Revalidatie Nederland

Waar ergotherapeut Aafke normaal gesproken blogs schrijft over de trajecten van revalidanten, gaat ze deze keer in gesprek met een revalidant: Yvonne. Na een virale meningitis volgde Yvonne een intensief revalidatietraject binnen de poliklinische medisch specialistische revalidatie van het Maasstad Ziekenhuis. In dit interview geeft ze een inkijkje in haar revalidatieproces, waarin ze langzaam kleine stukjes van zichzelf terugvond.

𝗛𝗼𝗲 𝗸𝘄𝗮𝗺 𝗷𝗲 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘁𝗲𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁?
‘In februari 2025 liep ik een virale meningitis op. Dit werd gediagnosticeerd door middel van een lumbaalpunctie. Helaas kreeg ik als complicatie een liquorlekkage. Om dit lek af te dichten kreeg ik bloedpatches. Ik had er uiteindelijk drie nodig, verspreid over zeven weken. In die periode had ik ernstige hoofd- en nekpijn. Ik was duizelig en misselijk, zag wazig en reageerde sterk op geluid en licht. In eerste instantie werd ik door de neuroloog verwezen naar de revalidatiearts, die eerstelijns ergotherapie adviseerde. Helaas hielp dit onvoldoende om grip te krijgen op mijn klachten. Daarna ben ik aangemeld voor medisch specialistische revalidatie in het ziekenhuis.’‘Ik werkte 36 uur per week in een dynamische en coördinerende functie binnen een groot ziekenhuis. Mijn werk was en is heel belangrijk voor mij. De functie was mij op het lijf geschreven: men wist mij makkelijk te vinden met vragen en ik kon vaak snel een goede oplossing realiseren. Daarnaast paste ik een dag per week op mijn twee kleinkinderen. In het weekend gingen mijn man en ik lange stukken wandelen of fietsen, of bezochten we een mooie stad. Ook gingen we regelmatig naar een restaurant, lekker naar de sauna en weekendjes weg.’

𝗞𝘂𝗻 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗿𝘂𝗶𝘁𝘇𝗮𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗶𝘁 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝗱𝗲?
‘Ik werkte 36 uur per week in een dynamische en coördinerende functie binnen een groot ziekenhuis. Mijn werk was en is heel belangrijk voor mij. De functie was mij op het lijf geschreven: men wist mij makkelijk te vinden met vragen en ik kon vaak snel een goede oplossing realiseren. Daarnaast paste ik een dag per week op mijn twee kleinkinderen. In het weekend gingen mijn man en ik lange stukken wandelen of fietsen, of bezochten we een mooie stad. Ook gingen we regelmatig naar een restaurant, lekker naar de sauna en weekendjes weg.’

𝗛𝗼𝗲 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗻𝘂 𝗺𝗲𝘁 𝗷𝗲?
‘In het begin miste ik vooral mijn ‘oude ik’. Ik ben altijd snel geweest in denken en handelen, vind het belangrijk om kwaliteit te leveren en kon altijd maar doorgaan. Dat was ineens heel anders. In eerste instantie was ik heel beperkt in mijn activiteiten: ik kon de hond niet uitlaten, mijn man deed bijna het hele huishouden, ik had geen energie voor sociale contacten en ik kon niet meer werken.

Inmiddels heb ik mijn ‘nieuwe andere ik’ beter leren kennen. Het gaat het stap voor stap beter: ik voer weer grotendeels de huishoudelijke taken uit, laat de hond weer uit en oefen met sociale activiteiten, bijvoorbeeld door ergens wat te drinken of eten. Omdat het privé steeds beter gaat en ik beter de balans weet te houden in mijn energieverdeling, ben ik ook aan het re-integreren in mijn functie op werk. Juist omdat ik mijn werk zo leuk vind en ik geneigd ben daar al mijn energie in te steken, blijft het een uitdaging om de balans te bewaken.

