19/09/2026
"Ik haat het als ik huil" met de palmen van haar hand wrijft ze boos de tranen weg.
Alsof de tranen iets zijn wat zo snel mogelijk moet verdwijnen. Alsof huilen betekent dat je het niet aankunt.
Dat je zwak bent. Dat je jezelf niet onder controle hebt.
Maar wie heeft je dat eigenlijk geleerd?
Tranen zijn geen teken van zwakte.
Ze zijn een manier waarop je lichaam spanning kan ontladen. Soms huil je omdat iets pijn doet. Soms omdat je verdriet hebt. Soms huil je juist wanneer je lichaam eindelijk even niet meer hoeft vol te houden.
Wanneer je lang sterk bent geweest.
Veel hebt gedragen. Je hebt aangepast.
Of gevoelens hebt weggeduwd omdat daar op dat moment geen ruimte voor was en misschien heb je ooit geleerd dat huilen niet mag.
“Niet huilen.”
“Kom op, sterk zijn.”
“Er is toch niets aan de hand?”
“Je maakt het alleen maar erger.”
Zo kan er ongemerkt een oordeel op je tranen komen te liggen. Terwijl huilen juist een natuurlijke reactie is.
Je hoeft tranen niet altijd te begrijpen.
Je hoeft ze niet meteen op te lossen en je hoeft je er al helemaal niet voor te schamen.
Misschien mag je de volgende keer dat je voelt dat je moet huilen, iets anders proberen.
Niet wegvegen.
Niet tegenhouden.
Niet jezelf streng toespreken.
Maar ademhalen.
Jezelf toestaan om even te voelen wat er gevoeld wil worden, want soms is huilen niet het moment waarop je instort. Soms is het het moment waarop je lichaam eindelijk mag loslaten.
Misschien hoef je tranen dus niet te leren stoppen.Misschien mag je jezelf opnieuw leren dat ze er mogen zijn. 🤍
