3in1Sports

🎙️ Almere. De wedstrijd waar ik de meeste herinneringen aan heb.

In 1992 stond ik er als 19-jarige aan de start van mijn eerste hele triathlon.

Officieel moest je 20 zijn. Op het inschrijfformulier trok ik dus maar een jaar van mijn geboortedatum af.

Daarna volgden heel veel edities. Met elk hun eigen verhaal. En heel veel fouten.

Pas bij mijn achtste deelname kwam de wedstrijd eruit waarvan ik al jaren wist dat ik die in me had. Daarna volgde een serie wedstrijden die ik nooit meer zal vergeten.

Zoals Almere 2001.

In de maanden ervoor was ik twee keer van mijn fiets gereden.

Twee keer revalideren.

Toen ik eindelijk weer kon trainen, werd ook nog eens mijn fiets gestolen.

Voor de start zei ik: óf ik win hier, óf ze voeren me in een rolstoel af.

Dat bleken profetische woorden.

Ik won — en belandde na de finish in een rolstoel.

Na 226 kilometer wedstrijd hield ik 12 seconden over en werd ik Nederlands kampioen.

Of Almere 2006.

Eigenlijk wilde ik dat jaar helemaal niet in Almere zijn. Ik schreef me pas twee weken van tevoren in.

Het werd een gevecht met Maximilian Longrée waarin we elkaar tot over onze grenzen dreven.

Hij won. Ik werd tweede.

Na de finish lagen we naast elkaar in de medische tent.

Gesloopt.

Met een onuitgesproken maar voelbaar respect naar elkaar.

Omdat we het beste in elkaar naar boven hadden gehaald.

Over die wedstrijden, de zwemtraining waarbij ik bijna werd neergeschoten, de triathlonsport van de jaren ’90 en ’00, trainen zonder GPS, de aantrekkingskracht van de lange afstand én waarom triathlon na ruim 35 jaar nog steeds onderdeel van mijn leven is, mocht ik uitgebreid vertellen in De TRIbune podcast.

Dank Wesley de Does & Steff Overmars voor het ophalen van al die verhalen. 🙏
🎧 Luisteren:
https://lnkd.in/edNFfMZ2

Voor de oudgedienden: wat is jouw mooiste — of meest bizarre — herinnering aan Almere?

𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗹𝗶𝗴𝘁 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗴𝗿𝗲𝗻𝘀?

Tijdens een maximale inspanningstest hoor ik regelmatig: “Ik kan niet meer.”

En dan zeg ik meestal: je kan nog verder.

Want "ik kan niet meer" betekent meestal eigenlijk: "Ik wil niet meer."

Of: "Dit doet heel veel pijn."

Of: "Ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud."

Dat is iets anders dan écht niet meer kunnen.

In Almere 2007 besloot ik tijdens het NK lange afstand heel bewust de grensl op te zoeken.

Na 30 kilometer van de marathon had ik drie opties;

1. Langzamer lopen
2. Mijn tempo consolideren
3. Versnellen en het risico accepteren dat het volledig mis kon gaan.

Ik koos optie drie.

Twee kilometer later kreeg ik antwoord.

Mijn benen schoten volledig in de kramp. Van het ene op het andere moment stond ik stil.

Daar lag hij dus.

Mijn grens.

Ik pleit er absoluut niet voor om iedere training zo diep te gaan. Goed trainen is meestal juist doseren.

Maar af en toe iets proberen waarvan je werkelijk niet weet of het lukt?

Het het opzoeken van jouw grens leer je iets heel waardevols.

Want als falen nooit een mogelijke uitkomst is, hoe kom je er dan achter wat je werkelijk kunt?

Daarover gaat mijn nieuwe column voor Trikipedia: Waar ligt jouw grens?

Link in de comments.

“Mijn Garmin zegt dat mijn VO₂max 58 is. Uit jouw inspanningstest komt 63. Welke klopt?”

Die vraag krijg ik regelmatig.

Van marathonlopers, triatleten en HYROX-atleten.

Het interessante is: je Garmin of Apple Watch en een inspanningstest gebruiken ieder een eigen methode.

Je sporthorloge meet je VO₂max namelijk niet. Het maakt een schatting op basis van onder andere hartslag, snelheid, GPS-data en – bij Garmin op de fiets – vermogen.

Tijdens een inspanningstest wordt je zuurstofopname daadwerkelijk gemeten terwijl de inspanning oploopt.

Garmin en Apple schatten hun VO₂max ook nog eens op behoorlijk verschillende manieren.

Dat verklaart waarom je horloge 58 kan aangeven en een inspanningstest 63.

Maar misschien nog interessanter: een VO₂max-getal vertelt lang niet het hele verhaal over waarom je presteert zoals je presteert.

In mijn nieuwe blog duik ik daarom onder de motorkap van Garmin en Apple en leg ik uit:

- wat je sporthorloge precies schat;
- wat we tijdens een inspanningstest daadwerkelijk meten;
- waarom de getallen kunnen verschillen;
- en hoe je beide informatiebronnen wél zinvol naast elkaar gebruikt.