Wat ik nog wel mis, zijn de spontane dingen. Alles moet nu gepland worden en soms kunnen activiteiten niet doorgaan omdat ik te veel klachten heb. Ook mis ik het maken van lange wandelingen en dan ergens uitgebreid lunchen. En ik mis het plannen van vakanties. De laatste vakantie verliep helemaal niet goed: ik heb een groot deel van de vakantie liggend op mijn hotelkamer doorgebracht. Ik was zo overprikkeld door de zon en de prikkels van het gezin, dat ik amper kon eten en drinken. Gelukkig hebben we hier weer stappen in gemaakt: enkele weken geleden zijn we een paar dagen naar Limburg geweest en daar hebben we echt van kunnen genieten.’

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗲ë𝗻 𝗵𝗲𝗯 𝗷𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗹𝗴𝗱 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘁𝗿𝗮𝗷𝗲𝗰𝘁 𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗹𝗲𝗲𝗿𝗱𝗲 𝗷𝗲 𝗱𝗮𝗮𝗿𝘃𝗮𝗻?
‘Gedurende negen maanden heb ik multidisciplinaire revalidatie gevolgd, met diverse soorten therapieën. Twee keer per week kreeg ik ergotherapie. Daar leerde ik met een weekplanning mijn energie goed te verdelen en balans te vinden in fysieke- en mentale belasting en belastbaarheid. De ergotherapeut gaf me uitleg over de gevolgen van mijn aandoening en over welke strategieën ik kan toepassen in het dagelijks leven.

Daarnaast hebben we samen een stappenplan gemaakt om verschillende activiteiten op te pakken, waaronder naar een horecagelegenheid gaan en wandelen met de hond. Ook hebben we een werkhervattingsplan opgesteld om de terugkeer naar mijn werk mogelijk te maken. Deze begeleiding en ondersteuning heeft voor mij echt het verschil gemaakt in hoe ik om kan gaan met mijn ziektebeeld. Door samen te bespreken waar ik door de dag heen tegenaan loop, kreeg ik tips en adviezen om de praktische vertaalslag te kunnen maken naar mijn dagelijkse leven. Ik heb veel inzichten opgedaan en stappen vooruit gemaakt.

Ook kreeg ik twee keer per week fysiotherapie. Door het ziektebeeld werkte mijn lijf niet meer zoals voorheen. Ik liep minder snel en slingerde. Mijn algemene conditie en de kracht in mijn armen en benen was sterk afgenomen. Samen met de fysiotherapeut heb ik gewerkt aan mijn fysieke herstel, opbouw van conditie en een betere energieverdeling.

Een kortere periode volgde ik ook wekelijks psychomotorische therapie. Hier leerde ik door speloefeningen en activiteiten te ervaren wat lichaamshouding, spanningen en emoties met je doen en deze uiteindelijk te herkennen. Hierdoor kwamen mijn hoofd en lijf beter in balans en leerde ik beter mijn grenzen aan te geven.

Gesprekken met de neuropsycholoog gaven mij inzicht in mijn ziektebeeld en hoe ik er mee om kan gaan: enerzijds door te relativeren, anderzijds door de gevoelens van frustratie en rouw toe te staan.

Tot slot heb ik acht weken, elke week ontspanningstherapie in groepsverband gevolgd. Hier leerde ik diverse ademhalingsoefeningen en ontspanningstechnieken die ik kan toepassen om beter om te gaan met de diverse klachten. Het helpt me om weer te voelen dat hoofd en lichaam twee aparte lichaamsdelen zijn, die heel mooi samen kunnen werken.’

𝗪𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗲𝗹 𝗷𝗼𝘂 𝗼𝗽 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗲 𝘁𝗿𝗮𝗷𝗲𝗰𝘁 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗺𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝘀𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲?
‘Dat mijn therapeuten allemaal heel verschillend zijn qua persoonlijkheid, maar samen écht een goed team vormen. Ik heb ook gemerkt dat het heel belangrijk is om een klik te voelen met de therapeuten en dat had ik met ze, stuk voor stuk. Doordat ze mij goed hebben leren kennen, konden ze ook goed inschatten hoe ze mij moeten benaderen en in hoeverre ze mij kunnen prikkelen, zodat ik vooruitga zonder mezelf te overbelasten. Dat is een heel fragiel evenwicht en dat hebben ze mooi weten te bewaken.

