Acter entertrainment

Mijn nieuwe website is in de lucht! Leuk als je deelt en reageert hoe je hem vindt!
Www.acter.nl

Kwetsbaar durven zijn

Jullie weten dat ik optreed als entertrainer en organisaties help om transformaties op gang te krijgen. Transformaties die noodzakelijk zijn. Gisteravond ook voor 200 medewerksters (en één man) van een gefuseerde geboortezorgorganisatie.
Een transformatie die mensen ondergaan, gaat niet zonder barensweeën en niet alles verloopt goed. Soms is het duwen en trekken om de nieuwe boreling gezond op de wereld te helpen, meestal gaat het gepaard met barenspijn en het is vooral hard werken.
Zo ook voor de medewerksters die aanwezig waren (en die ene man). In de bijeenkomst werd het echter al snel duidelijk dat de kraamverzorgsters hun werk voortreffelijk waren blijven doen. En dit ondanks de hobbels die zij moesten nemen tijdens de transformatie naar een nieuwe organisatie. Hun werk werd afgelopen periode beoordeeld met een tevredenheidscijfer van bijna 9.
Hoe krijg je nou een “new born” zo gezond en goed mogelijk op de wereld en zorg je preventief voor een gezond ontwikkeling? Luister vooral en informeer, neem angsten weg, straal hostiliteit en positiviteit uit en bereid de ouders voor op wat ze kunnen verwachten. Er is echter meer nodig om de transformatie goed te laten verlopen. Grote kracht van leiders en bestuurders binnen een transformatie is het, als zij in staat zijn actief te luisteren, mensen op te zoeken en te vragen waar het goed en waar het niet goed gaat én te reageren op wat er leeft in de organisatie.
Deze organisatie telt nu zo’n 500 medewerkers. Gisteren was slechts het aangehaakte deel erbij aanwezig. Zij verdienden aandacht en met humor en inhoud heb ik ze een mooie en leerzame avond bezorgd. Dat was de diepe wens van de leiding. Ze wilden dat hun mensen de verbinding weer gingen voelen en dat ze zouden ervaren dat het toekomstperspectief voor een ieder goed was. Samen hebben we hen de nieuwe missie en de kernwaarden laten ervaren. De vragen en behoeftes om duidelijkheid werden beantwoord en meer dan dat! De leiding had de moed zich kwetsbaar op te stellen en gaf aan wat zij in het proces anders gedaan zouden hebben. Ook erkenden zij dat de medewerkers van die fouten last gehad hebben. Dat gaf een sfeer van openheid en vertrouwen. Belangrijke voorwaarden voor het slagen van een transformatie. Het nieuwe kindje is immers nog kwetsbaar.
Belangrijke voorwaarden voor het doen slagen van een transformatie zijn dus: winnen en vergroten van het vertrouwen en het zelfvertrouwen. Het uitspreken van waardering, erkennen van fouten, een kwetsbare opstelling en actief luisteren én direct erop reageren met acties. Ik ben blij dat ik dat alles in een entertrainment mocht faciliteren en ben ervan overtuigd dat deze nieuwe boreling een zonnige toekomst tegemoet gaat. Ik wens jullie een mooie kersttijd.

Traditie en transformatie
Heerlijk sinterklaas gevierd. Gisteren heb ik voor de 10de keer in een leuke en gezellige setting sinterklaas gevierd. Opeens zei mijn schoonmoeder: Goh, we zitten eigenlijk altijd op dezelfde stoelen als we samen zijn. Ik dacht: “We maken ook altijd hetzelfde aantal gedichten, kopen altijd een letter voor elkaar, maken altijd gedichtjes bij die letter en hanteren altijd dezelfde volgorde van cadeautjes uitpakken, eten altijd strooigoed en dineren altijd met een koude visschotel, want dat gebeurde bij opa en oma ook altijd.”
Tot mijn schrik  was er geen visschotel. Mijn schoonmoeder zei: “Ik dacht laat ik eens Chinees bestellen!” Paniek alom: wat gaan we dan eten? Kan ik ook iets vooraf nemen (zoals wij altijd doen). Hebben ze wel dezelfde Cha Siu en kennen ze ook Happies (kleine porties) en kunnen we bij de Babi Pangang de saus wel apart laten bezorgen?
Mijn kleine emoties waren angst en hebzucht. Ik wilde de lekkere visschotel weer en was bang dat deze voor mij onbekende Chinees een tegenvaller zou worden. Het was overigens heerlijk 
Dit bracht me op een gedachte over tradities en transformaties. Kleine transformaties kunnen grote gevolgen hebben voor individuen, teams en de hele organisatie. Zeker als die transformaties niet uit eigen koker komen, wel noodzakelijk zijn en opgelegd worden door het CvB, wetgeving en/of ingegeven door maatschappelijke ontwikkelingen.
Hoe ga je er dan mee om als individu, team of leidinggevende? Wat is je eerste reactie op een transformatie die je opgelegd wordt?
De vijand van transformatie is nooit een ander mens, een ander paradigma, maar angst, hebzucht, afgunst en/of afkeer zijn onze werkelijke vijanden. Een belangrijke kans op slagen van een transformatie is gelegen in de bewustwording en liefdevolle acceptatie van deze ‘vijanden’ in onszelf en anderen. Alleen dan kan transformatie plaatsvinden. Ik help je graag met transformatie processen, zodat deze succesvol zijn. Heb een fijne Sinterklaas en verras jezelf. Groeten van Ernst

