Centrum De Kleine Oase

Het is iets dat ik zó graag doe, me zo vervult met een gevoel van eenvoud.

Van verbonden zijn met een rustiger, meer heartful leven.

Ook al is er nog zoveel dat (ogenschijnlijk) moet…
Een ding is toch echt het allerbelangrijkste:

Dít is mijn vorm van een Heartful Life vandaag 🌻

Hoe je opeens in een rollercoaster terecht kan kan komen en hoe je er dan ‘uit’ komt:

Na een zonnige zorgeloze zondag met familie en verbinding gingen onze neef, nicht en vriend op pad naar huis.

Drie lieve, jonge mensen met een hart van goud. De een net zijn eerste echte baan op zak, de ander afstuderend en pianospelend, mijmerend over een jazzbar. Later, als hij groot is.

Maar dan rijdt er op hun weg een man onder invloed van drugs en alcohol, hij rijdt niet: hij scheurt. Zigzaggend schiet hij over de weg en crasht tot slot op de auto met onze drie lieve jonge mensen vol toekomst en belofte.

Nee, dit is geen horrorfilm volgens het vaste script. Want iets heeft hen gered, hun eigen ontspannen aard misschien wel, of het Geluk zelf; of en engel? Wie zal het zeggen?

Ze vlogen drie keer over de kop. Belanden in het gras ondersteboven. Twee van hen konden er op eigen kracht uitkomen, in shock maar alert. Eentje hing nog in het karkas van wat hun trotse eigen auto was.

Wonder boven wonder zijn ze Alledrie inmiddels ontslagen uit het ziekenhuis en herstellen onder toezicht van deze zware klap.

Maar hoe intens was het wel niet… hoe AAN stonden Siebren en ik wel niet: ze waren nét bij ons vandaan gereden!

Avond, nacht en dag in het teken van naar twee verschillende ziekenhuizen rijden, tussen hoop en vrees leven en regelen, zorgen en opvangen.

Opvangen van angst, schrik, verdriet en pijn

Knuffelen en omarmen, lachen van opluchting en warme tranen van een rare mix die je het beste als -halleluja-wat was gvd!- kan omschrijven. (Excuses)

Maar ook woede om die Ander. Die zomaar in een flits drie levens op het spel zette.

Dit alles gaat door me heen - en zal dat nog een tijdje gaan- in de stilte van de vroege ochtend ná alles.

Ik laat mijn lijf herstellen, ik vertraag bewust en verwacht niet teveel van mezelf vandaag.

Het kaarsje flakkert, een moeder ekster voedt haar drie spruiten (drie! Toevallig) in de appelboom en de eekhoorns roetsjen achter elkaar aan. Met mijn hond aan mijn voeten neem ik zo mijn eerste kopje koffie van de dag. Ik ga ervan genieten, dankbaar hoe alles toch nog ‘Goed’ kwam.

Hoor je de regen? 🥰

Die heerlijke geur van het groen van de tomaten in de dop, de koelte van de lucht op mijn armen… en dan de lichtgrijze lucht als een kalmerend dekje over me heen.

Het doet me zo goed. Deze eenvoud. Dit niets moeten van mezelf….

Dat kon ik best goed als ik mediteer, of yoga nidra doe, maar zodra het over de tuin ging; dooorrrr gaan was wat ik deed

Maar nu heb ik een klapstoel neergezet in mijn kas.

Omdat ik ook hier mag rusten als het nodig is, of als ik er zin in heb
En het hoeft ook niet AF
En ✅

Het mag onaf zijn

Ik mag daarmee ook onaf zijn, moe, verdrietig soms. De troost komt dan vanzelf, net als de energie

Door even onaf te blijven, niet te fixen

geniet ik spontaan van het simpele maar o zo koesterende Nu🌱

rust