doen?
Slaat hij aan?
Of niet?

Vragen
waar nog geen antwoord
op komt.

De pijn
drukt ons opnieuw
met onze neus
op de feiten.

En toch…

is die roze wolk
er gelukkig nog steeds.

We staan er samen op.

Met liefde
die niet minder wordt.
Met momenten
die nog steeds schitteren.
Met een leven
dat geleefd wil worden.

Af en toe is de wolk
wat minder roze.

Want soms
valt de werkelijkheid
dwars door de dromen heen.

En dan blijven we staan.

Dicht bij elkaar.
Dicht bij het leven.
Dicht bij vandaag.

En gaan we door
naar de volgende
chemo ronde.

Met alles wat er is.
Met alles wat we voelen.
Met alles wat nog komen gaat.

We worden allemaal gevormd door de systemen waarvan we deel uitmaken.
Ons gezin, onze familie en de rollen die we daarin hebben vervuld, kunnen nog lang invloed hebben op hoe we onszelf en anderen ontmoeten.

Familieopstellingen volgens Bert Hellinger bieden een manier om die dynamieken zichtbaar te maken en beter te begrijpen.

Binnen de Academie voor Psychodynamica vormt dit één van de vier pijlers van psychodynamisch werken.

Download de gratis videotraining via de link in bio of via de link: https://www.psychodynamica.nl/gratis-videotraining-van-de-academie-voor-psychodynamica/

De Berg…

Was het afgesproken?

Totaal niet.

En toch kwam hij steeds weer voorbij op onze trouwdag.

In de woorden van onze BABS.
In Franks trouwgelofte.
In mijn woorden aan hem.
In de speeches van mijn broertjes
en onze ceremoniemeester.

De berg.

Misschien omdat mijn meisjesnaam van den Bergh is.

Misschien omdat wij altijd al iets met bergen hebben gehad.

Maar inmiddels betekent ‘de berg’ zoveel meer.

Want dit jaar moesten we zo’n gigantische berg gaan beklimmen, waar we niet voor hadden gekozen.

De diagnose: slokdarm/maagkanker.

Een klim waarvan we vooraf niet wisten
hoe diep het dal zou worden.

En juist daar, midden in dat dal,
zei mijn chirurg: Dokter van de Berg( echt serieus!)

“Je zit nu in het diepe dal, we gaan stap voor stap de eerste klim weer maken.”

En dat deden we.

Toen kwam het slechte nieuws. Nog weer zo’n fikse klim.

Maar op onze trouwdag voelde ik intens dat we eindelijk bovenaan stonden.

Op de top.

Met elkaar.
Met onze kinderen.
Met familie.
Met vrienden.
Met zoveel liefde.

De zon scheen.
Alles klopte.

Heel even hoefden we nergens meer naartoe.

Alleen maar kijken.
Ademen.
Voelen.
Genieten.

Dus voor nu blijven we nog even hier.

Op deze top.
In dit licht.
Met elkaar.

En als we dan toch weer moeten gaan afdalen, dan weet ik dat we het niet alleen hoeven te doen, dat we gedragen worden door liefde.

En als mijn voeten op een dag niet meer verder kunnen, dan zal ik vliegen.

Niet meer óp de berg,
maar erboven.

Met uitzicht over mijn hele leven.

Over alle dalen.
Alle toppen.
Alle bochten.
Alle mensen die een stukje met me meeliepen.

En dan kijk ik terug.

Met liefde.
Met dankbaarheid.
Met trots.

En denk ik:

Kijk nou toch…
wat een leven.
Wat een reis.
Wat een ENORM mooi uitzicht.

Nieuw verkrijgbaar( Nu in Paperback). Kleine momenten, meer verbinding

52 oefeningen voor ouder en kind

In een wereld waarin alles vaak snel gaat, zijn het juist de kleine momenten die ertoe doen.

Kleine momenten, meer verbinding is een warm boekje met 52 speelse, creatieve en verdiepende oefeningen voor ouder en kind. Oefeningen die uitnodigen om samen stil te staan, te ontdekken, te praten, te lachen en écht contact te maken.

Voor een rustig moment thuis, een zondagmiddag, een vakantie of juist wanneer je merkt dat jullie elkaar even kwijt zijn.

Een jaar lang kleine momenten om samen te beleven.
Want verbinding zit niet in grote dingen, maar in de aandacht die je elkaar geeft.

Een boekje om samen te ontdekken, keer op keer opnieuw.

❗️Let op: deze eerste oplage wordt aangeboden voor een extra scherpe prijs.
In deze oplage zit een kleine drukfout: bij enkele pagina’s, waaronder het voorwoord, staat de tekst te dicht op de vouw. Hierdoor kunnen de eerste letters van sommige regels deels wegvallen. De inhoud van de oefeningen is volledig intact.

Omdat het om een beperkte oplage gaat, bied ik deze boekjes tijdelijk met korting aan, zolang de voorraad strekt. De volgende druk wordt uiteraard aangepast.

Een klein foutje in de druk, maar nog altijd 52 mooie kansen op meer verbinding. O.a. te bestellen via https://praktijkorinda.nl/winkel/ of door mij een pb of mail te sturen.