Marty Leenders •therapie •coaching

Het verlies van verbinding is misschien wel het grootste probleem van onze tijd.

Onder het mom van eerlijkheid en authenticiteit voelen veel mensen zich gerechtigd om altijd en overal hun mening te uiten. Maar wanneer de behoefte om jezelf uit te spreken belangrijker wordt dan de relatie met de ander, verdwijnen empathie en verantwoordelijkheid naar de achtergrond.

Echte verbinding vraagt om luisteren, zelfreflectie en compassie. Niet het ongefilterde ‘ik’, maar de ontmoeting tussen ‘ik’ en ‘wij’ creëert vrijheid, vertrouwen en groei.

Vergeef, maar ga niet meer bij ze aan tafel zitten.

Afsluiting komt van loslaten, niet van uitnodigingen om terug te keren. Laat de boosheid los voordat het de delen van jou vergiftigt die nog zacht, nog liefdevol, nog in ontwikkeling zijn.

Maak vrede met wat er is gebeurd, maar stel duidelijke grenzen naar degenen die je gevormd hebben op manieren waar je niet om vroeg.

Sommige tafels veranderen niet. De gesprekken blijven hetzelfde. Het respect is nog steeds afwezig.

Soms is de beste manier om te groeien
afstand kiezen, zelfs als je hen het beste wenst.

Genezing bestaat eruit te besluiten dat je meer waard bent, niet hoeveel je kunt verdragen.

Soms is het krachtigste wat je kunt doen stilletjes je stoel wegschuiven, opstaan en nooit meer gaan zitten.

Het lastigste aan groeien?
Dat mensen je soms blijven vastzetten in een oude versie van jezelf.

Terwijl het juist menselijk is om te veranderen.
Er zijn dingen die je vroeger zei waar je nu anders naar kijkt.
Keuzes die ooit bij je pasten, maar nu niet meer.

Dat maakt je niet onecht.
Het betekent dat je leert, groeit en dichter bij jezelf komt.

Groei vraagt dat je oude delen van jezelf loslaat.
En niet iedereen voelt zich prettig bij die verandering.
Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid.

Jij mag veranderen.
Jij mag nieuwe keuzes maken.
Jij mag stap voor stap meer jezelf worden.

Getraumatiseerde mensen luisteren niet met hun oren. Ze luisteren met hun triggers.

Ze horen je woorden niet.
Ze horen hun wonden.

Ze beoordelen kalmte als kritiek, eerlijkheid als een aanval en
stilte voelt als verlaten worden.

Hun reactie wordt gevormd door angst, niet door begrip. Je voert een gesprek, maar zij vechten gevechten uit een andere tijd. Hoe zacht je ook spreekt, hun innerlijke pijn spreekt luider.

Daarom is werken aan trauma helen geen luxe.
Het is noodzakelijk
voor verbinding,
voor helderheid,
voor vrede.

Eenzaamheid begint in je lijf

Eenzaamheid is niet alleen een gebrek aan mensen om je heen. Je kunt omringd zijn door anderen en je toch diep alleen voelen.
Het echte gemis zit vaak dieper en is het gevolg van niet in verbinding zijn met wie jij werkelijk bent.

We proberen het eenzame gevoel meestal op te lossen met veel bezigheden in ‘n dag te proppen, meer sociale contacten te zoeken, niet alleen te zijn en daarmee weg te blijven van de stilte en rust in jezelf. Maar zolang je niet aanwezig bent in je lijf, blijf je afgesneden van jezelf én van anderen.
En ervaar je eenzaamheid.

In mijn werk als lichaamsgericht coach en craniosacraal therapeut zie ik dit veelvuldig.
Werkelijke verbinding met anderen ontstaat pas als je durft te zakken in je lichaam, als je durft te gaan voelen wie jij nu eigenlijk ècht bent. In je lijf, daar begint het contact met jezelf.
Zelfbewustzijn.
Stil, voelbaar, echt.

Vanuit die belichaamde aanwezigheid verandert je houding. Je wordt bereikbaar, voelbaar. Niet door wat je zegt, maar door wie je bent.
Je hoeft niets meer te zoeken, je bént er.

