Marty Leenders •therapie •coaching

Wat als jouw hoogsenstitiviteit (HSP) helemaal geen aangeboren karaktertrek is, maar een zenuwstelsel dat vastzit in de overlevingsstand?

Een recente studie van de Universiteit van Bern bevestigt: hoogsensitiviteit zit niet in 'scherpere' zintuigen, maar in de verwerking van sensitieve prikkels. De filter in het brein die deze prikkels moet reguleren, de thalamus, staat permanent wagenwijd open.

Als lichaamsgericht therapeut en traumadeskundige vraag ik me dan af: Waarom staat die filter zo open?
Het antwoord ligt vaak in een overprikkeld zenuwstelsel.
Wanneer we (ontwikkelings)trauma of chronische onveiligheid ervaren, schakelt ons lichaam over op hypervigilantie (extreme waakzaamheid). Bessel van der Kolk en Peter Levine zijn de wetenschappers die dit begrip wereldwijd op de kaart hebben gezet binnen de moderne traumatherapie. Zij hebben aangetoond hoe hypervigilantie biologisch verankerd raakt in het lichaam.
Het zenuwstelsel scant 24/7 de omgeving op gevaar en de hersenen laten álle prikkels ongefilterd door.

Wat een aangeboren talent lijkt, is vaak een biologische overlevingsstand.

Wij mensen houden van labels. Het geeft ons een verklaring en daardoor een gevoel van controle en zekerheid. Maar daar zit ook een groot gevaar: door jezelf vast te pinnen op het label 'HSP' ("ik ben nu eenmaal zo geboren"), ontneem je jezelf de kans op heling.

Je zenuwstelsel is plastisch. Het kan weer leren wat veiligheid is.

Praten over overprikkeling is niet genoeg, de sleutel ligt in het lichaam. Met lichaamsgerichte therapie, zoals CranioSacraal therapie, kunnen we de opgeslagen stress ontladen en de 'volumeknop' van je zenuwstelsel stap voor stap weer omlaag brengen. Van overleven naar leven.

Weten dat je overprikkeling geen vaststaand label is, maar een reactie van je zenuwstelsel, maakt de kans op heling vele malen groter.

Je lichaam werkt niet tegen je. Het probeert je iets te vertellen.

Dat is de rode draad in mijn werk.

Na ruim 40 jaar in de zorg, waarvan 34 jaar in mijn eigen praktijk, heb ik mijn praktijk overgedragen. Nu werk ik vanuit vrijheid, met alles wat ik in die jaren heb geleerd, ervaren en doorleefd.

Ik begeleid mensen die verlangen naar duurzaam herstel. Mensen die voelen dat hun klachten niet op zichzelf staan, maar verbonden zijn met hun levensverhaal.

Met CranioSacraal therapie en lichaamsgerichte coaching help ik het zenuwstelsel tot rust te komen. Vanuit die veiligheid ontstaat ruimte om te onderzoeken wat onder de klachten ligt. Niet alleen om symptomen te verminderen, maar om oude patronen te begrijpen, los te laten en opnieuw verbinding te maken met wie je in wezen bent.

Mijn jarenlange praktijkervaring, aangevuld met persoonlijke ervaringsdeskundigheid en kennis van de neurobiologie van trauma, maken dat ik verder kijk dan de klacht alleen. Ik deel die kennis ook graag in lezingen, trainingen en gesprekken over onder andere vroegkinderlijk trauma, KOPP, narcisme en de blijvende invloed van trauma op lichaam, gedrag en relaties.

Ik geloof dat werkelijk herstel begint wanneer we weer leren luisteren naar de taal van het lichaam. Daar ligt de weg naar veerkracht, vrijheid en leven vanuit je eigen kern.

“Wat doe jij eigenlijk? Hoe werkt een CranioSacraal therapeut en lichaamsgericht coach?”

Die vraag krijg ik regelmatig.