Interessant voor ondernemers

Donald Trump, de zwarte zwaan en wat jouw bedrijf ervan kan leren (column) Uitkijkend over de Amstel zat ik onlangs terug aan een tafel bij restaurant Riva. Voor een interview in Sprout Magazine sprak ik hier uitgebreid met oud-beurshandelaar Gijs Nagel, die met zijn handelsplatform De Giro inmiddels de wereld verovert.

BOKSEN
’s Avonds om kwart voor tien zie ik dat mijn telefoon oplicht: een a.i. organisatieadviseur. Hij heeft mij bij een organisatie binnengeloodst om kennis te maken met het managementteam waarbinnen hij HR manager is. De kennismaking vond 2 dagen geleden plaats en de feedback was heel goed.

Ik twijfel. Opnemen? In een flits denk ik dat ik iets verkeerds heb gedaan in zijn ogen. Ik neem op en start met een grap over het late tijdstip. Hij pareert onmiddellijk met: "Ik ben een ondernemer en commercieel en je hoeft niet op te nemen." Een kleine linkse directe. Ik houd me in. Mijn neiging om terug te tikken, onderdruk ik.

"Hoe vond je het zelf gaan?"vraagt hij. Die vraag roept meteen de associatie op met spelen voor eigen publiek op de toneelacademie. Als je die vraag kreeg, was de boodschap: Je hebt slecht gespeeld. Jouw performance was de moeite van het kijken niet waard. Er zat veel onvermelde kritiek onder die vraag.

Ik antwoordde met een samenvatting van het positieve commentaar van zijn collega’s na afloop. Ik gaf aan tevreden te zijn. "Ja, mijn collega’s zien je de klus wel doen." Wat leuk: hij belde zo laat om mij mee te delen dat ze ook zonder mijn aanwezigheid gemeld hadden tevreden te zijn en dat ik een opdracht ging uitvoeren.

En toch bleef ik met intuïtieve ongerustheid in dat gesprek. De a.i. zat in zijn auto op weg naar huis, een flinke rit dagelijks van 1,5 uur. Och, gewoon lekker behoefte aan een gesprek om de rit te doden.
Na wat over en weer non-informatie, kwam onverwacht een venijnig uithaaltje. In het gesprek met zijn collega's had ik een eerdere opmerking van hem ter discussie gesteld. Die kwam nu terloops op de proppen. Dat moest ik toch eigenlijk niet doen. Ik ging tegen een afspraak in die hij met mij had gemaakt. Au! Een linkse directe. Ik pareerde met een flinke stoot op het lichaam. Voor mij was dat geen afspraak maar zijn visie. In mijn uitgebreide verdediging hoorde ik uiteindelijk mezelf hijgen! Ik verplaatste gebakken lucht. Over en weer vermoeid, pakten wij elkaar vast en bleven een beetje tegen mekaar aanhangen. Ik voelde me een bokser die op eieren liep. Het gevechtje liep ten einde. Er volgden nog wat tikjes over mijn grappige introductie, die zo typisch voor mij was. Hij moest er altijd om glimlachen. Ook was het goed dat ik mezelf was gebleven, want men had echt behoefte aan een apart iemand, die niet bij de club paste.
Die laatste klappen waren wat plagerige stoten die kritiek verhullen door ze te verpakken in humor. De laatste opmerking was: Ernst, je moet het me niet kwalijk nemen en je niet beledigd voelen, maar die stropdas kon echt niet hahahaha. Dat hoeft niet in deze organisatie. De finale klap en weer ging ik in de verdediging, vertellend dat ik die das had gekocht voor het huwelijk van mijn zoon en dat ie anders toch maar in de kast hing en bla bla bla. Mijn tegenstander kreeg medelijden, wetend dat ie me gevloerd had: Oh, die das staat je wel goed hoor.
Vermoeid en onbevredigd legde ik de telefoon neer. Wat was nou eigenlijk de boodschap? Waarom belt iemand zo laat? Was hij gekrenkt? Kan ik niet tegen kritiek? Had hij op dat punt gelijk? Is dat slechts zijn mening of ook die van de groep? Waarom kan ik niet tegen zijn toon? Ik was knock-out.

