Infinity, paard- en life coaching

Zittend op de grond, in de zon. Ineens gaat het paard in haar zonlicht staan.
‘He, je gaat in mijn zon staan’, zegt ze. Ze gaat iets verzitten. Al snel gaat het paard weer in haar zonlicht staan. Als ze na een lach/zucht weer wil gaan verzitten zeg ik haar; ‘Misschien wil ze je iets vertellen?’

Dit antwoord verbaast haar zie ik. ‘Wat wil ze je vertellen, denk je?’
‘Nou, ik denk dat ik altijd in de schaduw word gezet. Anderen zijn altijd belangrijker. Ik ben ook altijd de goede vriendin, nooit de beste. Ik loop altijd mee in de schaduw van een ander, lastig uitleggen maar snap je wat ik bedoel?’ Ik knik.

Geen beweging bij het paard. We zijn er nog niet.

‘Voor wie staat dit paard nu op dit moment?’
‘Voor de mensen die mij in de schaduw zetten.' Het paard tilt haar hoofd op en raakt haar schouder aan.
‘Ik zie dat het paard jou aantikt. Wat verandert er als het paard voor jou zou staan?’, vraag ik.

Ze valt even stil… zichtbaar emotioneel.

‘Ik….. Ik zet mezelf in de schaduw! Ik wil gezien worden, maar heb ook angst om in het licht gaan staan, want dan word ik misschien veroordeeld. Het is veilig in de schaduw.’ Het paard komt in beweging.

De zon valt weer over haar heen en ze moet lachen. Ik ga gewoon zelf altijd al op voorhand in de schaduw staan.

Gonneke Van Oers-van Kolk

De woonkamer is een kantoor, een klaslokaal en een sportschool. Veel mensen, kleine ruimte. Onrust borrelt in je op. Je bent lerares in de ochtend, helpt de kids waar je kan. Telefoons gaan over, want het werk gaat ook door. Je partner gaat naar boven voor een zakelijk skype-gesprek. Jij regelt het hier wel. Tot je een link voor een schoolopdracht niet geopend krijgt en na vele malen proberen je frustratie groeit. Intern ontstaat er een kleine kortsluiting. Om een uur later doodleuk te horen te krijgen van je partner dat zoonlief gezellig even kwam vertellen, tijdens zijn skype-bijeenkomst met 4 collega’s, dat mama beneden aan het schelden was….🤪

Just another day at the office!🥴

Ook ik wil soms even ‘weg’. En hoeveel ik ook houd van mijn kids, wens ik wel eens dat ik nog behang had!

Benoem wat je voelt, dit geeft ruimte. Vraag jezelf dan wat jij nu even nodig hebt. Voor mij was het even niet nadenken, maar toch productief blijven. Zo staat er een kast in mijn woonkamer die nog geschilderd moest worden. Kids de tuin in, muziekje aan en even niet nadenken maar toch ‘therapeutisch’ bezig zijn werkt voor mij.
Moe en voldaan van het schilderen, ervaar ik weer de rust om verder te gaan.

Wat zijn jullie tips om even uit de situatie te kunnen stappen?

Gonneke Van Oers-van Kolk

Vrijdag, het begin van het hamsteren. Ik moest ‘gewoon’ wat boodschappen doen. Eenmaal binnen sloeg de paniek-energie die daar hing vol bij mij binnen. Winkel bomvol, snel weggraaien van laatste producten. Karren vol! Sociaal gedrag was ver te zoeken.

Eerlijk, door alle energie die in de winkel hing, kreeg ik even een vlaag; Ik moet ook gaan inslaan!
Sloeg mezelf denkbeeldig tegen mijn hoofd: ‘Nee dat doe je niet.’ Dit is niet van jou. En zo onnodig. Ook al ben ik zo snel mogelijk die winkel uitgegaan, ik heb nog heel de middag het gevoel van paniek behouden.

En zo gaat het dus met jou als fijngevoelige, je neemt het over en maakt het van jou.
Gevolg; je onderneemt actie op het gevoel/ de emotie van een ander.
Ben bewust van jouw gevoel en gedachtes. Schrijf ze desnoods op. Weet wat van jou is!
Mocht je dan overvallen worden dan herken je sneller dat je iets overneemt…of dat het van jezelf is.

Deze pittige tijd raakt ons allemaal. We worden gedwongen naar binnen te keren.
Neem deze tijd om ook echt even in jezelf te keren en om te voelen wat jouw emoties en gedachtes zijn, bv. over in dit geval Corona. Merk je dat al het nieuws en de verschillende meningen je van slag doen raken? Beperk dan je social media en kijk in de avonduren alleen naar het nieuws van de overheid.

Lichamelijke klachten, komen vaak voort uit mentale overtuigingen.

Overtuiging: Pas als de ander mij accepteert, mag ik er zijn.

Er wordt tegen je gezegd; ‘Jij stelt jezelf altijd zo erg aan.” Dan raakt diegene jouw pijnlijke plek aan. Je voelt dat je er niet mag zijn of wordt geaccepteerd zoals je bent.