Veel mensen komen bij mij omdat ze al langere tijd rondlopen met klachten waarvoor niet altijd een duidelijke lichamelijke oorzaak wordt gevonden. Denk aan onrust, spanning, vermoeidheid, chronische pijn, een overprikkeld gevoel of emoties die steeds terugkomen.

Als CranioSacraal therapeut werk ik met het zenuwstelsel. Met zachte, subtiele aanraking nodig ik het lichaam uit om uit de voortdurende staat van alertheid te komen. Wanneer het zenuwstelsel tot rust komt, ontstaat er ruimte voor herstel, stressregulatie en emotieregulatie.

Als lichaamsgericht coach begeleid ik je vervolgens in het onderzoeken van wat er onder de klachten ligt. Samen kijken we naar de patronen, overtuigingen en triggers die steeds opnieuw spanning of onrust veroorzaken. Vaak blijken oude, onverwerkte ervaringen nog altijd invloed te hebben op hoe iemand zich vandaag voelt.

Tijdens de sessies is er ook ruimte voor psycho-educatie. Je krijgt inzicht in hoe het zenuwstelsel werkt, hoe oude emotionele pijn zich in het lichaam kan vastzetten en waarom je lichaam reageert zoals het doet. Dat inzicht helpt om met meer mildheid naar jezelf te kijken.

Mijn werkwijze is een combinatie van voelen, begrijpen en verwerken. Niet alleen gericht op het verminderen van klachten, maar vooral op het herstellen van de verbinding met jezelf. We gaan op zoek naar het gezonde, veerkrachtige deel dat altijd aanwezig is. Vanuit dat fundament kan duurzaam herstel ontstaan.

Je lichaam werkt niet tégen je. Het probeert je iets te vertellen. Mijn rol is om je te helpen weer te leren luisteren.

Een samenleving zonder verbinding creëert ruimte voor narcistische dynamiek.

Op sociale media zie je dit duidelijk. Onder het mom van “eerlijkheid” of “authenticiteit” voelen mensen zich vrij om ongevraagd hun mening te spuien. Niet om te verbinden, maar om zichzelf te bevestigen, ook als dit ten koste van de ander gaat.
“Ik mag toch mijn mening geven!”

Wanneer de relatie ondergeschikt raakt aan het eigen gelijk, verdwijnt empathie en ontstaat narcistisch gedrag. Vaak gedragen vanuit een kwetsbaar zelfbeeld dat overeind moet blijven door het eigen gelijk te ventileren, door de ander te kleineren of te overschreeuwen.

Verbinding begint niet bij gelijk krijgen.
Verbinding begint bij de bereidheid om het gelijk te hebben even los te laten. En de ander werkelijk te zien.

Gedrag wortelt vaak in oude pijn.

Veel van wat je vandaag doet, voelt of vermijdt, is ooit ontstaan als een slimme manier om met pijn, onzekerheid of spanning om te gaan.

Die oude patronen geven houvast, maar kunnen je ook gevangen houden.

Verandering begint niet met harder je best doen, maar met bewust worden. Zien wat er onder je gedrag leeft. Voelen wat je ooit hebt moeten wegstoppen.

Patronen doorbreken vraagt moed, geduld en mildheid voor jezelf. Stap voor stap ontstaat er ruimte voor nieuwe keuzes.

Niet omdat je iemand anders moet worden, maar omdat je steeds meer jezelf mag zijn.

Heling begint waar zelfbewustzijn groeit.

Het verlies van verbinding is misschien wel het grootste probleem van onze tijd.

Onder het mom van eerlijkheid en authenticiteit voelen veel mensen zich gerechtigd om altijd en overal hun mening te uiten. Maar wanneer de behoefte om jezelf uit te spreken belangrijker wordt dan de relatie met de ander, verdwijnen empathie en verantwoordelijkheid naar de achtergrond.