De medewerkers in de revalidatiesector kijken en luisteren heel goed naar de revalidanten. Door een open en nieuwsgierige houding krijgen ze helder wat het ziektebeeld voor het dagelijks leven van de revalidant betekent. Vervolgens wordt er gekeken waar de revalidant bij geholpen is, rekening houdend met persoonlijke- en omgevingsfactoren. Hierbij heb ik altijd het gevoel gehouden dat mijn eigen regie over mijn leven werd gerespecteerd.’

𝗪𝗮𝘁 𝘄𝗶𝗹 𝗷𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗼𝗳𝗲𝘀𝘀𝗶𝗼𝗻𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻?
‘Leef je in, in degene die voor je zit. Vraag door, wees open en nieuwsgierig, zodat je écht begrijpt wat er aan de hand is. Geef uitleg over wat er aan de hand is, stel samen duidelijke doelen op, bespreek het behandelplan en evalueer de doelen samen.

Ik hoop ook dat andere specialisten in andere takken van zorg de meerwaarde van de medisch specialistische revalidatie gaan zien. Revalidatie helpt patiënten een zinvolle invulling van hun leven te vinden. Dat ziet er vaak anders uit dan vóór de ziekte, weet ik uit ervaring. Dankzij de revalidatie heb ik mijn leven een andere, betekenisvolle wending kunnen geven. Dat gun ik alle patiënten.’



𝗞𝘂𝗻 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗲𝗿𝘂𝗶𝘁𝘇𝗮𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗶𝘁 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝗱𝗲?

Jurre heeft de spierziekte Duchenne en komt al bijna een jaar bij de Therapeutische Peuter Groep (TPG) van de Kinder- en Jeugdrevalidatie van Treant. Drie keer per week werkt hij spelenderwijs aan zijn ontwikkeling. En met succes. ‘Een jaar geleden liep hij amper en als ik nu zie waar hij staat, is dat echt mooi om te zien.’

Lees verder: ⬇

Dit zijn Jurre en fysiotherapeut Paulien 👋. Jurre heeft de spierziekte Duchenne en komt al bijna een jaar bij de Therapeutische Peuter Groep (TPG) van de Kinder- en Jeugdrevalidatie van Treant. Drie keer per week werkt hij spelenderwijs aan zijn ontwikkeling. En met succes. ‘Een jaar geleden liep hij amper en als ik nu zie waar hij staat, is dat echt mooi om te zien.’

Voor de moeder van Jurre, Kim, kwam de diagnose niet onverwacht. Zij draagt dezelfde genetische afwijking en ervaart ook klachten die bij Duchenne horen. Op dit moment merkt hij zelf nog weinig van zijn spierziekte. ‘Als je niet zou weten dat hij Duchenne heeft, dan zou je hem behandelen als iedere andere driejarige’, vertelt fysiotherapeut Paulien. Toch zien ouders en behandelaars hoe belangrijk het is om nu al te investeren in spierkracht en zelfstandigheid.

Dat vraagt om een zorgvuldige balans. ‘Bij Duchenne kan overbelasting juist averechts werken. Daarom wordt samen gekeken naar wat Jurre nodig heeft, nu én in de toekomst. Denk aan traplopen, klimmen of leren lopen op een loopfiets. Kleine stappen die later een groot verschil kunnen maken,’ vertelt Paulien. ‘En daarin is niets onmogelijk, vult Kim aan. ‘Soms vraagt het alleen wat meer voorbereiding en aanpassingen.’ Met een betrokken team, deskundige begeleiding en ouders als ervaringsdeskundigen blijft de focus op wat wél kan. ‘En dat vinden wij het allerbelangrijkste: zien dat ons kind gelukkig is’.

𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘻𝘰𝘮𝘦𝘳 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘡𝘪𝘭𝘷𝘦𝘳𝘣𝘦𝘳𝘨 (21) 𝘮𝘦𝘵 World Servants 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘉𝘳𝘢𝘻𝘪𝘭𝘪ë. 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘥𝘴 2022 𝘦𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘵𝘦 𝘊5-𝘥𝘸𝘢𝘳𝘴𝘭𝘢𝘦𝘴𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘭𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭. 𝘏𝘪𝘫 𝘳𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘪𝘯 De De Hoogstraat Revalidatie 𝘦𝘯 UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫. 𝘏𝘰𝘦 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘮 𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘢𝘯?