Welke houding neem jij aan?
-Maak je jezelf klein, schouders gebogen, kin naar de borst? Of overstrek je je rug juist heel erg naar achter?

Welk gedrag laat je hier dan zien?
-Trek je je terug en word je stil? Of ga je juist extra moeite doen?

Maak voor jezelf een positieve overtuiging, bv : Ik mag er altijd zijn!

Kijk eens wat je lichaam nu voor houding aanneemt.

Doordat je in dezelfde houding gaat zitten bij het triggeren van jouw overtuiging, zul je ook vaak op dezelfde plekken lichamelijke klachten ervaren. Als je deze gaat herkennen, zul je ook gaan herkennen wanneer je weer in een oude overtuiging zit EN kun je hem dus meteen op dat moment voor jezelf ombuigen. Ga in de houding zitten van je positieve overtuiging en spreek hem voor jezelf uit.

Overtuigingen zijn hardnekkig, maar door te blijven reageren als je het herkent zul je groeien, tot de dag dat je jouw positieve overtuiging eigen hebt gemaakt.

https://youtu.be/j-HkuKxTYEU

Dit mooie liedje van Maan, is precies hoe het voor mij vaak voelde om fijngevoelig te zijn. Vechten, uit angst om niet geaccepteerd te worden of alleen te blijven.
Dan komt er een punt waarop je niet meer kan en het tijd is om het vechten los te laten. Loslaten van de persoon waar je zo hard voor werkt om die hoog te houden, maar in werkelijkheid niet bent.

Soms is loslaten het mooiste kado dat je jezelf kan geven!

***
Ze zit hier alleen in de trein en ze duikt in haar jas
En kijkt uit het raam en ze vraagt zich af
Hoe zou het voelen jezelf te zijn
Want soms doet het pijn als ze huilt maar ze lacht
Ze huilt maar ze lacht

Ze loopt door een wereld die niet aardig voelt
Onbedoeld zegt ze dingen die iedereen altijd zegt
Want nooit gaat het slecht, altijd oké
En ze lult met ze mee en ze lacht
Ze huilt maar ze lacht

En nu, ze laat het los

Ze voelt zich alleen als ze loopt in de stad
En ze kijkt in het raam ziet een ander daar staat
En ze weet wie het is, maar ze wilt haar niet zijn en gaat door met schijn
En ze lacht
Ze huilt maar ze lacht

Wat als ze morgen besluit niet te schuilen
Haar betere ik voor haar ware gezicht te ruilen
Zullen de vrienden die zij wil vertrouwen nog steeds van haar houden
Als ze huilt
Als ze huilt en niet lacht

En nu, ze laat het los
***

Maan - Ze Huilt Maar Ze Lacht (Official Video) Lyrics: Ze zit hier alleen in de trein en ze duikt in haar jas En kijkt uit het raam en ze vraagt zich af Hoe zou het voelen jezelf te zijn Want soms doet he...

Het paard komt bij haar staan en komt haar duidelijk wat liefde geven.
Haar reactie is het paard te kroelen en te knuffelen.
Door haar aanrakingen zie ik het paard uit het moment komen en omdraaien om de knuffels van haar in ontvangst te nemen.
Ik vraag haar wat er gebeurt. 'Het paard komt om aandacht vragen, dus ik knuffel haar.'

‘Herken je dit?’ vraag ik.
‘Ja ik geef altijd graag. Ik ben er graag voor anderen’, is haar antwoord.

Ik vraag of ik mag zeggen wat ik zag. Dat mocht. 'Ik zag dat het paard jou wat (liefde en aandacht) kwam brengen en toen zag ik dat je, wat ze jou kwam brengen, aan haar ging geven. Hoe goed kan jij ontvangen?'

Ik zie dat er iets bij haar gebeurt. Ze is even stil. ‘Je hebt gelijk, ik kan niet zo goed ontvangen. Ik weet me dan geen houding te geven en ga juist geven. Ik wil niemand tot last zijn.’

Hoe is het met jouw balans in geven en ontvangen?

Het paard duwt haar neus steeds tegen haar arm. Eerst zachtjes. Ze lacht. Het paard wordt steeds dringender in haar duwen. Om evenwicht te bewaren moet ze een stap naar achter zetten. Ze lacht weer, maar ik voel en zie dat ze het niet fijn meer vindt. “Wat gebeurt er nu?” vraag ik.
Het paard probeert me om te duwen. “Vind je dit fijn?” “Nee.” “Wat maakt het dat je dan toch lacht?” “Nou ik denk dat ze het bedoelt om te spelen….en eerlijk gezegd lach ik omdat ik me geen houding weet te geven”

Misschien herken je het wel, dat je collega steeds grapjes blijft maken over je nieuwe kleding en je blijft lachen? Ook al vind je het helemaal niet leuk…

Voel jij wanneer iemand in jouw ruimte komt? Of over jouw grens heen gaat..?
En wat is jouw reactie dan?

