Inge Hustings

“Het moeilijkste moment? Beseffen dat het verhaal dat je leeft, niet het jouwe is.”

Schrijven doe ik niet vanuit een leeg hoofd — maar vanuit deze stapel. 📖

Mijn non-fictie boek begint met ‘the freeze’. Het vastzitten. Vastzitten in een ‘loop’ die je pas herkent als je hem doorgrondt.

Ken jij dat gevoel? Dat je ineens beseft: dit is mijn verhaal niet?

De fictiewereld die ik bouw draait om een cosmetische kliniek. Een plek waar verhalen beginnen, waar oude wonden plotseling worden aangeraakt en waar het stadje Valkenburg als achtergrond fluistert.

Tussen deze symbolen en plekken bewegen de mensen die dit verhaal dragen. Ze lopen al door de gangen van de kliniek. Binnenkort stel ik je aan ze voor.

In een van mijn dromen stond ik tegenover iemand van de FBI.
Hij zei niets.
Hij deed niets.
Maar hij keek alsof hij door alles heen zag wat ik mezelf al maanden probeerde wijs te maken.

Het was geen dreiging.
Het was waarheidsvinding.
Het was een stille, scherpe aanwezigheid die vroeg: ‘Ga je eindelijk eerlijk zijn tegen jezelf?’

Later begreep ik dat dit mijn poortwachter was.
Niet iemand die me tegenhield, maar iemand die wachtte tot ik durfde toe te geven wat ik allang wist.

Want dat is wat The Loop doet: je laten geloven dat je opnieuw vastzit, terwijl je eigenlijk de waarheid ontwijkt. De waarheid die je verder brengt.

En het bijzondere is dit: op het moment dat je eerlijk wordt tegen jezelf, gaat de poort vanzelf open.
Dan mag je door.
Op jouw pad.

De beweging uit The Loop begint niet met moed, maar met eerlijkheid.

Soms voel je aan je lichaam dat je ergens terug mag keren. Vandaag was dat Terworm, het kasteel waar ik vroeger met gymles op de middelbare school naartoe moest rennen. Toen voelde het als moeten.
Nu voelt bewegen als thuiskomen in mijn eigen lichaam.

Later reed ik door Welten, het dorp waar ik geboren ben. Het is bijzonder hoe je relatie met een plek verandert. Hoe iets wat ooit spanning gaf, me nu zoveel ruimte brengt en blijdschap geeft.

Misschien is dat wat ik steeds opnieuw leer: dat je niet teruggaat, maar rondgaat in een spiraal. Steeds een laag dieper in je eigen ‘loop’.

Herken je dat? Dat een plek je anders raakt wanneer jij veranderd bent?

Vanochtend liep ik hier weer. De regen maakte alles stiller, maar het voelde alsof de plek juist meer zei. Sommige plekken roepen je terug voordat je begrijpt waarom.

Ik dacht dat ik dit stuk van mijn leven achter me had gelaten. Dat ik niet nóg een keer in dezelfde loop zou stappen. Maar dit jaar stond ik er weer middenin, alsof het leven me bij mijn schouders pakte en zei: ‘je bent nog niet klaar hier.’

Het begon met een droom.

Ik reed door een modderige weg, moe van het dragen van alles wat niet van mij was. En op de eindbestemming stond ik voor haar: een enorme 🕷️, groter dan elke spin die ik ooit had gezien. De spin blafte, fel scherp, ze wilde me bijten, alsof ze me wakker wilde scheuren. Ze zei niks, maar ik wist precies wat ze bedoelde: je mag niet verder omhoog zolang je je creativiteit blijft negeren.

Achter haar lag een trap naar boven.
Boven lagen de schatten
Mijn schatten.

Ik werd wakker met een bonzend hart en een helderheid die ik niet meer kon wegduwen. Het was alsof mijn lichaam zei: ‘ je kunt niet blijven doen alsof dit niet belangrijk is.’
En eerlijk? Ik was er ziek van geworden, op een manier die me stil zette. Een soort innerlijke verkramping.

Deze week droomde ik dat ik uitkwam bij de zee.
De plek waar alles begint en alles terugkeert
Ik ging zitten aan de rand van het water en voelde het: dit is mijn bron.
Dit is waar ik al die jaren omheen ben blijven cirkelen.

Dus ik luister.
Eindelijk.
Met trillende handen, maar met open ogen.

Ik begin aan iets dat al jaren in mij leeft.
Iets dat me roept.
Iets dat me terugbrengt naar mezelf.

Dit is het begin.

Herken jij dat ook, dat iets in je blijf terugkomen totdat je eindelijk durft te luisteren?

Een vakantie om nog jaren van de genieten 🫶🇮🇹. Van Nederland naar Weil-am-Rhein, via Milaan naar Toscane, via Pisa naar cinque terre en portofino. Afgesloten in Genua 🍝 en een tussenstop op weg naar huis in Karsruhe.