Het was over en weer zenden geweest. Enkel debat. Debat in organisaties leidt to iets nuttiggs, in openheid en met steekhoudende argumenten. Het is dan goed dat we van elkaar weten waar we staan. Dat vereist een goede relatie en openheid. Als het debat leidt tot frictie, zeker in transformatieprocessen, is het zaak over te stappen naar de dialoog. Zelf merkte ik weer eens op hoe moeilijk dat is, als er ook emotie in het spel is. Als de transformatie om jou gaat. Je valt dan gemakkelijk in de valkuil van het elkaar overtuigen , zonder resultaat. Ik hoop dat veel organisaties de dialoog zoeken of blijven zoeken in hun transformatieprocessen. In debat blijven is de dood in de pot. Heb een goed weekend! Groeten van Ernst

DAT IS NIET MIJN AAP!
Ik treed op als entertrainer en help organisaties om transformaties op gang te krijgen. Transformaties die noodzakelijk zijn.
Binnen een transformatieproces zijn feedback en voor jezelf opkomen belangrijke vaardigheden. Tijdens mijn laatste voorstelling voor een grote groep leerkrachten werd ik me dat weer bewust. Bij het tweede plenaire deel van het entertrainment had ik een cameraman uitgenodigd om opnames te maken voor mijn nieuwe bedrijfsfilm.

De cameraman liep met mij mee als ik met de zaal in interactie was en filmde ook het publiek volop. Na het applaus en de onthulling (voor wie het niet weet: ik speel een of twee rollen tijdens mijn performance), vertelde ik dat ik de opnames deels zou gebruiken voor mijn bedrijfsfilm en riep ik mensen op zich bij mij te melden, die per sé niet in beeld wilden komen.
Er kwamen veel mensen naar me toe, niet om te zeggen dat ze bezwaar hadden, maar om me te bedanken. Ik kreeg mooie en positieve feedback.

Tijdens de borrel daarna en het eten, waar ik voor uitgenodigd was, vertelde de fotograaf van de organisatie mij het volgende. Zij maakte foto’s voor het digitale interne magazine. Tijdens het fotograferen van iemand, was die boos geworden en had ze gezegd niet op de foto te willen. Ik schrok. Niet op de foto en ik had laten filmen! Verontrust ben ik op zoek gegaan naar de opdrachtgever en we konden achterhalen wie de collega was die niet in beeld wenste te komen. Toen ik voorstelde dat ik haar zou vragen of ze bezwaar had dat ze in mijn film zou verschijnen, zei de bestuurder: “Ernst, je hebt toch ons net geleerd niet de aap van een ander op je schouder te nemen?” Ik schoot in de lach. Natuurlijk: het is haar verantwoordelijkheid om zich te melden. Maar misschien is ze niet moedig genoeg, dat te doen of is er een andere reden. Ik vond het lastig. Als je geen feedback krijgt, weet je niet waar je aan toe bent.

Tijdens transformatieprocessen is het noodzakelijk dat je elkaar respectvol en open feedback geeft Ook is het van belang dat je je kwetsbaar durft op te stellen. Misschien had de betreffende deelnemer geen bezwaar om gefilmd te worden en heeft ze slechts bezwaar tegen foto’s. Ik weet het niet en had het graag geweten, maar uiteindelijk heb ik me er bij neer gelegd. Het is haar aap.
Als je ook in een transformatieproces belandt en je organisatie heeft moeite om het proces op gang te krijgen, dan help ik jullie graag verder als ik het kan. Voor nu transformeer ik van blogschrijver naar vader. Morgen mijn zoon verhuizen.
Heb een goed weekend. Groeten van Ernst

IK HOOR STEMMEN
Van de week was ik bij een Zorginstelling. Het gesprek ging al gauw over wat ze zoal meemaakten met hun cliënten. De manager vertelde een ervaring die ik jullie niet wil onthouden.
Er werd een vrouw opgenomen, die af en toe verward was. Periodes ging het goed en dan weer was ze geheel de weg kwijt. De diagnose was nog niet exact gesteld, maar men vermoedde vasculaire dementie. Haar korte termijn geheugen ging achteruit. De vrouw begon na de opname te klagen over stemmen die ze hoorde, die haar adviseerden over god, hemel, hel en verdoemenis.

