16/09/2026
Wat ik jarenlang probeerde af te sluiten
Al van jongs af aan voelde ik hoe andere mensen zich voelden.
Ik zag niet alleen wat iemand deed, maar nam ook waar wat daaronder speelde. Voor mij was dat heel normaal. Ik dacht dat iedereen kon voelen wat woorden en gedrag met een ander deden. Daarom begreep ik niet waarom kinderen elkaar pestten of buitensloten. Als ik kon voelen hoeveel pijn dat veroorzaakte, dan moest degene die het deed dat toch ook voelen?
Pas op de middelbare school begon ik te begrijpen dat wat voor mij vanzelfsprekend was, dat niet voor iedereen bleek te zijn. Ik wist bovendien nog niet hoe ik kon onderscheiden wat van mij was en wat ik bij een ander oppikte. Daardoor werd mijn gevoeligheid soms zwaar. Mijn oplossing was om mezelf steeds verder af te sluiten. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.
Na mijn opleiding begon ik mijn eigen schoonheidsinstituut. Daar werkte ik opnieuw één op één met mensen. Tijdens de behandelingen ontstond rust, begonnen mensen te praten en brokkelden de muren die ik om mezelf heen had gebouwd langzaam af. Ik voelde weer waar iets niet stroomde. Soms wist ik dat een klant zwanger was voordat zij dat zelf wist. Soms nam ik een disbalans waar en voelde ik dat het verstandig was iemand te adviseren naar de huisarts te gaan. Niet om een diagnose te stellen, want dat was mijn taak niet. Wel om zorgvuldig om te gaan met wat ik waarnam.
Ook buiten mijn werk vroegen mensen mij steeds vaker om mee te kijken. Naar persoonlijke situaties, lichamelijke of mentale klachten en later ook naar hun bedrijf. Langzaam ontdekte ik dat ik mezelf niet beter hoefde af te sluiten.
Ik moest leren voelen zonder alles over te nemen. Waarnemen zonder mezelf daarin kwijt te raken. Mijn verstand niet uitschakelen, maar laten samenwerken met een andere vorm van weten. Wat vroeger vooral zwaar voelde, werd zo een manier om mensen helderheid te geven.
Achteraf zie ik dat deze manier van kijken als een rode draad door mijn hele leven loopt. Eerst vond ik het vanzelfsprekend. Daarna probeerde ik het te verbergen. Vervolgens liet ik het voorzichtig weer toe, zolang ik maar niet duidelijk hoefde te benoemen wat ik werkelijk deed.
Totdat mensen mij juist voor dat deel begonnen te vinden.
Wil je het hele verhaal lezen? Lees dan verder op mijn website:
Wat ik jarenlang probeerde af te sluiten Al van jongs af aan voelde ik hoe andere mensen zich voelden. Ik zag niet alleen wat iemand deed, maar nam ook waar wat daaronder speelde. Waarom iemand reageerde zoals die reageerde. Waar verdriet zat, waar spanning ontstond of waar woorden niet overeenkwame...