Wil je eenzaamheid werkelijk aankijken? Dan begint de weg niet buiten jezelf, maar in jou.

Welke beperkende gedachten staan jouw zelfbewustwording in de weg?

Helen van trauma begint met voelen

Er is geen quick fix voor helen van trauma. Geen stappenplan of module die je ‘erdoorheen’ helpt.
Helen van trauma betekent opnieuw leren voelen.
Voelen wie je diep vanbinnen werkelijk bent. Wie ben jij onder al die lagen van aanpassen en pleasen.

Helen van trauma vraagt zelfbewustzijn, zelfkennis en veiligheid.
Wat heb ik nodig? Wat doet mij nu goed? Wat wil ik eigenlijk echt?

Lichaamsgerichte Craniosacraal therapie is een manier om je te ondersteunen weer contact te maken met je lichaam.
Zacht, aandachtig en zonder woorden als dat nodig is.
In die veilige bedding kun je voelen wat lange tijd te pijnlijk was.

Helen van trauma is dwars door oude pijn je ongeschonden kern herkennen, steeds weer.
Helen van trauma is de verbinding met jezelf herstellen, waardoor echte verbinding met de ander ook weer mogelijk wordt.

Helen van trauma is een weg zonder eindstation,
maar wel één die steeds lichter, rustiger en helderder voelt.

Helen van trauma is weer durven voelen.
In de veilige verbinding met jezelf.

Als je jezelf onderweg kwijtgeraakt bent

Mensen worden meestal niet gebroken door één trauma.
Maar door vanaf jonge jaren niet gezien, niet gehoord, niet gevoeld te worden. Thuis, op school, in de samenleving, in systemen. Waar mocht je als kind ècht jezelf zijn?

Misschien kreeg je goede cijfers. Misschien hield je je stil. Misschien deed je wat er van je verwacht werd. Misschien rebelleerde je voor aandacht.
Maar ergens ben je jezelf onderweg kwijtgeraakt.

Dat gebeurt niet van de ene op de andere dag.
Het gebeurt langzaam.
Je past je aan. Je gaat presteren. Pleasen. Terugtrekken.
Overleven.

En dat afgesneden zijn van jezelf voel je pas echt als je stilvalt.

In relaties.
In je lijf.
In die momenten waarop je merkt dat je niet echt leeft, maar functioneert.

In mijn werk zie ik het lichaam als poortwachter van deze ervaringen.
Het lichaam weet.
Het lichaam herinnert.

En als je leert luisteren naar je lichaam, komt er iets terug wat ooit verdwenen leek: jijzelf.

Dit is precies waar mijn werk begint:
bij mensen die zichzelf kwijt zijn, maar ergens voelen dat er méér is.

Als je voelt dat dit over jou gaat, ben je welkom.

Overleven is geen leven

Vroegkinderlijk trauma is de meest voorkomende én meest ingrijpende vorm van trauma. Het ontstaat wanneer een kind in de eerste, vormende levensjaren onvoldoende veiligheid, emotionele afstemming en binding ervaart.

Het lichaam en het kinderbrein past zich aan aan die onveiligheid. Overleven wordt het uitgangspunt.
Vaak door pleasen, aanpassen, niet tot last willen zijn. Het kind leert zich af te stemmen op de omgeving, in plaats van op zichzelf. Los van zichzelf is de eenzaamheid.

Het voelen wordt weggedrukt. Het denken neemt het over.
De vraag “Wat voel ik? Wat heb ík nodig?” raakt steeds verder uit beeld.

Als lichaamsgericht coach en CranioSacraal therapeut zie ik dit dagelijks in mijn praktijk.
Mensen die het contact met hun binnenwereld zijn kwijtgeraakt. Die doen in plaats van zijn.
Die overleven in plaats van leven.

Trauma laat zich niet altijd zien als een schokkende gebeurtenis.
Soms is het simpelweg het ontbreken van veiligheid in de basis.
Maar de impact op het lijf en op wie je in essentie bent is groot.

Herken je jezelf hierin?
Je bent niet stuk.
Je bent afgestemd geraakt op overleven.

