21/07/2018
Nijmegen.....stad aan de Waal en mogelijk de oudste stad van Nederland. Een kleine 175.000 inwoners maken zich ieder jaar op voor een invasie aan feestgangers en wandelaars. Er zijn inwoners die de stad ontvluchten in de 3de week van Juli maar wij zoeken op....de drukte, de warmte, het gedrang, het geschuifel op de route en de foute grappen van mannelijke wandelaars waarvoor wij de gele of rode kaart trekken....meneer uw rugzak staat open...wellicht zit er iets van waarde in....nou ik heb alleen maar worst bij me dames deze dagen...🤢🤮....
De vierdaagse van Nijmegen, editie 102.....het beloofd warm te worden alhoewel de weerberichten in de weken ervoor alle kanten opvliegen en bijna letterlijk tussen code oranje met vorst en gladheid en code rood 40 graden plus inzitten....
Terugkijkend was het een hete editie met iedere dag 27-29 graden en geen spatje regen. Gortdroog met af en toe een briesje waarbij wij direct de armen spreiden om de nucleaire luchten van onder de oksels te delen met medewandelaars. Zulke fijne zaken moet je immers niet egoïstisch voor jezelf houden, en daarbij delen genoeg wandelaars binnen het peloton hun geheel eigen gefabriceerde oksel en andere lichaamseigen stoffen ook met ons...🤣🤣🤣
Snufjes van allerhande luchten bereiken je geur orgaan zo af en toe en dan kijk je elkaar enigzins kokhalzend aan maar snapt dat dit niet te voorkomen is. Er zijn genoeg deelnemers die in alle haast in de vroege nacht hun deodorant vergeten en het gebruik van parfum geheel hebben afgezworen uit principiële redenen😁.
En neemt u van mij aan dat de luchten gedurende de dagen die vorderen steeds meer de overhand gaan nemen. Pelotons met militairen in hun dikke katoenen uniform vormen daarop helaas geen positieve uitzondering hihi.
Dit is geen klaagzang overigens maar een bloemige lezing die aangeeft hoe bijzonder de sfeer is.
Want bijzonder is en blijft het ieder jaar weer, de sfeer onderling, de sfeer aan de kant bij het publiek. Mensen die elkaar helpen en bijstaan, publiek die je te kust en te keur etenswaren aanbieden van spekjes tot broodjes ei en alles wat je er tussenin kan verzinnen. Die je aanmoedigen onvermoeibaar. Die in de onmogelijke uren in de nacht aan de kant je toe schreeuwen dat je er bijna bent! Je kant het!! Je bent er bijna, en dat terwijl je dan 5 meter de start uit bent en word toegejuicht door dronken studenten die allemaal niet meer recht uit de ogen kunnen kijken. Het blijft bijzonder en ik hou ervan, ieder jaar weer en dat gaat nooit vervelen!
Je loopt nu voor de 7de keer is dat niet saai? Je kent nu de routes, je weet hoe ver je nog moet etc...dat lijkt me zwaar...
Nee dat is niet saai, dat is niet vervelend dat blijft bijzonder.
Door de studenten, door het publiek, door de medewandelaars, de muziek maar zeker ook door mijn wandelmaatje die ik inmiddels echt een vriendinnetje noem! En door mijn trouwen supporters die ieder jaar weer op de tribune zitten....
Maar ook de lieve Marjo, vriendin van Kim, die in Malden op de laatste dag met een ijskoude Radler op ons zat te wachten....
En verderop bij het Radboud mijn lieve collega Lidy waar weer een koude Radler mijn keelgat in ging...
Op roze woensdag waar Jessica en Korine ons opwachten en toejuichde...en waar Jet, weer een lieve vriendin van Kim, stond te schreeuwen op het Faberplein.....onbetaalbaar al die support.
Dus ook Cis, Wilfret, Sami, Sander en Frederieke bedankt kanjers! Love you all💗
Om nog maar te zwijgen over alle appjes, berichten op Facebook en andere social media die je ten deel vallen.
Je voelt je een kampioen, een bijzonder mens....
Die onderlinge verbinding, dat gevoel....dat maakt het bijzonder om te mogen deelnemen en je 160 kilometer te laten onderdompelen in wat wij de vierdaagse bubbel noemen.
Kim dankjewel voor alle mooie kilometers, je vriendschap, de grappen en grollen, de mooie gesprekken en dus een super vierdaagse. Ik kijk uit naar de komende wandelingen en alvast naar 2019 want als jij het weer aandurft zeg ik ook weer volmondig ja😁...Nijmegen 2019, ik kom nummer 8 ophalen volgend jaar🌸💗🌸
