Praktijkfound

Sta je ingeschreven voor de informatie-mail over een volgend kloosterweeekend? Dan ontvang je nog vandaag een toffe mail!

Nog niet ingeschreven?

Doe het nog, dan krijg ook jij de eerste info over volgende weekenden! Check link in bio en meld je aan!

Hé! Tof dat je me volgt!

Als moeder, coach&counselor, volgeling en leerling van Jezus, vredestichter, creatieveling, bidder en nog veel meer ga ik door het leven.

Ik heb een heel groot verlangen en dat draag ik uit in, ik denk, alles wat ik doe. Ja, ik denk echt in alles wat ik doe!

Mijn verlangen = dat ieder mens in vrijheid en verbinding leeft met zichzelf, God en de mensen om hem/haar heen.

Vaak is met de mensen om je heen best oké te doen, maar zit de grootste onvrijheid van binnen. Gevangen in je hoofd, zodat bij je hart komen echt niet lukt bijvoorbeeld.

Of gevangen in overtuigingen en leerregels over God, of gevangen in schuld en schaamte, waardoor je niet in vrijheid met Hem kan leven.

Maar Hij heeft ons gemaakt om vrij te zijn!

Ik mag dit doen door een aantal dingen in mn praktijk heen:

1 op 1 coaching en counseling. Geschikt voor jou als je vastloopt in de gevangenis van je hoofd. Je ervaart onvrijheid door de dingen die je doet die je liever niet wil doen en in de dingen die je wil doen, maar liever niet doet. Welkom!

Profound Prayerlife. Geschikt voor jou als je worstelt met een leven met God. Je gelooft met je hoofd en het raakt je hart (even) niet. Je moet van jezelf van alles; meer bijbellezen, beter bidden, naar de kerk. Je verlangt naar verdieping, relatie, vrede in je (geloofs)leven, je wil Gods stem zelf graag verstaan én je wil het moeten rondom jouw geloof doorbreken. Let op! Start 4 feb dus wil je mee doen? Meld je aan via link in bio!

Kloosterweekend. Geschikt voor jou als je moe bent van al je werken en strijden en God in rust wil ontmoeten. We bidden nu of dit dit jaar ook mag komen, zodra we meer weten volgt er meer info.

Lost&Found. Geschikt voor jou als je worstelt met geloof en niet zeker weet of God wel betrokken bij jouw leven wil zijn of dat je worstelt met het bestaan van God. Je zou wel willen geloven, maar weet het gewoon even niet. Hier zijn we mee bezig, volgt meer info!

Twee januari en mijn goede voornemen viel vandaag direct al in het water. Letterlijk. Maar zie je die glimlach? Ik heb iets tofs gekregen terwijl de druppels op me neer vielen.

Ik loop mee met de van

Elke dag 10.000 stappen en tijdens het lopen verbinden met God. Heerlijk! Zeker als de zon schijnt 😉

Ik liep nog geen 2 minuten buiten of de regen druppelde om me neer. Ik kon zo omkeren en naar huis gaan, geen enkele moeite. Dus ik vroeg aan God wat Hij hier in van mij vroeg en ik had het idee dat Hij zei: ga er maar vol door heen.

Oke, geen zin in maat let's go. Dus ik liep verder en de regen werd hagel, auw. En het werd koud en terwijl ik in deze hagelbui een schelp uit mn schoen stond te schudden vroeg ik me af: waaaaarom ben ik hier? Waarom doe ik dit?

De hagelbui werd een onweersbui boven m'n hoofd en terwijl ik voelde dat ik eng vond, bad ik: Heer, help!
En direct hoor ik in m'n oren dit zingen:

Going through a storm but I won't go down
I hear Your voice
Carried in the rhythm of the wind to call me out

En ineens voel ik iets diep van binnen: je bent zo bang voor welke storm dan ook in je leven dat je niet meer naar buiten gaat. Letterlijk blijf je binnen én je neiging is ook om binnen te blijven in je gevoel, in uitdagingen. Verstoppen achter muren met een dikke voordeur, terwijl het kan zijn dat Ik je juist in de storm uitnodig. Een storm is niet gevaarlijk (in Nederland is het uitzodnerlijk als het wel zo is) het is koud, nat, misschien zelfs pijnlijk én het is de plek van kracht, overwinning, herstel, rauwheid en Mijn leven. Ik blaas door elke storm in je leven heen. Ik ben ook daar en misschien zelfs wel meer dan achter je veilige muren. Teruggetrokken zonder dat je bereikbaar bent. Kom, stap in de natuur en leef. Stap naar buiten, neem die stap en go for it. Ook als je nu al weet dat het niet altijd makkelijk gaat worden.