Ik sta in de slaapkamer waar ik van vannacht zal slapen. Drie stapelbedden, de onderste achterin is van mij. Een laag matras, krappe ruimte erboven en een tillift is nergens te bekennen. Tot nu toe heb ik nog nooit zonder tilmat een transfer gemaakt. Oké… hoe gaan we dit doen?

Een paar uur eerder kwam ik samen met mijn zus Aniek aan bij het voorbereidingsweekend van World Servants. Nu begint het echt. Behalve Aniek ken ik nog niemand van de groep met wie ik straks naar Brazilië ga. Ik heb er zin in, maar ik ben ook een beetje sceptisch. Hoe is de groep? Gaan ze normaal met me om? En wat gebeurt er als ik hulp nodig heb?

Aniek en ik hebben vooraf afgesproken dat we niet steeds bij elkaar blijven plakken. We gaan wel samen op reis, maar we willen vooral onderdeel zijn van de héle groep. Dat betekent voor mij ook: haar durven loslaten en erop vertrouwen dat ik niet voor alles op haar hoef terug te vallen. Makkelijker gezegd dan gedaan wanneer je net 40 nieuwe gezichten hebt ontmoet.

We beginnen het weekend met zo’n 600 deelnemers in één grote zaal. Er is veel informatie, we eten samen en doen spellen met onze reisgenoten. Tijdens een teambuildingsopdracht moeten we samen een levensgrote Braziliaanse vlag maken van ballonnen en die vlag vervolgens hijsen. Iedereen heeft een eigen rol, ik vervoer lading van de bouwplaats naar de plek waar de vlag komt. Iedereen loopt heen en weer, overlegt en pakt aan. Mijn rolstoel wordt nu al gezien als handig in plaats van vreemd. De boodschap van de opdracht is duidelijk: samen kom je het verst. En langzaam verandert ‘die nieuwe groep’ steeds meer in ‘onze groep’.

Wat me vooral opvalt, is hoe vanzelfsprekend de anderen mij erbij betrekken. Jongens uit de groep vragen uit zichzelf of ze kunnen helpen. Thuis helpen vrienden natuurlijk ook, maar daar zijn ze het gewend. Hier kennen ze me nog niet en ik maakte me er toch een beetje zorgen om. Doordat ze het zelf vragen, hoef ik niet steeds zelf de eerste stap te zetten. Dat is een opluchting. Ook heel fijn: ze doen niet overdreven voorzichtig en behandelen me niet anders. Mijn rolstoel is aanwezig, maar bepaalt niet hoe er naar mij gekeken wordt.

Ook de zorg die ik nodig heb op reis, blijkt minder ingewikkeld dan ik dacht. We nemen mijn zorgspullen door, proberen uit wat nodig is en stemmen af met de medisch leider, een ervaren verpleegkundige. Geen uitgebreid overleg of ingewikkeld draaiboek: even goed kijken, duidelijke afspraken maken en klaar. Dat geeft vertrouwen voor de reis naar Brazilië.

En dan is het avond. Tijd voor dat stapelbed. Met een beetje afstemming lig ik erin voor ik het weet. Voor het eerst zonder tilmat. Wat in mijn hoofd een probleem had kunnen worden, is zomaar gefixt. Niet doordat het probleem wordt weggewuifd, maar doordat we het samen oplossen.

Voor mij was dit weekend de eerste echte proef van de reis. Niet omdat alles precies zo zal gaan als in Brazilië, maar omdat ik heb ervaren dat ik niet alles vooraf hoef op te lossen. Soms zie je een probleem – in mijn geval het stapelbed – en denk je: hoe dan? Vervolgens praat je, probeer je en ontdek je dat er mensen naast je staan die zonder aarzelen meehelpen. Misschien is dat wel de belangrijkste voorbereiding: erop vertrouwen dat je samen altijd een oplossing vindt.

Teamwork makes the dream work!

