Wendy Goodman Coaching

Dit is een beroemde quote van Yoda uit de film Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back:

“Do. Or do not. There is no try.”

De diepere betekenis is niet dat je nooit mag falen.

Yoda bedoelt eigenlijk:

Stop met jezelf een uitweg geven door alleen maar te “proberen”.

Besluit dat je het gaat doen.
Zet je volledig in.
Neem verantwoordelijkheid voor je actie.

Veel mensen zeggen:
• “Ik ga proberen af te vallen.”
• “Ik ga proberen die stap te zetten.”
• “Ik ga proberen mijn droom na te jagen.”

Maar in hun hoofd hebben ze vaak al ruimte gemaakt voor afhaken.

Yoda zegt:

Maak eerst de keuze.
Handel daarna.

Niet: “Ik probeer.”
Maar: “Ik doe het.”

Dat sluit eigenlijk mooi aan bij waar we het net over hadden:

Misschien hoef je niet langer te proberen moediger te worden.
Misschien is het tijd om gewoon die ene stap te zetten.

Want uiteindelijk verandert een leven niet door plannen, twijfelen of proberen.

Het verandert door doen. 🌱. Credits: Harry Maddox (rocks.up)

antwoord.

In onze samenleving zijn er veel dingen genormaliseerd die we nauwelijks nog ter discussie stellen:

• Altijd bereikbaar moeten zijn.
• Je eigenwaarde koppelen aan prestaties.
• Chronische stress als normaal beschouwen.
• Jezelf vergelijken met anderen.
• Over je grenzen gaan om anderen tevreden te houden.
• Emoties wegstoppen.
• Blijven geven terwijl je batterij leeg is.
• Je schuldig voelen als je voor jezelf kiest.
• Denken dat zelfzorg egoïstisch is.
• Problemen oplossen met afleiding in plaats van aandacht.
• Je geluk uitstellen tot later.
• Verwachten dat je alles alleen moet kunnen.
• Doorgaan terwijl je lichaam om rust vraagt.
• Fouten zien als falen in plaats van leren.
• Je gevoelens wegredeneren.
• Denken dat kwetsbaarheid zwakte is.

Maar wat we normaal zijn gaan vinden, is niet per definitie oké.

Soms raken we zo gewend aan bepaalde patronen dat we niet meer zien hoeveel energie ze kosten of hoeveel ze ons verwijderen van wie we werkelijk zijn.

Bewustwording begint vaak met één eenvoudige vraag:

Wat heb jij genormaliseerd dat eigenlijk niet goed voor je is?

Ik ben benieuwd naar jouw antwoord. antwoord.

De juiste mensen laten je groeien. 🍋
De verkeerde mensen zorgen ervoor dat er steeds minder van jou overblijft. Wees dus kritisch over wie je dichtbij laat komen. Want energie werkt besmettelijk — positief én negatief.

Soms zit je vast in wat is geweest.

Soms verlies je jezelf in wat nog moet komen.

Maar rust… die vind je alleen hier.
In dit moment.

Dit is waar je weer thuis mag komen bij jezelf.

Herken je dit?

Ik help je graag om los te komen van het verleden en de onrust over de toekomst — zodat je weer kunt voelen wat er NU is.

Soms kom je als coach situaties tegen waarin je scherp moet blijven op beïnvloeding.

Ik ben onlangs gevraagd om een volwassen jongeman met een zwaar verleden en een langdurige verslaving te begeleiden.

Ik ken zijn vriendin en zij vroeg mij of ik hem wilde coachen. Na een kennismakingsgesprek met T. nam zijn vader contact met mij op — betrokken en bezorgd. En degene die de coaching betaalt…

En daar zit meteen een spanningsveld dat ik vaker zie: de betaler denkt dat hij bepaalt.

Zijn vader vroeg of hij mij een brief mocht sturen met zijn visie op het leven van zijn zoon. Ook gaf hij aan graag tussendoor updates te willen ontvangen over hoe het gaat en of zijn zoon aan zijn herstel werkt.

Subtiele pogingen om invloed te houden.

En daar zit een dunne lijn.

Want wat begint als betrokkenheid, kan — soms ongemerkt — ook doorschuiven naar sturen. Naar controle. Naar beïnvloeding die te ver gaat.

Niet per se vanuit slechte intenties. Maar wel met gevolgen.

Als coach is het mijn verantwoordelijkheid om die lijn te bewaken.

👉 Ik werk met de cliënt — niet met zijn omgeving.
👉 Ik blijf objectief.
👉 Ik bescherm de veiligheid van het proces.
👉 En: de betaler bepaalt niet de inhoud.

Want op het moment dat iemand anders (bewust of onbewust) aan de ‘touwtjes trekt’, verliest de cliënt zijn eigen stem.

En dat is precies wat ik wil voorkomen.

Juist mensen die al veel hebben meegemaakt, hebben de ruimte nodig waarin ze zélf mogen spreken. Zonder dat er aan de achterkant gestuurd wordt.

