23/08/2026
NEE. ZONDER UITLEG | We waren de hele dag samen op de camping. Ergens in de namiddag merkte ik dat ik snakte naar rust en ruimte.
Niet dramatisch. Gewoon een verlangen dat ik anders had weggewuifd omdat er toch iets anders op het programma stond om samen te doen.
Na het avondeten ging een deel wandelen in de bossen. Het was gezellig geweest, dat weet ik zeker. Maar mijn lijf wilde iets anders. Strand. Water. Voeten in het zand. Zeelucht inademen. Een wijde blik. De zon zien zakken.
Vroeger was ik meegegaan (wandelen in de bossen). Niet omdat ik het verlangde, maar omdat het samen was en omdat iedereen mij zo kent. Samen samen.
Gisteravond zei ik nee tegen samen wandelen in de bossen. Zonder uitleg. Zonder teveel woorden erachteraan. En ik ging ook naar de zee als niemand mee zou gaan.
Er ging een vriendinnetje van dertien mee, zij verlangde ook naar de zee. Ik fietste, zij op een skateboard, we liepen de duinen in naar een hoger punt. We bleven daar zitten tot zonsondergang. We kletsten. En toen namen we allebei even stilte.
Pas daar in die stilte merkte ik hoeveel er de hele dag had aangestaan. Langzaam ontspanden mijn schouders zich bij die realisatie.
Wat mij het meest bijblijft is niet de zonsondergang (die was trouwens om stil van te worden). Het is dat ik dat verlangen serieus nam in plaats van het weg te wuiven.
Swipe voor waarom een nee zonder uitleg zo krachtig is. →
Waar zou jij naartoe gaan als je even niet meegaat?
Soso Lobi,
🧡