Je ‘moet’ het loslaten.

Veel mensen worden al opstandig bij het woordje ‘moeten’, maar velen ook bij het woordje ‘loslaten’.
En gefrustreerd, want hoe dan? Hoe laat je los? En soms wil je iets ook helemaal (nog) niet loslaten…

Het tegenovergestelde van loslaten is vasthouden. Voor mij is vasthouden alsof je het verstopt achter een deurtje en je niemand de sleutel geeft. Alsof het er niet is. Dan blijft het er dus altijd zitten.

Wat nu als je het omarmt? Dus haal het weg achter het deurtje en sluit het in je armen, net zolang tot het kleiner (of zachter) wordt. Dan hoef je het nog niet los te laten, je laat het er even zijn…. Als je het in je armen houdt, zie je het, voel je het en geef je er aandacht aan.. Dan mag het er zijn.

Dan komt vanzelf de tijd dat je merkt dat er nog weinig over is in je hand en dat het tijd en ok is om het te laten gaan.

‘Soms heeft je hart meer tijd nodig om te accepteren wat je al weet’.

“Ik weet het allemaal wel, maar toch kan ik het niet veranderen.. Ik blijf steeds terug vallen.”

Een veel gehoorde zin! En herkenbaar!

Een aantal jaren geleden ervaarde ik dit ook zo. Super gefrustreerd en mezelf veroordelend dat ik het blijkbaar nog steeds niet had geleerd. Tot iemand mij een foto van een wenteltrap liet zien. Bij een wenteltrap kom je elke keer dat je een verdieping hoger komt langs hetzelfde punt. En dat moet ook wil je dieper (hoger) komen.

Overtuigingen zijn hardnekkig en zorgen voor een rode draad in ons leven. Maar elke keer dat je deze tegen komt heb je dus weer een stap/ groei gemaakt.
Fijngevoelige mensen zijn vaak een ster in het zelf veroordelen. Probeer dit steeds terugkomende punt als positief te zien. ‘Yes, ik ben weer op dit punt gekomen en ik ben dus weer een stapje dichterbij!” Sterker nog, vergroot hem maar uit. ‘I am amazing!’

You don't have to be perfect, to be amazing!

Waarom hechten we zoveel waarde aan wat iemand van ons vindt?

Als ik aan 5 verschillende mensen vraag wat ze van me vinden, krijg ik waarschijnlijk 5 verschillende antwoorden. Kan zijn speciaal, (te) gevoelig, (te) open, sterk, chaotisch, zweverig, lief etc.

Allereerst, zegt het 100% iets over de persoon die het antwoord aan me geeft. Ik reflecteer dat wat ze van mij vinden blijkbaar naar hen. Het is dan ook DE waarheid voor hun en zegt iets over waar zij staan op dit moment.

Ik kan dezelfde waarheid hebben, maar die kan ook anders zijn. Ook ik heb MIJN waarheid.
Ik neem jullie mee in wat ik waarheid vind. Waar ik achter sta en in geloof. Maar doordat ik graag blijf ontwikkelen, verandert mijn waarheid in de jaren ook, want die groeit met me mee.

Daarom is het ook zo belangrijk om jouw waarheid over jezelf te weten, want dan zal de mening van een ander je zoveel minder raken. Zegt iemand dat je te gevoelig bent en dat raakt je... Dan mag je daar iets mee, dan zit daar nog een kwetsbaar stuk die je er niet wilt of durft te laten zijn.

Ik krijg vaak de vraag, wat als je bang bent voor paarden?

Ook voor mensen die bang zijn voor paarden is coachen met een paard geen probleem.
Je hoeft er niet op te gaan zitten of dicht bij te gaan staan. Je kan zelfs aan de andere kant van de draad staan. Wat leuk is als jij in deze groep valt, is jezelf al de vraag te stellen; waarom ben ik bang voor paarden? Waar staat een paard voor mij voor?
Angst voor (in dit geval) paarden, is de buitenkant, de echte angst zit vaak dieper.

Paarden zijn kudde- en vluchtdieren. Omdat ze altijd als groep zullen vluchten zijn ze er op gebrand dat elk paard fysiek en mentaal gezond is. Het moment dat wij de bak instappen zullen ze ons als kudde zien en aansluiten. Intuïtief reageren ze direct op het diepst liggende bij ons wat zichtbaar mag worden. Ze geven ons dat wat nodig is om te groeien (gezond te worden), soms een knuffel, soms een confrontatie. Het is puur en een zachte manier om kwetsbaar te mogen zijn.

Ervaar jij last van fijngevoelig zijn en wil jij dit om gaan zetten en krachtiger in het leven staan?

Ik help fijngevoelige en ambitieuze professionals met het leren aanvoelen en aangeven van grenzen, om zo eigen ruimte te creëren. Wil jij weten of ik jou kan helpen, laat het me weten en dan plannen we een funderingsgesprek in!