25/08/2026
Laatst kreeg ik via YouTube deze vraag:
“Nick, hoe sta jij eigenlijk tegenover medicatie bij angst en paniek?”
En eerlijk... daar heb ik niet echt een zwart-wit antwoord op.
Ik ben niet vóór medicatie.
Maar ik ben ook niet tegen medicatie.
Ik denk dat het iets heel persoonlijks is. Voor de één kan het helpend zijn, voor de ander misschien niet nodig. Dat is een afweging die je voor jezelf maakt en, waar nodig, samen met een arts of behandelaar bespreekt.
Ik heb zelf ook diep gezeten.
Veel paniekaanvallen gehad.
Nachten wakker gelegen.
Wanhoop gevoeld.
En ja... ik heb ook momenten gehad waarop ik dacht:
“Geef mij alsjeblieft iets waardoor dit stopt.”
Uiteindelijk heb ik er, met de hulp die ik toen had, voor gekozen om geen medicatie te gebruiken.
En achteraf ben ik blij met die keuze.
Niet omdat medicatie slecht is.
Maar omdat ik daardoor langzaam ben gaan ontdekken dat ik meer aankon dan ik zelf dacht.
Dat was voor mij misschien wel één van de belangrijkste dingen in mijn herstel.
Niet wachten tot de angst verdween.
Maar stap voor stap ervaren:
“Dit voelt heftig... maar ik ben er nog.”
“Ik hoef niet weg te rennen.”
“Misschien kan ik dit toch dragen.”
En hoe vaker je dat ervaart, hoe meer vertrouwen je langzaam kunt opbouwen.
Dus nee, ik ga jou niet vertellen wat je moet doen.
Als jij medicatie gebruikt, wilt gebruiken of daarover nadenkt, bespreek dat vooral met een arts of behandelaar.
Maar wat ik je wél wil meegeven:
Verlies het vertrouwen in jezelf niet.
Ook als je nu op een punt zit waarop je denkt dat je dit nooit meer aankunt.
Je hoeft niet vandaag alles op te lossen.
Maar je kunt wel, stap voor stap, weer leren vertrouwen op jezelf.
En voor mij begon daar uiteindelijk het herstel.
Niet toen ik geen angst meer voelde.
Maar toen ik langzaam stopte met vechten tegen alles wat ik voelde. 🤍