𝗧𝗶𝗲𝗻 𝗷𝗮𝗮𝗿 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗸𝘄𝗮𝗺 𝗦𝗮𝗻𝗻𝗲 𝗛𝗲𝗶𝗻𝘁𝘇𝗯𝗲𝗿𝗴𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 𝗡𝗲𝗱𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗱. 𝗛𝗮𝗮𝗿 𝗮𝗺𝗯𝗶𝘁𝗶𝗲: 𝗺𝗲𝘁 𝗱𝗮𝘁𝗮 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗲𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻. 𝗜𝗻𝗺𝗶𝗱𝗱𝗲𝗹𝘀 𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗹𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗸𝘄𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁𝘀𝗿𝗲𝗴𝗶𝘀𝘁𝗿𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘂𝗶𝘁𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁𝗴𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗠𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗦𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗲𝗻 𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝘀𝘁𝗲𝗲𝗱𝘀 𝘃𝗮𝗸𝗲𝗿 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗹𝗸𝗮𝗮𝗿𝘀 𝗿𝗲𝘀𝘂𝗹𝘁𝗮𝘁𝗲𝗻. 𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗮𝘁 𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝘀𝗹𝗮𝗴 𝗼𝗳 𝘀𝘁𝗼𝗼𝘁, 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝘁 𝗦𝗮𝗻𝗻𝗲 𝗮𝗹𝘀 𝘄𝗲 𝗺𝗲𝘁 𝗵𝗮𝗮𝗿 𝘁𝗲𝗿𝘂𝗴𝗯𝗹𝗶𝗸𝗸𝗲𝗻 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗮𝗳𝗴𝗲𝗹𝗼𝗽𝗲𝗻 𝗷𝗮𝗿𝗲𝗻: ‘𝗜𝗸 𝘇á𝗴 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝘀𝗼𝗺𝘀 𝗱𝗲𝗻𝗸𝗲𝗻: 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝘇𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿.’

Als beleidsmedewerker bij Revalidatie Nederland was een van haar eerste projecten het opzetten van een landelijke databank voor uitkomstmetingen in de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR). Dat project groeide uit tot Stichting Revalidatie Impact, waarvan Sanne de afgelopen zes jaar directeur was. De stichting verzamelt en analyseert uitkomst- en behandelgegevens uit de revalidatiezorg. Door resultaten met elkaar te vergelijken, kunnen instellingen van elkaar leren en de zorg verder verbeteren.

𝗣𝗿𝗮𝘁𝗲𝗻, 𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗴 𝗲𝗲𝗻𝘀 𝗽𝗿𝗮𝘁𝗲𝗻
Voor de landelijke aanpak moesten allereerst sectorbreed afspraken worden gemaakt, blikt Sanne terug. ‘Over wat we gingen meten, hoe gegevens uit verschillende systemen verzameld konden worden en hoe we uitkomsten eerlijk konden vergelijken.’ Het project draaide niet alleen om data en techniek, maar vooral ook om samenwerking. ‘Juist dat sprak mij vanaf het begin al aan. Ik werkte veel samen met andere mensen uit het veld die zich ook bezighielden met data en kwaliteit van zorg.’

Terwijl ze met een kleine betrokken groep professionals bouwde aan een kwaliteitsregistratie, bleek het creëren van draagvlak in de hele sector een uitdaging. ‘Mensen zagen het nut er niet altijd van in. Waarom zou je meten? Wat kunnen we nu echt met die gegevens?’ Daarom heeft Sanne veel, heel veel moeten praten over de kracht van data, behandeluitkomsten en eerlijke vergelijkingen. ‘Gelukkig doe ik dat graag,’ vertelt ze met een lach. ‘Ik vind het leuk om uit te leggen wat we doen en waarom het zo belangrijk is.’

𝗚𝗲𝗱𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗲 𝘀𝗲𝗰𝘁𝗼𝗿
In de eerste jaren stond Sanne regelmatig voor halfgevulde zaaltjes. Of – nog erger, vindt Sanne – voor Team-sessies met tientallen deelnemers op mute. ‘Ik zág mensen soms denken: waar heeft zij het over en waarom besteden wij onze tijd hieraan?’ Toch zette ze door. Langzaam maar zeker gingen steeds meer mensen de meerwaarde van uitkomstgegevens inzien. Daarbij was betrouwbaarheid een belangrijke factor, legt Sanne uit. ‘In het begin was er best wat wantrouwen over de cijfers. Door klein te beginnen en consequent goed gevalideerde informatie te leveren, groeide het vertrouwen in de registraties.’