Daarnaast houd ik mij als coach aan mijn beroepsethiek: wat een cliënt met mij deelt, blijft tussen ons. Altijd.

Ik heb de vader dan ook — zacht én duidelijk — nee gezegd. De samenwerking blijft, maar op mijn voorwaarden. De betaler faciliteert — maar mijn cliënt en ik bepalen het proces. Zo blijft het zuiver en veilig

📱 Kinderen en smartphones: wat doen schermen met een groeiend brein?

De hersenen van kinderen en jongeren zijn nog volop in ontwikkeling. Pas rond het 23e–25e levensjaar is het brein volledig volgroeid. Vooral de prefrontale cortex — verantwoordelijk voor concentratie, emotieregulatie en impulscontrole — ontwikkelt zich als laatste. Juist dit deel krijgt het zwaar te verduren door smartphonegebruik.

🧠 Wat kan een kinderbrein aan?

Onderzoek laat zien dat:

• Kinderen tot ±10 jaar 20–30 minuten aaneengesloten schermtijd aankunnen.
• Kinderen van 10–12 jaar 30–45 minuten.
• Pubers maximaal 45–60 minuten, mits er echte pauzes zijn.

Langer en onafgebroken gebruik leidt tot mentale vermoeidheid, prikkelbaarheid en concentratieverlies.

🔔 Een smartphone is geen rustmoment.

Meldingen, likes, filmpjes en sociale vergelijking zorgen voor constante dopaminepieken. Het zenuwstelsel blijft in een staat van paraatheid. Het brein komt niet tot herstel, ook niet als een kind “alleen maar scrollt”.

😴 Gevolgen die steeds vaker gezien worden:

• Slechter inslapen en kortere diepe slaap.
• Meer stress en angst.
• Sneller boos of emotioneel.
• Hoofdpijn en buikklachten.
• Verminderde leerprestaties.

🔥 Burn-out bij kinderen bestaat
Steeds meer kinderen en jongeren laten burn-outachtige klachten zien: chronische vermoeidheid, emotionele leegte, geen motivatie en het gevoel dat alles “te veel” is. Overmatig schermgebruik is zelden de enige oorzaak, maar werkt vaak als belangrijke versterker.

🌱 Wat helpt wél bij gezonde hersenontwikkeling?

• Verveling (nodig voor creativiteit en zelfregulatie).
• Beweging.
• Schermvrije momenten, vooral ’s avonds.
• Echt contact: oogcontact, aanraking.

📵 Een telefoon hoeft niet verboden te worden — maar begrensd. Kinderhersenen hebben rust nodig om te groeien.

💬 Minder schermtijd is geen straf. Het is bescherming.

Boosheid is vaak slechts een masker.
Achter de harde woorden
schuilt verdriet,
teleurstelling,
een hart dat niet gehoord wordt.

Wie boos is, vraagt soms alleen
om gezien te worden,
om dat wat pijn doet
aan te raken, zacht en stil.

Steek je hand uit,
bied een luisterend oor.
Dan smelt de boosheid,
en kan iemand eindelijk
zijn verdriet voelen.

Sommige mensen leven met een blik die automatisch zoekt naar wat ontbreekt. Het glas is nooit halfvol, altijd halfleeg. Niet omdat er geen goud is, maar omdat ze het niet zien. Het ligt openlijk in hun leven, maar hun aandacht glijdt er telkens langs alsof het onzichtbaar is.

Ze zien de kansen niet die zich stil aandienen. Ze voelen niet hoe rijk hun leven al is, omdat hun blik blijft hangen op wat ontbreekt. Aan dat ene wat er niet is, niet lukt, niet voldoet. En hoe langer ze daar blijven kijken, hoe zuurder het wordt. Alsof gemis belangrijker wordt dan overvloed.

Het wrange is: wie alleen telt wat hij mist, verliest het vermogen om te genieten van wat er wél is. Het goud verliest zijn g***s, niet omdat het verdwijnt, maar omdat het nooit echt wordt bekeken. En zo kan iemand alles hebben, en zich toch arm voelen — gevangen in een verhaal van tekort, terwijl de schat al lang binnen handbereik ligt.

Het goud wordt zichtbaar zodra je stopt met zoeken naar wat ontbreekt en gaat zien wat er is.

Misschien zijn veel van onze “psychische stoornissen” niet zozeer persoonlijke tekortkomingen, maar menselijke reacties op een wereld die te veel vraagt en te weinig zin geeft.

We proberen te functioneren in een systeem dat productiviteit boven welzijn stelt, winst boven verbinding, snelheid boven betekenis, efficiëntie boven creativiteit, competitie boven samenwerking, prestaties boven rust, resultaat boven proces, deadlines boven aanwezigheid, en status boven menselijkheid.

En terwijl we moeizaam overeind blijven, krijgen we labels — terwijl de omgeving waarin we leven zélf ziek maakt.

Herstel gaat niet alleen over onszelf “repareren”, maar over het herontdekken van menselijkheid: rust, verbinding, zingeving, compassie, creativiteit en vertrouwen.