13/10/2026
Wij zijn elkaar best even kwijt geweest, tijdens onze kinderwens.
“Denk je nog veel aan de miskramen?” Vroeg hij me laatst.
Ik twijfelde. Geen idee, doe ik dat nog?
Het is mijn werk. Ik ben elke dag bezig met verlies, zwanger worden en vrouwen hierin begeleiden.
Maar dat is niet hetzelfde als mijn eigen verhaal.
Ik weet nog wel heel goed hoe het toen voelde. Een kinderwens is zo alles overheersend. Als een donkere wolk die over alles heen sluierde.
Schuldgevoel, verdriet, boosheid en frustratie. Alles komt voorbij.
Nu weet ik dingen die ik toen niet wist, en kan ik gelukkig andere vrouwen helpen door deze gevoelens te navigeren.
Toen, botvierde ik het zeker ook op hem. Voelde ik me soms onbegrepen. Hoe kon het nou dat hij niet de hele dag wilde huilen?
Ik zie het bij mijn klanten veel. Elkaar kwijtraken tussen de verplichte nummertjes in bed, de onzekerheid en de teleurstelling.
Ik denk dat het normaal is, en gelukkig zijn er manieren om elkaar weer te vinden 🫶
Geef gerust een ❤️ als je dit herkent.
Waar worstelen jullie mee?