Wow. Dank U Heer, dit is een antwoord op een grote vraag of ik een uitdaging die ik eng vind wel of niet moet doen. En ja Heer, m'n neiging is om nee te zeggen uit angst voor tegenslag, hagel, onweer of wat er dan ook maar op me af kan komen.

Afgelopen tijd is het rustig geweest hier vanuit mij en niet alleen hier. Het thema rust zit echt in m'n systeem. Het houdt mijn hoofd bezig en het raakt mijn hart.

Waarom rennen we allemaal zo hard naar allemaal doelen en om van alles te proberen te bereiken om nooit het gevoel te hebben dat het goed genoeg is?

In mijn praktijk zie en spreek ik steeds meer mensen met burn out klachten en steeds vaker komt de vraag waar ontspanning te vinden is en wat we daar voor moeten doen. Ja, hoe kan ik werken om rust te vinden?

Hè? Maar stop. Werken voor rust? Nop, dat is toch ergens niet het idee? Maar we doen het allemaal zo makkelijk. Ik ook elke keer weer.

De vraag waarom bleef aan me knagen en ik had het idee dat God het liet zien: we halen wat we waard zijn uit wat we doen. Dus om ons waardevol te voelen moeten we veel doen. Hoe beter, preciezer, perfecter of meer, hoe beter, gezien en waardevoller we ons voelen. Dus stil zitten is een no go, want dan voel je je waardeloos.

Ik had hierover een gesprek met God:

'Maar dit is niet hoe U het ziet toch God?'

'Nee lieverd, je bent waardevol. Je bent vol waarde. En vol = vol. Meer kan er niet bij. Vanaf je eerste adem tot je laatste. Waarom? Omdat Ik je waarde geef, omdat Ik je ermee vul.'

Ik: 'Maar wat is mijn waarde dan? Wat ben ik waard?'

'Heb je je prijskaartje wel eens gezien? Dat kaartje waarop staat: Mijn leven. Lieve schat. Ik kon niet meer geven dan Ik heb gedaan. Ik gaf alles. Waarom? Omdat Ik jou dat waard vind.'

'Oké, en hoe kom ik dan af van het toch elke keer weer zelf werken voor mijn waarde?'

'Kijk eens naar Juda. Wat heb je voor hem over? Moet hij daar iets voor doen? Hou je meer van hem als hij hard z'n best doet, als hij probeert het goed te doen voor je?'

'Ik denk dat ik het punt snap God, maar wat dan wel?'

'Wil je met Mij leven? Zoals je met Juda leeft? Hij is en vertelt je welke prachtige hijskraan er in de straat rijdt en hoewel je niet van hijskranen houdt ga je kijken en geniet je van hoe blij hij ervan wordt. Nogmaals hij is. Wil jij ook zijn, zoals Ik ben? Wil je geloven dat ik geniet van hoe jij van het leven geniet?'

Goedemorgen! Ik ga een persoonlijke struggle delen.

Gisteren heb ik me boos gemaakt om wat ik zie gebeuren. Ik zie mensen rennen, vliegen, haasten van het ene ding naar het volgende. Hard werken, door, door, door en ondertussen zorgen maken.

Ik ook. Ik heb net het ene gehad en ik ben al weer druk met het volgende. En ondertussen draait m'n hoofd overuren of het wel allemaal goed komt.

Ik zeg niet dat er iets mis is met toffe dingen doen of hard werken. Er is wel iets mis met doorgaan zonder echte rust. Er is iets mis met zorgen maken, met van alles najagen en als je het hebt door jagen tot je het volgende te pakken hebt.

Er is een grote wachtlijst voor een volgend kloosterweekend en dat is natuurlijk super gaaf, het was ook mega gaaf en tegelijk is er toch iets mis als we een georganiseerd weekend nodig hebben om even voor een paar dagen Gods rust en vrede te kunnen ervaren?

We zijn toch voor een leven in vrede gemaakt?

Gisteren in de dienst ging de preek over de gelijkenis van het zaad wat op allerlei grond viel. Een deel valt op rotsen, een ander deel schiet op met onkruid etc. Tijdens de dienst kreeg ik een beeld van een plantje wat aan het groeien was en wat zichzelf omwikkeld had met het onkruid. Het steunde er op, was ermee verweven. Het leek erop dat het het onkruid nodig had om verder te groeien en het onkruid weghalen zou de dood van het plantje betekenen. En ik had het idee dat God zei dat het zo met Nederland is. We zijn vergroeid met onze zorgen. We denken dat het nodig is om ons druk te maken, om alle tijd te offeren aan zorgen maken en we weten niet meer hoe het anders moet. Want anders kan toch niet? Als ik me geen zorgen maak of hard werk dan komt het niet goed. Dan heb ik geen eten, drinken, niets om aan te trekken. Dan ga ik dood.

