Praktijk Juniper

EUTHANASIE 💔

‘De buitenwereld heeft soms een hard oordeel’, zegt Daan Westerink. En dat klopt. Ik voel nog de tranen branden als ik denk aan de opmerkingen die sommigen maakten. En ik merk het soms juist aan de vragen die niet gesteld worden wanneer ik vertel over euthanasie. Vooropgesteld: bij rouw is het al snel moeilijk om goed te doen. En er waren ook veel lieve mensen om ons heen.

Mijn vader koos voor euthanasie. En het is zo lastig om daar woorden voor te vinden. Het proces wat hij doormaakte om die keuze te maken was hartverscheurend. Het was geen goede of foute keuze: het was iets wat ook hij niet wilde. Hoe geef je woorden aan de liefde die we voelden op zo’n gruwelijk moment? Mijn vader moest afscheid nemen. En dit was het mooiste afscheid wat kon, ondanks alle pijn.

Precies wat Daan schrijft: ‘… hoe leg je in hemelsnaam aan een ander uit wat het met je doet als je na een helse strijd het leven een doodziek lichaam ziet verlaten, hoe dat zo geliefde lijf lijkt te ontspannen. Er eindelijk een einde aan alle pijn komt. Je kunt naar woorden zoeken, maar je vindt ze niet.’ 💔

Wat is het fijn om dit te lezen. Euthanasie is vreselijk. Het zet je stil in de tijd. Je kunt niet bevatten wat er gebeurt. Toch voel ik de kracht van deze keuze en daarin de liefde van hem voor ons. Die dualiteit verdient het om erkend te worden. Er is geen oordeel nodig.

Daan Westerink | Rouw na euthanasie Rouwdeskundige Daan Westerink maakte het zelf mee: nadat haar moeder overleed door euthanasie, kon ze niet goed rouwen.

“𝘑𝘦 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯𝘬𝘢𝘯𝘵 𝘭𝘢𝘢𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯𝘬𝘢𝘯𝘵 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵. 𝘚𝘰𝘮𝘴 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥. 𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘣𝘵. 𝘋𝘪𝘵 𝘨𝘦𝘭𝘥𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘷𝘰𝘭𝘸𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯. 𝘚𝘰𝘮𝘮𝘪𝘨𝘦 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘬𝘭𝘦𝘵𝘴𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘰𝘳𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘯𝘰𝘨 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘸𝘢𝘵 𝘻𝘦 𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘣𝘦𝘻𝘪𝘨𝘩𝘰𝘶𝘥𝘵.

𝘉𝘪𝘫 éé𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘫𝘰𝘯𝘨𝘦𝘯𝘴 𝘥𝘦𝘯𝘬 𝘪𝘬 𝘸𝘦𝘭𝘦𝘦𝘯𝘴: 𝘬𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘬𝘪𝘯𝘥 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯𝘴𝘵𝘦𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘳𝘦𝘯… 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘨𝘭𝘶𝘳𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘮 𝘰𝘮𝘨𝘢𝘢𝘵. 𝘏𝘪𝘫 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘵 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘢𝘢𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘮𝘢𝘬𝘬𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘮 𝘣𝘦𝘻𝘪𝘨 𝘩𝘰𝘶𝘥𝘵.”

Dit stuk komt uit het artikel ‘Binnenstebuiten’ op onze website. Hierin legt Marieke Viskil van Praktijk Juniper uit hoe je met een oefening op een speelse en veilige manier de binnenkant aandacht geeft. En voor deze simpele oefening heb je alleen grote vellen papier en kleurpotloden of stiften nodig!

Benieuwd naar de oefening en het gehele artikel? Ontdek het op onze website!
https://blijebinnenste.nl/artikel/binnenstebuiten/

Zo waardevol! Aanwezig zijn en aandacht geven zonder dingen op te willen lossen of weg te willen poetsen. Mooi! Verliesjuf

Of ik met ze mee wil denken... De vraag kwam van een directeur en groepsleerkracht van een school.
Een leerling met een enorme rugzak aan verlies is opnieuw zwaar getroffen. En aan alle kanten voelen ze: hier moeten we iets mee. Wat kunnen we doen?