Echte verbinding vraagt om luisteren, zelfreflectie en compassie. Niet het ongefilterde ‘ik’, maar de ontmoeting tussen ‘ik’ en ‘wij’ creëert vrijheid, vertrouwen en groei.

Vergeef, maar ga niet meer bij ze aan tafel zitten.

Afsluiting komt van loslaten, niet van uitnodigingen om terug te keren. Laat de boosheid los voordat het de delen van jou vergiftigt die nog zacht, nog liefdevol, nog in ontwikkeling zijn.

Maak vrede met wat er is gebeurd, maar stel duidelijke grenzen naar degenen die je gevormd hebben op manieren waar je niet om vroeg.

Sommige tafels veranderen niet. De gesprekken blijven hetzelfde. Het respect is nog steeds afwezig.

Soms is de beste manier om te groeien
afstand kiezen, zelfs als je hen het beste wenst.

Genezing bestaat eruit te besluiten dat je meer waard bent, niet hoeveel je kunt verdragen.

Soms is het krachtigste wat je kunt doen stilletjes je stoel wegschuiven, opstaan en nooit meer gaan zitten.

Het lastigste aan groeien?
Dat mensen je soms blijven vastzetten in een oude versie van jezelf.

Terwijl het juist menselijk is om te veranderen.
Er zijn dingen die je vroeger zei waar je nu anders naar kijkt.
Keuzes die ooit bij je pasten, maar nu niet meer.

Dat maakt je niet onecht.
Het betekent dat je leert, groeit en dichter bij jezelf komt.

Groei vraagt dat je oude delen van jezelf loslaat.
En niet iedereen voelt zich prettig bij die verandering.
Maar dat is niet jouw verantwoordelijkheid.

Jij mag veranderen.
Jij mag nieuwe keuzes maken.
Jij mag stap voor stap meer jezelf worden.

Getraumatiseerde mensen luisteren niet met hun oren. Ze luisteren met hun triggers.

Ze horen je woorden niet.
Ze horen hun wonden.

Ze beoordelen kalmte als kritiek, eerlijkheid als een aanval en
stilte voelt als verlaten worden.

Hun reactie wordt gevormd door angst, niet door begrip. Je voert een gesprek, maar zij vechten gevechten uit een andere tijd. Hoe zacht je ook spreekt, hun innerlijke pijn spreekt luider.

Daarom is werken aan trauma helen geen luxe.
Het is noodzakelijk
voor verbinding,
voor helderheid,
voor vrede.

Eenzaamheid begint in je lijf

Eenzaamheid is niet alleen een gebrek aan mensen om je heen. Je kunt omringd zijn door anderen en je toch diep alleen voelen.
Het echte gemis zit vaak dieper en is het gevolg van niet in verbinding zijn met wie jij werkelijk bent.

We proberen het eenzame gevoel meestal op te lossen met veel bezigheden in ‘n dag te proppen, meer sociale contacten te zoeken, niet alleen te zijn en daarmee weg te blijven van de stilte en rust in jezelf. Maar zolang je niet aanwezig bent in je lijf, blijf je afgesneden van jezelf én van anderen.
En ervaar je eenzaamheid.

In mijn werk als lichaamsgericht coach en craniosacraal therapeut zie ik dit veelvuldig.
Werkelijke verbinding met anderen ontstaat pas als je durft te zakken in je lichaam, als je durft te gaan voelen wie jij nu eigenlijk ècht bent. In je lijf, daar begint het contact met jezelf.
Zelfbewustzijn.
Stil, voelbaar, echt.

Vanuit die belichaamde aanwezigheid verandert je houding. Je wordt bereikbaar, voelbaar. Niet door wat je zegt, maar door wie je bent.
Je hoeft niets meer te zoeken, je bént er.

Wil je eenzaamheid werkelijk aankijken? Dan begint de weg niet buiten jezelf, maar in jou.

Welke beperkende gedachten staan jouw zelfbewustwording in de weg?