20/10/2026
Wat we vergeten bij draagmoederschap
(deel 1)
Het nieuws rondom premier Rob Jetten en zijn partner, die een kindje verwachten via een eiceldonor en een draagmoeder, is overal te lezen. Onze wereld wordt steeds maakbaarder. Maar midden in al die felicitaties vraag ik me af: waar is de stem en de biologische realiteit van de baby?
Binnen de geboortepsychologie weten we dat de reis van een kind al ver vóór de geboorte begint. Grote experts zoals dr. Verny en dr. Chamberlain schreven decennia geleden al over het celgeheugen. Het lichaam en het zenuwstelsel slaan vanaf de allervroegste momenten ervaringen op. Dit noemen we imprints.
Bij een traject met een eiceldonor en een draagmoeder vindt de conceptie plaats in een laboratorium, in een petrischaaltje. Daarna is het de standaardprocedure om deze embryo's in te vriezen bij extreem lage temperaturen.
Met een open blik kun je je afvragen wat zo’n start onder fel kunstlicht en een periode in de diepvries doet met het prille systeem van een kind. Geboortepsychologen spreken hierin niet over automatische 'schade', maar wel over een mogelijke vroege imprint van isolatie of overleving in het celgeheugen.
Zelf heb ik destijds een IVF-traject doorlopen voor mijn eigen kind. Juist hierom houd ik me hier al langer mee bezig. Inmiddels meen ik ook bepaalde imprints te herkennen bij mijn eigen kind.
Misschien is nog niet alles hierover hard medisch bewezen en dat hoeft ook niet. Sommige dingen laten zich niet vangen in cijfers, maar zijn wel voelbaar. Het is een onderwerp waar in de maatschappij nog zo ontzettend weinig over gesproken wordt. We focussen zo op het geluk van de volwassenen, dat de vroege ervaring van het kind onbelicht blijft.
Als we de grenzen van de natuur zo ver oprekken, dragen we dan nog genoeg zorg voor die diepe, innerlijke wereld van de baby? Het is geen kritiek op de liefde van ouders, maar een pleidooi voor bewustzijn. Zodat we de natuur en daarmee het kind, weer centraal durven stellen.
Wat roept dit op bij jou als je kijkt naar de toenemende maakbaarheid van het prille leven? Ik lees je gedachten graag in de reacties.