Langzaam begon het initiatief zichtbaar resultaat op te leveren. Het eerste dashboard maakte behandeluitkomsten inzichtelijk en steeds meer instellingen sloten zich aan bij de initiatieven van Revalidatie Impact. Ook ontstond een groeiende groep artsen, behandelaren, bestuurders en kwaliteitsadviseurs die zelf de waarde van uitkomstmetingen ging uitdragen. ‘Ik weet nog goed het moment dat ik zelf in een zaal zat en een arts op het podium hoorde praten over het belang van meten. Vanaf dat moment werd het steeds minder “mijn verhaal” en veel meer het verhaal van de sector zelf.’

𝗘𝗲𝗻 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗽𝗹𝗲𝗸
Wat begon als een gezamenlijk project van Revalidatie Nederland en de VRA om uitkomstmetingen landelijk op de kaart te zetten, groeide uit tot een structurele voorziening voor de sector. ‘We kwamen in een nieuwe fase terecht; we waren geen tijdelijk project meer. Er ontstond een behoefte aan een onafhankelijke organisatie die de registraties duurzaam door kon ontwikkelen’, vertelt Sanne. Dat leidde tot de oprichting van Stichting Revalidatie Impact, waarin Revalidatie Nederland, de VRA en de Patiëntenfederatie gezamenlijk verantwoordelijkheid dragen. Sanne werd de directeur.

𝗛𝗼𝗲 𝘄𝗲 𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗮𝘁𝗮
Waar de eerste jaren vooral in het teken stonden van opbouwen, registreren en valideren, ontstaat nu steeds meer ruimte om de gegevens daadwerkelijk te gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn, vertelt Sanne: ‘Van elkaar leren.’ Maar wat betekent dat in de praktijk?

Ze noemt de spiegelgesprekken die de stichting organiseert als voorbeeld. Daarbij vergelijken instellingen hun gegevens en gaan ze met elkaar in gesprek over verschillen. Tijdens een spiegelgesprek over revalidatie bij klinische CVA bleek bijvoorbeeld dat er grote verschillen waren in de duur van klinische opnames. Een van de instellingen werkte met duidelijke ontslagcriteria, waardoor patiënten sneller naar huis konden zodra zij bepaalde doelen hadden bereikt. Andere instellingen namen die werkwijze vervolgens over.

Een ander voorbeeld komt uit de kinderrevalidatie. Op basis van COPM-uitkomsten, een meetinstrument waarvan Revalidatie Impact de gegevens verzamelt, analyseert en terugkoppelt, bleek één instelling opvallend succesvol in het betrekken van ouders bij uitkomstmetingen. ‘De succesfactor bleek te zitten in de manier waarop zij met ouders communiceerden.’ Ook die aanpak werd gedeeld met andere instellingen.

‘Het zijn eerste stappen met mooie, concrete resultaten, maar dit is pas het begin’, zegt Sanne. ‘We zitten nu op het punt dat we steeds meer de vruchten kunnen plukken van al die inspanningen en nog meer van elkaar kunnen gaan leren.’

𝗛𝗼𝗼𝗴𝘁𝗲𝗽𝘂𝗻𝘁𝗲𝗻
Gevraagd naar hoogtepunten, noemt Sanne allereerst de opname van zowel Revalidatie Impact Scores als het Nederlands CP-register (de kwaliteitsregistratie voor kinderen met cerebrale parese werd anderhalf jaar geleden ondergebracht bij Stichting Revalidatie Impact) in het Register voor Kwaliteitsregistraties van het Zorginstituut Nederland. ‘Een intensief traject van ruim twee jaar, waarbij we door flink wat hoepels zijn gesprongen. Maar het was het waard, want met deze registraties hebben we nu een juridische basis voor het verwerken van gegevens, verplichte deelname voor iedereen die de zorg levert én recht op structurele financiering.’

Ook hoog op het lijstje staan het eerste dashboard (‘Nu konden we voor het eerst echt laten zien waarvoor we al die data verzamelden’) en de spiegelgesprekken (‘Dat zijn de momenten waarop data gaat leven in de praktijk’).

Misschien nog wel het meest trots is Sanne op de verandering die zij in de sector zag ontstaan. ‘Het begon met een kleine groep professionals en groeide uit tot een breed gedragen initiatief. De sector omarmt steeds meer het belang van uitkomst en behandelgegevens. Dat maakt mij ontzettend trots.’