En dat kan weer veranderen.
Lichaamsgericht werken helpt je om stap voor stap terug te keren naar je Zelf.
Naar voelen. Verbinden. Leven.




(eigen foto)

Kindverstoting

Kindverstoting is een pijnlijk en maatschappelijk slecht bespreekbaar gebeuren dat diep ingrijpt in het leven van volwassen kinderen. Wanneer zij niet langer voldoen aan de verwachtingen van hun ouders, niet meer de door ouders opgelegde rol wensen te spelen of hun eigen levenspad kiezen in plaats van dat van hun ouders, kan dit leiden tot de grofste en meest pijnlijke vorm van ouderlijke afwijzing: de kindverstoting.

Het verstoten kind wordt buiten het leven van de ouders geplaatst, wordt uitgewist, doodverklaart, alsof hij/zij niet meer bestaat.
Dat is moeilijk te bevatten en druist in tegen het natuurlijke ouder-kindverband, maar voor velen volwassene kinderen is dit de rauwe realiteit.

De gevolgen van kindverstoting zijn ingrijpend en laten diepe emotionele littekens achter. De afwijzing door ouders, de mensen die geacht worden onvoorwaardelijke liefde en steun te bieden aan hun kind, raakt aan de kern van het bestaan. Het verlies is niet zichtbaar, maar des te voelbaarder. Het is levend verlies, het is rouwen om iets dat er nooit was en ook nooit zal zijn.

Verstoten kinderen ervaren gevoelens van schuld, schaamte en verwarring. Ze stellen zichzelf vragen als: Wat heb ik fout gedaan? Waarom ben ik niet goed genoeg? Deze innerlijke worsteling kan leiden tot een laag zelfbeeld, chronische stress, depressie en een diep gevoel van eenzaamheid.

Daarnaast ontbreekt vaak begrip uit de omgeving. De verstoting is niet zichtbaar en zelden maatschappelijk erkend. De buitenwereld ziet ‘een keuze’ of ‘een conflict’, terwijl het in werkelijkheid gaat om een fundamentele verbreking van de ouder-kindrelatie, een verbreking zonder open gesprek, zonder erkenning, zonder afscheid.

Het gemis blijft aanwezig, juist omdat het een onnatuurlijk gebeuren is. De pijn wordt versterkt doordat de deur naar herstel gesloten blijft.

Het vraagt enorme veerkracht om je opnieuw te wortelen, je identiteit los van je ouders op te bouwen, en relaties aan te gaan zonder de angst opnieuw afgewezen te worden.




(eigen foto)

Eerlijkheid als excuus is het narcisme van onze tijd

Het recht nemen om ten alle tijden ongevraagd je mening te geven, zelfs wanneer dat ongewenst is of als onprettig wordt ervaren, is een ziekte van onze maatschappij.
De overtuiging hierachter is dat je mond wordt gesnoerd en je je vrijheid of authenticiteit verliest als je niet op elk moment je “eerlijke” mening mag uiten.

Onder het mom van “trouw blijven aan mezelf” en “eerlijk willen zijn” wordt het ventileren van meningen belangrijker gevonden dan de vraag wat dit doet met de ander.
Hiermee wordt voorbijgegaan aan de relatie en de verbinding. Inlevingsvermogen en verantwoordelijkheid voor de ander worden ondergeschikt gemaakt aan de eigen behoefte.

We zijn in onze samenleving uit verbinding geraakt. Inlevend vermogen en compassie hebben ontbreekt. Zelfreflectie is ver te zoeken bij het uiten van radicale eerlijkheid. “Ik” is belangrijker dan “wij”.

Narcistische gedragskenmerken kleuren hierin onze samenleving.

Feit is dat echte verbinding een fundament van veiligheid en vertrouwen vereist, een ruimte waarin mensen naar elkaar luisteren en samen zoeken naar een richting die voor allen goed voelt.
Juist binnen deze verbinding ontstaat ware vrijheid.

Een veilige relatie, in welke vorm dan ook, biedt ruimte om elkaar te laten groeien, grenzen te verleggen en samen een nieuw gevoel van vrijheid te ontdekken.

“Ik” versmelt dan met “wij”.




(eigen foto)