Blij dat we deze roadtrip aandurfden. Fijne prikkels, ontspannen aan het zwembad, winkelen, heerlijk eten. Maar ook wagenziekte, teveel prikkels, heimwee en voor de jongste die geen pasta lust was eten een uitdaging. En toch hebben die intensiteiten weinig invloed gehad 🙏

Intens genoten 🤩

Durven jullie zo’n roadtrip met HB kids aan?

Voel je dat je in de dagelijkse sleur vastzit? Tijd om stil te staan. Tijd om te groeien.

Voor jezelf én voor je hoogbegaafde kind. 💜

🎧 Ontvang nu de gratis audiocursus ‘Sterk voor je Gifted Kind’ en ontdek hoe je sterker en bewuster kunt zijn in je ouderschap.

👉 Klik op de link in onze bio en zet de eerste stap naar een positieve verandering.

🎭✨ **Carnaval: Mijn Haat-Liefdeverhouding als Hoogbegaafde** ✨🎭

Carnaval - een tijd van uitzinnige vreugde, kleurrijke kostuums en gezamenlijke festiviteiten. Maar als hoogbegaafde is het vaak ook een innerlijke strijd.

Aan de ene kant omarm ik de creatieve expressie, de vrijheid om even iemand anders te zijn en de kans om mijn verbeelding de vrije loop te laten. 🎨🎉

Aan de andere kant worstel ik met de overprikkeling door de drukte, het lawaai en de onvoorspelbare situaties. Vroeger als kind wilde ik het liefst weg, als volwassene is het een uitdaging om balans te vinden tussen genieten van het moment en mijn eigen mentale welzijn. 🧠💡

Toch blijft carnaval een bijzonder fenomeen dat me blijft intrigeren en uitdagen. Elk jaar opnieuw zoek ik naar manieren om er een positieve ervaring van te maken. Soms door deel te nemen zoals vele jaren met mijn man die in de raad van elf zat, soms door even afstand te nemen, zoals dit jaar. Morgen vertrek ik voor een weekend naar zee 🌊

Hoe ervaar jij carnaval? 🎭🤔✨

Weet jij wat jouw grootste verlangen is?

Mijn grootste verlangen is nog een boek uitgeven en groeien in mijn coachpraktijk. Het mooie van mijn jeugd was dat mijn ouders mij alle ruimte gaven om te lezen en te dromen. Het minder fijne was dat ze vaak onvoorspelbare beslissingen namen en snel in een slachtofferrol belandden. Dat maakt dat ik veiligheid nodig heb en in plaats van te blijven dromen actie onderneem en mijn verlangens volg.

Dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb me ook jaren laten beïnvloeden door oordelen en emoties van anderen. Maar ook door mezelf. Als de resultaten tegen vielen, dan stopte ik ermee. Als het moeilijk werd dan was het ingesleten patroon: stop er maar mee, het ligt niet aan jou. Discipline is echt iets wat ik heb moeten leren en nog steeds bewust mee bezig ben om daar bekwaam in te worden.

Dat deel van mij, dat wilde dat alles paste bij mijn ingesleten patronen en opvoeding, wilde niet dat ik mijn verlangens zou volgen. Wat als ik zou verliezen?

Maar is verliezen de grootste angst? Niemand kan de toekomst voorspellen. Juist door afstand te nemen van de behoefte aan zekerheid, ontstaat vrijheid en veiligheid in jezelf. Dan ben je niet meer afhankelijk van anderen of omstandigheden.

Het bekende is de gevangenis van onze creativiteit.

Hoe zou het zijn als jij jouw verlangens en dromen durft te volgen? In kleine stappen, maar wel vooruit? Minder bezig zijn met wat er eventueel gaat gebeuren, maar genieten? Je creatiekracht (her)ontdekken?

Dat is waarom ik Her Gifted Story heb ontwikkeld. Zodat jij in jouw kracht komt te staan en je hoogte potentieel gaat leven. Bonus is dat je op die manier meteen een voorbeeld bent voor je kinderen.

Stay tuned voor meer info.

Dit weekend maakte ik de fout om tijdens een etentje alcohol te drinken. Jaren dronk ik niks, ook niet tijdens dure etentjes. Meestal nam ik een thee- of sap arrangement en daar genoot ik met volle teugen van.

Dit weekend voelde ik ineens in mezelf een druk om te drinken, dat ik dan gezelliger zou zijn. Nou het werd allesbehalve gezelliger 🫣: ik werd duizelig, misselijk en kon geen hap meer door mijn keel krijgen. Ik kon alleen nog maar denken aan slapen.

Herinnering dat mijn lichaam niet tegen alcohol kan (dit gebeurde na 2 glazen). Ik nam het mezelf kwalijk dat ik het etentje ‘verpest’ had en dacht mezelf de put in, totdat ik me realiseerde dat het maar een foutje was, dat het eerste glaasje best lekker was en ik daarvan in ieder geval wel genoten had en dat ik nu weer voor een lange tijd genezen ben van de druk om alcohol te drinken. Ik voel me nu een stuk beter, heb verder een fijn weekend gehad en ben weer een les wijzer.

Kan jouw lichaam ook zo heftig reageren? En hoe ga jij om met ‘fouten’?