27/08/2026
Zoekende kan ik zijn.
Zoals velen. Denk ik. Vermoed ik. Weet ik.
In al mijn jaren als huisarts, coach en trainer besef ik steeds meer:
We leggen allemaal dezelfde reis af.
De podia verschillen, maar in essentie zijn de verschillen helemaal niet zo groot.
Je groeit op, leert, neemt dingen aan voor waar, ontdekt later dat die helemaal niet zo waar waren. Je verlangt naar liefde en verbinding, soms krijg je die, soms ook helemaal niet.
Je doet heel hard je best en de ene keer krijg je applaus en de andere keer word je afgewezen. Mensen doen jou pijn, jij doet andere mensen pijn.
Je vraagt je af wie je bent, wat je wilt, komt letterlijk en figuurlijk op onbekend terrein.
Je merkt dat dat harde werken helemaal niet oplevert wat je ervan gehoopt of gedacht had.
De één ontdekt dat wat eerder, de ander wat later. Je verdwaalt, raakt verstrikt, vindt een nieuwe route, struikelt, valt, staat weer op.
Doet nieuwe ontmoetingen op, raakt eraan gehecht, neemt afscheid, laat los, voelt boosheid, wanhoop, verdriet, maar ook verlangen, stelt grenzen, zoekt verbinding…
Ik realiseer me dat dit ook gewoon het leven is.
Je kunt blijven verlangen naar dat ene sprookje, maar misschien is het er gewoon al en hebben we simpelweg ons verhaal, de reis zelf, meer te waarderen voor de bijzonderheid die zij is.
Hoe meer ik dit pad van ontwikkeling loop, hoe meer ik daar steeds meer mensen in begeleid, hoe meer ik tot de conclusie kom dat de ontdekkingstocht met al haar uitdagingen, toewijding, bereidheid en nieuwsgierigheid, vooral leidt naar steeds minder hoeven doen.
Minder leren doen is hard werken.
Ik bewonder en hou van die tegenstrijdigheden en de dualiteit van het leven.
Wat een rust, ontspanning, vreugde en blijdschap kan dat geven.