Paniek! Het hele arsenaal aan zorg werd erbij gehaald: een geriatrisch verpleegkundige, een ouderencoach, de voormalig wijkverpleegkundige werd nogmaals geraadpleegd. Ze deden tests om blaasontsteking uit te sluiten (die roepen verwardheid op bij ouderen). Alle peuten en zorgmedewerkers die je je kunt indenken werden ingeschakeld. Ze konden niets achterhalen. Er werden therapieën bedacht, medicijnen voorgeschreven. De vrouw bleef echter in verwarring achter en haar klacht bleef.
Na een tijdje nam een stagiaire de tijd. Ze maakte een praatje met de vrouw. In dat vertrouwelijke gesprek vertelde de oude dame fluisterend en vol argwaan inmiddels jegens de zorg , dat zij toch echt stemmen hoorde. De stagiaire stelde voor het eerst simpele, open vragen: Wanneer hoort u de stemmen? Wat wordt er gezegd? Wat denkt u dat het is? Waarvandaan? De vrouw wees naar boven. Al gauw kwam zij erachter: In het complex was een intercom, die niet meer werd gebruikt. Wel echter op zaterdag en zondag. De bewoners die dat wensten, volgden de geestelijken , die om beurten diensten verzorgden. Hemelse stemmen hoorde ze!

Ik ben erg voorstander van de presentiebenadering. Je kunt deze overal in elke beroepsgroep toepassen. De theorie gaat uit van het feit dat de relatie voorop moet staan. Er is natuurlijk meer over te zeggen! Ben je geïnteresseerd, Kijk dan eens op de site van
www. presentie.nl

Vraag je je wel eens af of jij present bent voor je cliënt, student, klant of collega? Heb je moeite om die transformatie van aanbodgericht naar vraaggericht in je organisatie tot stand te brengen? Misschien kunnen we er eens over praten. Ik luister graag naar jullie innerlijke organisatie-stem :-)

Heb een mooi weekend!
Groeten van Ernst

De duif is niet dood, ze lééft
De doif is dood. Een zinnetje uit een conference van mijn rolmodel, Toon Hermans. Ik moest eraan denken toen ik op het perron zat te wachten en een duif zag. Een hinkep**t: één p**tje was gezond en het andere zag eruit als een klompvoetje. Een gezwel of een ongeluk had het vervormd. De duif stond telkens op het gezonde p**tje en trok het andere op. Dat verdween in haar verenkleed.
Als een mini-ooievaar hinkte zij, als er iets te eten lag, ernaar toe en scharrelde in alle rust haar kostje bij elkaar op dat drukke perron.

Een mooi voorbeeld van aanpassen en van de uitspraak van Darwin: “Het is niet de sterkste soort die overleeft, noch de meest intelligente. Het is degene die zich het beste kan aanpassen.”
De duif liet nog iets anders zien. Als er een nietsvermoedende reiziger op haar pad kwam, gebruikte ze om snelheid te maken plots haar linker- én rechterp**t en maakte zich uit de poten. Daarna trok ze het wellicht pijnlijke p**tje weer in en stond ze opnieuw in de ooievaarsstand.

De duif heeft zich door een noodzaak getransformeerd. Ze heeft gebruik gemaakt van talent dat in haar zit en heeft haar gedrag zó aangepast dat ze gezond en wel verder kan. Ze zag er namelijk afgezien van de p**t puik uit en ze verborg zeker niet om cosmetische redenen het klompp**tje onder haar buikje.
Goed doorvoed, glanzend in de veren en pienter koerend speurend naar voedsel, straalde ze dan ook veerkracht uit en blijft in de kern wat ze is: een duif.

Zit je ook in een noodzakelijke transformatie? Hebben ze jou ook een p**t uitgerukt, p**tje gelicht of zagen ze aan de poten van je stoel?
Ben je ook in opgelegde transformaties bewust van je kracht en je talent.

Hoe veerkrachtig ben jij in die situatie? Kom je tot ander gedrag in die noodzakelijke transformatie? Blijf je daarbij gezond en leef en werk je met plezier? Als je organisatie en/of jij bij die situatie hulp nodig heeft, kan ik helpen en dat doe ik graag! Ik wens je een levendige en kleurrijke dag. De doif in ieder geval, is niet dood, ze leeft!