‘𝗗𝘂𝗿𝗳 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗲𝘁 𝗱𝗮𝘁𝗮’
Nu de basis van Revalidatie Impact stevig staat, voelt het voor haar als een logisch moment om het stokje over te dragen. Haar taken als beleidsmedewerker voor Revalidatie Nederland worden intern belegd en een nieuwe directeur voor Stichting Revalidatie Impact is inmiddels geworven.

Ze kijkt met een warm en trots gevoel terug op haar tijd bij Revalidatie Nederland en Revalidatie Impact. ‘Het is een fijne sector om voor te werken. Ik heb me altijd ontzettend gewaardeerd gevoeld, binnen het team en in de samenwerking met alle stakeholders.’

Heeft ze tot slot nog een boodschap voor de revalidatiesector? Ja, die heeft Sanne: ‘Durf meer met data. Want alleen als je weet wat je doet, kun je écht van elkaar leren en de zorg verder verbeteren.’

Heb je Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH)? En wil je ontdekken of klimmen iets voor jou is? Bij Klimkracht klim je samen in een gezellige groep. Je werkt aan kracht, balans, coördinatie en zelfvertrouwen.

Lees verder: ⬇

🧗 𝐃𝐨𝐞 𝐦𝐞𝐞 𝐦𝐞𝐭 𝐊𝐥𝐢𝐦𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭!
Heb je Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH)? En wil je ontdekken of klimmen iets voor jou is?
Bij Klimkracht klim je samen in een gezellige groep. Je werkt aan kracht, balans, coördinatie en zelfvertrouwen.

𝐆𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐥𝐢𝐦𝐞𝐫𝐯𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠!
✅ Begeleiding door therapeuten, instructeurs en vrijwilligers
✅ Wekelijks klimmen op een vast moment
✅ Samen bewegen en plezier maken

📍 Neoliet Tilburg
🎁 𝐆𝐫𝐚𝐭𝐢𝐬 𝐤𝐞𝐧𝐧𝐢𝐬𝐦𝐚𝐤𝐢𝐧𝐠𝐬𝐥𝐞𝐬: 𝟏𝟔 𝐬𝐞𝐩𝐭𝐞𝐦𝐛𝐞𝐫 𝟐𝟎𝟐𝟔
🕙 Woensdag | 10.00 – 12.00 uur

𝐖𝐢𝐥 𝐣𝐞 𝐦𝐞𝐞𝐝𝐨𝐞𝐧?
Meld je aan of lees meer:
https://www.neoliet.nl/nl/klimmen-met-een-neurologische-aandoening/klimmen-met-nah/

Kun je 16 september niet? Mail dan naar [email protected].

𝐊𝐥𝐢𝐦𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐒𝐩𝐨𝐫𝐭- 𝐞𝐧 𝐙𝐨𝐫𝐠𝐚𝐭𝐞𝐥𝐢𝐞𝐫 𝐖𝐘𝐳𝐨𝐫𝐠 𝐞𝐧 𝐊𝐥𝐢𝐦𝐜𝐞𝐧𝐭𝐫𝐮𝐦 𝐍𝐞𝐨𝐥𝐢𝐞𝐭.

𝘋𝘦𝘻𝘦 𝘻𝘰𝘮𝘦𝘳 𝘳𝘦𝘪𝘴𝘥𝘦 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘡𝘪𝘭𝘷𝘦𝘳𝘣𝘦𝘳𝘨 (21) 𝘮𝘦𝘵 𝘞𝘰𝘳𝘭𝘥 𝘚𝘦𝘳𝘷𝘢𝘯𝘵𝘴 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘉𝘳𝘢𝘻𝘪𝘭𝘪ë. 𝘛𝘪𝘫𝘴 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘥𝘴 2022 𝘦𝘦𝘯 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘵𝘦 𝘊5-𝘥𝘸𝘢𝘳𝘴𝘭𝘢𝘦𝘴𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘭𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭. 𝘏𝘪𝘫 𝘳𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘪𝘯 De Hoogstraat Revalidatie 𝘦𝘯 UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘩𝘪𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫. 𝘏𝘰𝘦 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘮 𝘷𝘦𝘳𝘨𝘢𝘢𝘯?