Nee. We zijn niet bedoeld om zo te groeien. Mooi mens, hoor me alsjeblieft. Harde werker, dankje voor je harde werken. Je mag rusten. Het is je Hemelse Vader die de vogels voedt. Zij maken zich niet druk over eten. Ben jij niet veel meer waard?

Stop. Sta stil. Verbind je met jezelf en met God. 5 min. Geef deze dag aan Hem. Alleen zo kom je een stukje meer los van het onkruid en ben je vrij.

Gisteren deelde ik over hoe tof het kloosterweekend was en dit heeft in m'n inbox een heleboel reacties opgeleverd van mensen die een volgende keer graag mee willen.

Super gaaf!

We denken daar serieus overna! en ik nemen de komende tijd om daarover te bidden en brainstormen om zo te zoeken naar wat God hier in verlangt.

Zodra we meer weten delen we het allereerst met mensen op de wachtlijst. Hiervoor kan je je aanmelden via www.praktijkfound.nl/kloosterweekend, of laat hieronder je emailadres achter ⬇️ of stuur een DM.

Helemaal vrijblijvend en uiteraard zit je nergens aan vast! Je krijgt gewoon als eerste info zodra we meer weten, waardoor je je dan ook als eerste aan kan melden.

En als we toch aan het shout-out-en zijn, dan ook een hele grote naar deze man!
Vandaag zijn we 13 jaar getrouwd en van die keus heb ik geen moment spijt!

Door lief een leed, dik en dun, winter en zomer blijf ik van je houden, en juist meer en meer!

Lieve Peet, je bent enthousiast, liefdevol, precies, gezellig, grappig, een fantastische papa en mijn geweldige man. Je bent een man naar mijn en ik geloof ook echt naar Gods hart.

Nogmaals: tot de dood ons scheidt of Jezus terugkomt ❤️

Dit weekend een fantastisch kloosterweekend gehad (zie vorige post). Wat was het overvloedig! Door God echt bovenal en daarbij een big big shout out naar deze toppers van het keukenteam! , Eva en Ella, jullie zijn toppers! In elke maaltijd was dit weekend jullie passie, enthousiasme en liefde te proeven!

Heel erg bedankt! ❤️

Leuk weekend gehad? Ik heb een weekend gehad om nooit te vergeten. Met ruim 30 vrouwen heb ik een beetje niks gedaan. En in het niks doen alles ontvangen. En dan ook echt alles en nog meer.

Hè? Maar je moet toch hard werken om dingen te verdienen? Hoe kan je niks doen en ontvangen? Dan moet er wel een ander zijn die heel hard werkt en jij niks doet?

Afgelopen weekend had ik een kloosterweekend wat ik vanuit m'n praktijk samen met heb georganiseerd. Een weekend vol met leegte en rust. Van te voren hadden we een best vol weekend gepland met workshops, seminars en weet ik het niet allemaal. Elke keer als we ermee bezig gingen, ging er weer wat af. Vaak niet door onszelf en voor mij ook vaak echt een worsteling. Hoe krijgen we het weekend dan vol?

Niet. Niet was het antwoord. Het weekend mocht een weekend zijn vol leegte zodat God deze kon vullen. Ik vond dat enorm spannend. Want ook de diensten die er waren, waren leeggehaald. Elke keer als ik na ging denken over een preek of een tekst voelde ik een halt van God; Nee lieverd, ik geef je dan wat je dan nodig hebt.

Ik vond dit zo mega spannend! Want wat als ik dat niet goed had gehoord van God en we een weekend lang zouden zitten nagelbijten? En het mega ongemakkelijk zou zijn? Het voelde als zo enorm tegenstrijdig. En toch gedaan.

Wow. Wat een weekend. God is in elke stilte, in elk moment zo aanwezig geweest. Er zijn harten geheeld, vrede ervaren, geworsteld met God en God is enorm aanbeden. En terecht; Hij is zo intens groot, dichtbij, betrokken, precies, perfect en zo vol liefde. Ja God is echt liefde-vol.

Ik kan geen woorden vinden voor dat wat er is gebeurd en wat God heeft gedaan.

En dan mijn angst: lege diensten waar in we stil elkaar aankijken en er niets gebeurt en we onvervuld weer naar buiten gaan. Niets van dat alles. Wat wel? Oh ik heb er echt geen woorden voor. Volle overvloeiende harten, zachtere ogen, blijdschap, ontspanning.