Natuurlijk denk ik graag mee. Kinderen en verlies gaan me aan het hart. Het is goed om daar iets van te weten. Om in te kunnen spelen op haar behoefte.
En toch was mijn boodschap: Nee. Je kan hierin niets doen.

Niets?

Niet voor je erkent dat het háár pijn, háár lot is. En dat jij als leerkracht het niet van haar weg kunt nemen.
Dat je machteloos toekijkt. En dat dat je intens verdrietig maakt.

Daarmee geef je je haar haar plek. En kan jij op de jouwe blijven staan. Als betrouwbare volwassene die z'n eigen lot kan dragen. En zo naast haar kan te staan. In haar verdriet.
Niet om het op te lossen. Wel om erbij te blijven. En deze meester wil dat en kan dat. Zo waardevol!

En natuurlijk deel ik dan graag met hem mooie manieren en hulpmiddelen om in te kunnen zetten in de begeleiding. En als het nodig is dan kom ik met liefde.

l Verliesjuf l leren voor het leven l

Elk verlies doet er toe. Elke emotie mag er zijn. Rouw kent geen tijd en hoeft niet vergeleken te worden met ander verdriet. Jij mag er zijn. Met alles wat er is✨

Prachtig, indrukwekkend en eindelijk voor iedereen te zien. Omdat het vaak zo moeilijk is om uit te leggen wat HG is en wat het met je doet. Met kippenvel en tranen gekeken, omdat het dan plots weer zo dichtbij en zo herkenbaar is.

Je bent zo welkom voor begeleiding en mentaal herstel na HG!

www.praktijkjuniper.nl

SICK - The Battle Against HG The untold story of women experiencing Hyperemesis Gravidarum (HG), a terrible pregnancy sickness that effects 3 million women leading to thousands of aborti...

Vandaag is het . Domusdela heeft een bijzonder ritueel voor de baby’s die in Eindhoven geboren worden.

En weet je wat ik zo mooi vind? Dat er ook aandacht is voor de baby’s die niet levend worden geboren of vlak na de geboorte sterven. Ook deze ouders kunnen het licht laten schijnen op Jezus Waaghals. Om de komst van hun kindje te vieren. Terwijl het tegelijk zo verdrietig is wanneer welkom heten en afscheid nemen samen valt.

Ik vind het nog steeds bijzonder dat ik de teksten mocht schrijven voor dit nieuwe ritueel.

Vandaag is het , een dag waarbij gevierd wordt dat de meeste kindjes gezond ter wereld komen. Maar er ook wordt stilgestaan bij het feit dat dit niet vanzelfsprekend is.

DOMUSDELA staat op haar manier ook stil bij de geboorte van een nieuw kindje. Wij bieden kersverse ouders in Eindhoven de mogelijkheid om Jezus Waaghals, op de toren van De Paterskerk, aan te laten lichten voor de geboorte van hun kind. Dit moment van welkom maakt DOMUSDELA zichtbaar met dit geboorte ritueel.

Meer weten over dit ritueel of meedoen?
➡️ https://domusdela.nl/organiseren/geboorte

Het doet er niet toe hoe lang jouw zwangerschap duurde. Of dat je het een miskraam noemt of pril verlies. Elk kind doet er toe. Jij doet er toe. Het is geen wedstrijd. Rouwen mag altijd en verdriet laat zich niet wegsturen. Troost is niet: ‘gelukkig was je nog niet zo ver’ of ‘je kunt in ieder geval zwanger worden’. Troost is vragen hoe het gaat en luisteren. Elke keer weer. Of erkennen dat je geen idee hebt hoe dit voor de ander moet zijn.

Zoveel vrouwen maken dit mee. En met hen ook hun partners. Het kan je diep raken en oud verdriet wakker maken. Met een miskraam verlies je veel meer dan alleen een prille zwangerschap. Ook je dromen en verwachtingen kloppen niet meer met de werkelijkheid. En dat doet pijn.