Het is een warme aprildag als de taxi ons naar Haren brengt. Mijn moeder en ik zijn op weg naar de DON regiodag in Beatrixoord. Geen onbekende rit, hoe vaak ben ik al niet in Beatrixoord geweest? Het programma lijkt interessant, maar helaas heeft de taxi vertraging (what’s new?) en als we aankomen blijken de workshops waar we heen willen al vol.

Nou, dan sluiten we maar aan bij iets over vrijwilligerswerk. We gaan het zien. De eerste video die ze laten zien, trekt mijn volle aandacht: een elektrische rolstoel stuift door een Afrikaans landschap. Het lijkt wel een verfilming van mijn bucketlist. M’n moeder heeft me door en ziet – tot haar schrik – hoe enthousiast ik ben.

De workshop blijkt van World Servants. Zij organiseren werkvakanties voor jongeren en ze nemen graag jongeren met een handicap mee. Zo laten ze zien dat iedereen zich kan inzetten. Ik vind het mindblowing. Niet alleen omdat inclusie bij deze organisatie zo vanzelfsprekend is, maar ook omdat hun reizen draaien om samen iets opbouwen. Je gaat niet als individuele toerist ergens naartoe, maar werkt als groep samen aan een project en bouwt onderweg een band met elkaar op. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Dit spreekt me aan!

De rest van die regiodag gaat als een waas aan me voorbij, ik kan alleen maar denken aan die betekenisvolle verre reis. Kan dit echt, ook met mijn hoge dwarslaesie? Thuis spit ik gelijk de site van World Servants door. Ik bekijk foto’s van eerdere reizen en maak meteen een afspraak met ze.

Ze blijken best wat ervaring te hebben, ook met hoge laesies. Mijn enthousiasme groeit verder en gelukkig groeit het vertrouwen van m’n moeder inmiddels ook mee. Uiteindelijk schrijf ik me in. Samen met mijn zus, die ook door mijn enthousiasme is aangestoken. En nu is het bijna zover: samen met een groep van World Servants vertrekken wij deze zomer naar Brazilië. Om daar met de bewoners van een achterstandswijk iets moois op te bouwen. Ik kan het nog maar half geloven…

Ja, het is best spannend; het wordt m’n eerste keer op reis in de rolstoel en sowieso voor het eerst vliegen. Maar ik heb nooit gedacht ‘waar ben ik aan begonnen’. Ik denk maar zo: als je niet uit je comfortzone stapt, dan kom je nergens.

Tuurlijk komen er vragen in me op, hoe het daar is qua begaanbaarheid, hoe de groep en de mensen daar op mijn rolstoel zullen reageren en hoe het praktisch allemaal werkt. Maar de organisatie heeft alles goed geregeld, we hebben ons uitgebreid voorbereid en ik ben nuchter. Ik heb er alle vertrouwen in.

Inmiddels ben ik dankbaar voor die vertraagde taxi. Als ik op tijd was geweest, was ik nooit bij deze workshop terechtgekomen en was ik me nu niet aan het voorbereiden op een verre, betekenisvolle reis. Ik zou zelfs durven zeggen: de vertraagde taxi heeft mijn wereld geopend.

Vamos!

World Servants De Hoogstraat Revalidatie UMCG Centrum voor Revalidatie Beatrixoord

Onder de vlag van Reade Abroad reizen sinds 1990 multidisciplinaire teams van Reade Amsterdam vrijwillig af naar landen als Nepal en Zuid-Afrika om de revalidatiezorg te verbeteren. Voorzitter Ria Bergkotte vertelt met veel passie waarom dit werk zo belangrijk is en wat wij er zelf van kunnen leren: ⬇

Blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen in de revalidatiezorg! 📩

Wil je inspirerende verhalen, actuele ontwikkelingen, praktische inzichten en nieuws uit de wereld van revalidatie rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Abonneer je dan op de maandelijkse nieuwsbrief van Revalidatie Magazine.

✅ Verhalen van patiënten en professionals
✅ Actueel nieuws en innovaties
✅ Achtergrondartikelen en interviews

Mis niets en schrijf je vandaag nog in: https://www.revalidatie.nl/magazine/ -nieuwsbrief