Voor marathonlopers, triatleten én HYROX-atleten.

Gebruik je horloge voor de trend. Gebruik een inspanningstest om te begrijpen wat er achter die trend gebeurt.

Link naar de blog in de comments.

Soms verlies je tijd omdat je benen niet meer kunnen.

En soms omdat je na een uur racen niet meer tot drie kunt tellen.
In HYROX Rotterdam liep ik na de row erg vier rondjes in plaats van drie. Tijdens de burpees kreeg ik ook nog 30 seconden straftijd voor iets waarvan ik me tijdens de race totaal niet bewust was.

Niet voor het eerst.

Ik ben ooit verkeerd gereden in een cross-triathlon, hield mijn badmuts op in T1 en miste de ingang van het parc fermé.
Blijkbaar gebeurt er iets met mijn hoofd wanneer mijn lijf moe wordt.

Voor mijn nieuwe column noem ik dat, met enige vrijheid, mijn cognitieve reserve: het vermogen om onder vermoeidheid te blijven waarnemen, schakelen en goede beslissingen te nemen.

Kun je dat trainen?

De wetenschap heeft daar nog geen definitief antwoord op.

Ik heb inmiddels wel zo mijn ideeën.

In mijn nieuwe column voor Trikipedia schrijf ik over achteruit vlinderen, helmen in de bosjes, Rob Barel, HYROX en waarom je misschien niet alleen je VO₂max en kracht moet trainen.

Maar ook je vermogen om onder druk bij de les te blijven.

Cognitieve reserve.

Link naar de column in de comments.

𝐕𝐚𝐧 52 𝐧𝐚𝐚𝐫 43 𝐦𝐢𝐧𝐮𝐭𝐞𝐧 𝐥𝐨𝐩𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝𝐞𝐧𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐇𝐘𝐑𝐎𝐗.

Maar dat is eigenlijk niet het interessantste aan het verhaal van Claire.

Haar ambitie toen ze eind 2025 bij mij kwam: beter worden in HYROX. En vooral in het lopen.

We begonnen niet met méér trainen.

𝐖𝐞 𝐛𝐞𝐠𝐨𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧.

Waar stond ze?
Wat waren haar sterke punten?
Waar zat ruimte voor ontwikkeling?
En welke training paste daarbij?

Vervolgens gebeurde er... niets spectaculairs.

Claire ging aan het werk.

Maand na maand. Met rustige duurtrainingen, gerichte intervaltrainingen, krachttraining en HYROX-specifiek werk.

Zeven maanden later deed ze haar volgende HYROX Women's Doubles.

𝐇𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 1:29 𝐧𝐚𝐚𝐫 1:17.
𝐇𝐚𝐚𝐫 𝐥𝐨𝐨𝐩𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐯𝐚𝐧 52 𝐧𝐚𝐚𝐫 43 𝐦𝐢𝐧𝐮𝐭𝐞𝐧.

Dat was een mooi resultaat.

Wat ik minstens zo waardevol vind:

Claire begrijpt inmiddels veel beter wat zij nodig heeft om zich te ontwikkelen. En waarom ze traint zoals ze traint.

Want progressie begint niet met harder werken.

𝐆𝐨𝐞𝐝𝐞 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞𝐬 𝐛𝐞𝐠𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧.

Ik heb het verhaal van Claire uitgebreider uitgewerkt op de website. Daar lees je waar we begonnen, welke keuzes we maakten en wat er onderweg veranderde.

Link naar de case in de reacties.

𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗹𝗼𝗼𝗽 𝗶𝗸 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝟭𝟬 𝗸𝗺-𝘄𝗲𝗱𝘀𝘁𝗿𝗶𝗷𝗱 𝟯.𝟯𝟬/𝗸𝗺 𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗛𝗬𝗥𝗢𝗫 𝟯.𝟱𝟬/𝗸𝗺?

En waarom lopen crossfit-atleten die op een 10 km 3.50/km lopen tijdens de HYROX even hard?

Die vraag houdt mij meer dan een jaar bezig.

Niet zozeer omdat ik mijn eigen prestatie wil verklaren.

Maar omdat ik wil begrijpen waar HYROX-prestaties nu écht door worden bepaald.

We meten in de atletiek al jaren VO₂Max, hartslag, lactaat, vermogen en loopsnelheid.

Maar HYROX is geen hardloopwedstrijd.

HYROX is een hybride sport, waarin hardlopen steeds opnieuw wordt onderbroken door acht functionele onderdelen.

Daarom moeten we HYROX ook anders benaderen.

Niet alleen kijken naar centrale waardes als VO₂Max, hartslag en lactaat.

Maar ook naar specifieke factoren als:

- Hoeveel snelheid houd je over ná een zwaar station?
- Hoe snel herstellen je spieren lokaal?
- Waar verlies jij relatief de meeste tijd?
- Hoe efficiënt blijf je bewegen onder vermoeidheid?

De kernvraag: welke limiter beperkt jou het meest in een race?