Mmm.. als ik dit opschrijf denk ik: de vrucht van de Geest. Dat is het. Liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

Dank U God! Halleluja!

We hebben hem!
Vandaag kregen we, na een tijdje wachten, de sleutel van ons nieuwe huis!

Ruim een jaar geleden deelde ik dat we in een spannende periode zaten, waar in we ons uitgedaagd voelden om God te vertouwen. Vanuit een huurwoning naar een nieuwbouwwoning met een jaar lang dubbele lasten en alle extra kosten die er bij een nieuwbouwwoning komen, voelde het enorm spannend.

En tegelijk wisten we dat God ging voorzien. Hij liet dat zo duidelijk merken van te voren (ik deel daar een andere keer meer over en check anders even die post over hoe God dat toen liet zien). Maar soms kan je iets weten met je hoofd, maar absoluut niet zo voelen van binnen. Dan is de spanning er elke keer weer, ook al weet je dat God voorziet. 'Wees niet bang' staat er heel vaak in de bijbel en ik weet dat Hij te vertrouwen is en toch is er elke keer weer spanning of God gaat voorzien.

Vanavond is de 3e avond van de kickstart voor een Profound Prayerlife en het gaat onder andere over dit thema; vertrouwen. Een van de dingen die helpt als je worstelt met vertrouwen of als je God niet lekker kan vinden is om te luisteren naar een getuigenis van een ander, om daar in God aan het werk te zien. Dit kan zo enorm bemoedigen.

Daarom ook nu voor jou van ons een mooi getuigenis: een jaar lang dubbele lasten waarbij ik dacht dat er van ons spaargeld geen cent meer over zou zijn als we eenmaal de sleutel zouden krijgen en we dan niet de keuken, vloer of gordijnen zouden kunnen betalen. God die zei dat we ons geen zorgen hoeven te maken en een keuze van ons om elke keer naar Hem toe te gaan als we ons zorgen gingen maken en niet wisten of het zou lukken. We zijn nu op het moment waarover ik dacht dat onze spaarrekening leeg zou zijn. Maar we hebben een God die zegt te voorzien en dat resulteert er in dat we nu met hetzelfde bedrag op de spaarrekening het huis mogen gaan inrichten ten opzichte van een jaar geleden! God voorziet écht!

Hé en tof natuurlijk een huis en geld op de spaarrekening. Ja, dat is mooi en echt fijn, maar ik hoop dat dat niet is wat je bij blijft in wat ik deel. Want bovenal is door dit jaar heen ons geloof gebouwd in Jireh; God die voorziet.

Ik leerde vandaag een les van deze peuter en ik deel hem graag!
Wat een fantastisch lekkere dag voor het strand was het vandaag, dus wij gingen daarheen en Juda had een plan: hij wilde de duin op.
Zelf naar boven klimmen en wanneer naar beneden beseffen dat het eigenlijk best steil is. Ik zie wat spanning in z'n ogen en zeg: 'Wil je m'n hand vasthouden naar beneden?'

'Nee, ik kan dit zelf' is zijn reactie. Ik denk nog dat ik dat niet helemaal zeker weet, maar een grens is door hem aangegeven en het is veilig genoeg om hem te laten gaan.

Waar hij bij de volgende stap head first in het zand de duin af rolt. Tot nog niet helemaal beneden.

Hij schrikt, huilt even, kijkt me aan en ik zeg: 'wat knap zelf geprobeerd! Wat was het steil hè?' Ik geef hem een hand om overeind te komen en het laatste stukje laat hij deze niet los.

En ik besefte dat dit is wat er op dit moment in mijn leven gebeurt. Ik ben aan het wandelen en het voelt af en toe best steil. Ik rol geregeld op m'n toet en voel me stom. Vaak zeg ik dan tegen God waarom Hij er niet was of me niet op ving. Ik ben vaak boos en verbind er conclusies aan: God vond deze weg niet goed of Hij is er helemaal niet. En juist daarin leerde Juda mij wat. Hij wist heel goed dat ik erbij was. Dat ik hem op wilde vangen als hij dat had gevraagd of dat hij mijn hand kon gebruiken. Hij klaagt niet over de keuze en heeft enorm genoten van de duin. Hij vraagt niet of het een verkeerde weg was of dat hij stom was dat hij daar liep. Nee, hij oefent met zelf klimmen, eigen keuzes maken en veiligheid zoeken op zijn momenten, zonder enige twijfel dat ik er ben.

Ik leerde om te beseffen dat God er echt is elke keer om m'n hand beet te pakken en dat ook Hij mijn grenzen serieus neemt. Dat Hij er naast loopt en elke keer Zijn hand aanbiedt. Wat een Vader!