Je bent zo welkom met je verhaal. Stuur een berichtje of kijk op www.praktijkjuniper.nl

HG is zo heftig en ingrijpend, dat valt lastig uit te leggen. Gelukkig is er ZEHG - Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum waar je steun en heel veel info kan vinden! Superfijn dat zij er zijn!

Heb je HG gehad en zoek je mentale coaching? Kijk op mijn website: www.praktijkjuniper.nl of stuur een berichtje.
Je bent zo welkom!

Welkom bij Stichting ZEHG - Stichting ZEHG Je bent niet alleen! Je bent niet alleen! Jij bent niet de enige die lijdt aan (ernstige) zwangerschapsmisselijkheid of hyperemesis gravidarum. In Nederland heb

TOR IS DOOD ✨

In de dagen na het overlijden van mijn vader knutselde onze Olaf met de spulletjes uit het pakket Tor-is-dood. Ik had niet echt de energie om hem overal in mee te nemen. Praten over een dode plastic tor lukte me verrassend goed, terwijl mijn keel dicht ging zitten als het over mijn vader ging.

Olaf knutselde en rommelde erop los met Tor en het kistje. Ondertussen kletsten we (met hulp van kaarten met tips uit het pakket) over levend zijn, doodgaan, begraven, cremeren, afscheid nemen en herinneringen.

Op de dag van het afscheid van mijn vader is Tor in zijn kistje overal mee naar toe gegaan. We draaiden de deksel op de kist van Tor (we hadden thuis geoefend) en ook bij mijn vader ging de kist dicht. Tor mocht mee in de rouwwagen. En stond voorin de zaal bovenop de kist van opa tussen de bloemen. Maar bij de oven mocht Tor niet mee van Olaf. Dat was zonde, vond hij. Hij bewaart het kistje thuis.

Maanden later huilde Olaf midden in de nacht. Hij was bang dat hij droomde dat ik leefde, maar dat ik eigenlijk dood was. Door de spelletjes die we speelden tijden het knutselen aan Tor en zijn kistje, kon hij al snel lachen toen ik voorstelde om hem met mijn stinkadem in zijn gezicht te blazen. Want waar adem is, daar is leven. Dat wist hij van Tor.

Wil je kinderen betrekken bij afscheid nemen? En voorbereiden op wat komen gaat? Doe dat op hun manier door te spelen. Maak de dood bespreekbaar met Tor is dood. Het is echt een aanrader!

De Gezonde Route Rosmalen staat elke maand in De Molen. Deze keer samen met Door na kanker met Lieke Heerkens en Nienke Loeffen. Trots om deel uit te maken van dit netwerk!

Gezonde Route Rosmalen

KROMME KERST

Hier is mijn vader net in zijn kist gelegd. Ik leg zijn hoofd mooi neer. En maak de laatste kreukels recht voordat mijn moeder komt kijken. Het was de ochtend van de uitvaart. Tot die tijd hadden we mijn vader boven gehad. Thuis en dichtbij.

Mijn vader had een hele kromme rug. Zijn hoofd had kussens nodig in de kist. Maar het paste allemaal net niet. Dus duw ik hem zacht nog eens wat aan. Zijn hoofd blijft typerend scheef staan. Dat had hij vaak.

Mijn moeder komt. We kijken. Huilen. Een laatste kus. Hij ligt omringd door gouden sterren die de kleinkinderen bij hem neerleggen. Met mijn broertje til ik de deksel. De kist gaat dicht en we sluiten samen.

Ik heb ook een kromme rug. Scoliose weet ik sinds kort. ‘Straks pas ik ook niet lekker in mijn kist’, zeg ik thuis. Mijn rug doet chronisch pijn.

Kerstmis 2020. ‘Fijne klotekerstdagen’, stond op de kaart die mijn zusje stuurde. Kromme dagen die niet kloppen. Krom waardoor het niet past en schuurt. Pijn doet. Wat scheef groeit, blijft krom.