Mijn hypothese is dat iedere HYROX-atleet een uniek performance-profiel heeft.

Twee atleten kunnen exact dezelfde eindtijd lopen.

Maar op twee totaal verschillende manieren.

Daarom ontwikkel ik momenteel een HYROX-specifiek diagnostisch model én de bijbehorende performance test.

Geen simulatie.

Maar een diagnostische test die verklaart waarom je presteert zoals je presteert.

En een advies waarin de testresultaten worden vertaald in geïndividualiseerde trainingsadviezen.

Daarvoor zoek ik een kleine groep ervaren HYROX-atleten die onderdeel willen zijn van de ontwikkeling van deze test.

Je doorloopt twee testen:
• een looptest met VO2max- en lactaatmeting
• een HYROX-specifieke performance test

In ruil vraag ik je eerlijke feedback om het protocol verder te verfijnen.

Ben jij nieuwsgierig naar jouw HYROX-profiel?

Zet TEST in de reacties of stuur me een DM.

𝐄𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐩𝐥𝐚𝐧.

Toch rekenen velen voor een race naar die ene eindtijd waarvan we hopen, vermoeden en stiekem dromen dat die straks op de klok staat.

Herkenbaar. Ik doe het zelf ook.

Maar een goede race gaat niet over het voorspellen van een tijd. Het gaat over weten wat je doet als de dag anders loopt dan gehoopt.

Voeding. Pacing. Warming-up. Materiaalpech. Maagproblemen. Negatieve gedachten. Plan B.

En uiteindelijk misschien wel het belangrijkste:

Je maakt een raceplan om het op het juiste moment te kunnen loslaten.

Mijn nieuwe artikel voor Trikipedia gaat hierover.

Link in de comments.

Klaar om jouw HYROX-prestaties naar een hoger niveau te tillen?

Van 26-28 augustus 2026 organiseer ik op TAERU een HYBRID Training Retreat in het hart van de Belgische Ardennen.

Drie dagen lang draait alles om sterker, sneller en efficiënter worden. Met professionele coaching en samen met een groep gemotiveerde atleten.

Je mag rekenen op:
– Gerichte looptraining en running drills
– HYROX strength sessions en workouts
– Techniek, pacing en snellere transitions
– Een volledige HYROX-simulatie
– Tijd voor herstel en ontspanning
– Prestatiegerichte maaltijden en twee overnachtingen
– Teamspirit, motivatie en persoonlijke feedback

Deze trainingsstage geeft je de technieken, inzichten en motivatie om je seizoen sterk te starten.

Locatie: Tæru, Belgische Ardennen
Datum: 26–28 augustus 2026
Prijs: Vanaf €649, inclusief verblijf, maaltijden, trainingen en recovery
Niveau: Geschikt voor alle niveaus

De plaatsen zijn beperkt.

Link in de comments.

Goede keuzes beginnen met begrijpen.

Na een wedstrijd zie ik altijd zaken die beter kunnen.

Sterker worden.

Een bredere aerobe basis ontwikkelen.

Beter leren lopen onder vermoeidheid.

Maar voordat ik mijn trainingen aanpas, probeer ik eerst deze vraag te beantwoorden:

Begrijp ik eigenlijk wel waarom ik presteer zoals ik presteer?

Want als je dat niet begrijpt, wordt trainen gokken.

Juist daarom is ik de zomer een bijzondere periode.

Om terug te kijken op de afgelopen periode, keuzes te maken en richting te bepalen voor de maanden die komen.

Een inspanningstest kan daarbij helpen. Niet omdat hij alle antwoorden geeft.

Maar omdat hij betere vragen zichtbaar maakt.

Die test zelf verandert niets.

Het inzicht dat eruit ontstaat wel.

Daarover gaat mijn nieuwe blog.

Link in de reacties onder dit bericht.

𝗩𝗮𝗻 𝗲𝗹𝗶𝘁𝗲-𝗿𝗲𝗻𝗻𝗲𝗿 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗮𝗹𝗹𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 𝘁𝗿𝗶𝗮𝘁𝗹𝗲𝗲𝘁

Toen Marvin van Spronsen bij mij aanklopte voor Personal Coaching, was hij al een uitstekende wielrenner.

Zijn doel: een complete triatleet worden.

Dat betekende investeren in zijn loopefficiëntie, zijn belastbaarheid en het vermogen om hard te lopen onder vermoeidheid. Zonder zijn grootste kracht - het fietsen - te verliezen.

In achttien maanden groeide Marvin uit tot een allround triatleet:
• Marathon: 3u24 → 2u56
• Winst in de Westland Triathlon: 1u59 (7) → 1u50 (1)
• Ironman PR: 9u43

De kern van dit traject?

Geen geheim trainingsschema.

Wel een combinatie van:
• inspanningstesten voor benchmarking
• inzicht in onderliggende fysiologie
• geduld
• en consequent bouwen aan het juiste fundament

In coachingcase in de link hieronder lees je hoe we dat hebben aangepakt. En welke lessen iedere duursporter daaruit kan meenemen.