Natasja Theunissen Coaching & Training

Zie mij.

Dat riep ik. Steeds harder. Ik stond als representant van een jong deel van een volwassen vrouw, in een opstelling.

Er kwam boosheid in me op. En hoe meer die boosheid eruit mocht komen, hoe meer er ruimte kwam. Op een gegeven moment kwam er ook verdriet voorbij.

Zij stond op de volwassen plek en keek. Voorzichtig liet ze dat jonge deel van zichzelf toe.

Ik voelde rust komen. En tegelijk tintelde er energie door mijn lijf. Wat jaren vastzat als gestolde levensenergie, kon weer gaan stromen.

Dit is een van de vele voorbeelden die ik voorbij zie komen. Het thema keert steeds terug. We willen gezien worden. Door de mensen die dichtbij ons staan, door collega’s, door een leidinggevende.

Gebeurt dat niet, dan voelen we ons afgewezen. We worden boos. We gaan nog harder ons best doen. Of we trekken ons stilletjes terug.

De kracht zit ergens anders. In het toelaten van wat er is. Kun je als volwassene toelaten hoe het vroeger voor je was? Geen oordelen, geen verhalen. Alleen het gevoel toelaten van wat je in een opstelling ziet en voelt.

Dat is genoeg.

Ik werk één op één en met groepen. De eerstvolgende LIP-ochtend in Venlo is op 12 september. Aanmelden via de link in bio of via hipsy.

Veel mannen zijn ergens gaan geloven dat hun boosheid gevaarlijk is. Dus drukken ze hem weg. Wat overblijft is meegaandheid aan de buitenkant en 𝘀𝗽𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻𝗸𝗮𝗻𝘁.

Gisteren zag ik in een sessie wat er gebeurt als die boosheid er wél mag zijn.
Als je in een veilige setting durft te kijken naar hoe boos je eigenlijk al heel lang bent, misschien al sinds je jeugd.

Boosheid die eindelijk 𝗴𝗲𝘇𝗶𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿𝘃𝗼𝗲𝗹𝗱 mag worden, in plaats van weggestopt.

Dan hoef je daadkracht niet aan te leren met trucjes en assertiviteitstrainingen. Dan hoef je grenzen niet te oefenen. 𝗛𝗲𝘁 𝗼𝗻𝘁𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝘃𝗮𝗻𝘇𝗲𝗹𝗳. Natuurlijke bescherming, natuurlijke begrenzing, natuurlijke kracht.

Omdat je je eigen boosheid niet meer hoeft te vrezen.

Herken je dit bij jezelf? Ervaar het LIP proces tijdens een opstellingenochtend in Venlo, je vindt de data en tickets via Hipsy.
Liever één op één in een veilige setting? Plan dan een 𝗴𝗿𝗮𝘁𝗶𝘀 𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝘀𝗺𝗮𝗸𝗶𝗻𝗴𝘀𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸.

Als hij nou eens zou veranderen. Of zij. Een gedachte die misschien vaker langskomt dan je zou willen.

Waar iets vastloopt tussen mensen, ligt het zelden aan één iemand. Je beweegt er samen in.

De vraag is niet wie het veroorzaakt. De vraag is wat jouw deel erin is.

Een eerlijke blik, zonder jezelf aan te klagen.

Verwijt zet je vast. Je eigen aandeel zien geeft je ruimte om te bewegen.

Je eigen aandeel is van jou. Daar mag je liefdevol naar kijken.

Je voelt het al voordat je er erg in hebt. Iets in een toon, een blik, een woord. En meteen wil er iets in jou reageren. Terugschieten, dichttrekken, weglopen of je juist groter maken.

Het ging ooit ergens over. Het hoort bij jou. En precies datzelfde stukje verbreekt nu vaak de verbinding die je eigenlijk wil houden.

Een andere reactie kiezen dan wat je automatisch zou willen doen op het moment dat je geraakt wordt is misschien wel het moeilijkste wat er is.

Dat vraagt oefening. Keer op keer opnieuw.

Wil je je hierin laten begeleiden? In een individueel coachingstraject of een LIP opstelling? Stuur mij een dm of mail.

Je irriteert je al voordat hij zijn zin heeft afgemaakt.

Dat is wat er gebeurt als je systeem in de overlevingsstand schiet. Je bent er zo zeker van dat je er niet eens meer bij nadenkt. Je ziet niet meer de persoon, je ziet je eigen verhaal over die persoon.

En vanuit die plek is nieuwsgierigheid onmogelijk. Want nieuwsgierigheid vraagt openheid, en openheid voelt gevaarlijk als je jezelf moet beschermen.

Wat dan wel kan, is even naar binnen draaien. Wat gebeurt er in mij op dit moment? Wat raakt dit zo? Als je daar iets van ruimte vindt, kun je langzaam aan de ander weer zien in zijn of haar totaliteit. In plaats van je eigen verhaal over die persoon.

Ze zien je niet. Ze waarderen je niet. Ze respecteren je niet.

's Nachts lig je wakker met malende gedachten.

Dit kan je tegenkomen op je werk. In je relatie. In het contact met je ouders. De situatie verschilt, het patroon is hetzelfde.

Maar wat als die frustratie voor een deel veel ouder is? Wat als je zonder het te weten iets probeert te krijgen wat je ooit gemist hebt, en wat die ander nu simpelweg niet kan geven?

Want wat geweest is, komt niet meer terug. Hoe graag je dat ook zou willen.

Zolang je dat niet ziet, leg je de schuld bij de ander neer. En blijf je wachten op iets wat niet komt.

De stap is klein maar niet makkelijk: herkennen wanneer je automatisch reageert vanuit oude stukken van vroeger. Zien wat jouw aandeel is in de dynamiek. En van daaruit bewuster reageren, in verbinding met jezelf en met de ander.

Dat is geen quick fix. Het is een leven lang leren. Maar het geeft je wel iets wat al dat wachten en vingerwijzen nooit geeft:
innerlijke rust, voldoening en echte verbinding.

Soms maak je je groter. Je weet hoe het anders moet. Je oordeelt vanuit de overtuiging dat jij het beter weet dan de ander.

Of je voelt je kleiner. Je past je aan, je houdt je in, je wacht af.

Welke positie je ook inneemt, in beide gevallen heb je de ander nodig om je groot of klein te maken. Het is een dynamiek waar je samen in belandt.

En in beide gevallen ben je afhankelijk van wat de ander doet. En dat kost energie.

Beide posities brengen je weg van je echte volwassen plek. Want volwassen bewustzijn begint met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen emoties, je eigen innerlijke rust. Ongeacht wat er buiten je om gebeurt.

Het vraagt om loslaten. Om compassie. Om je hart open houden juist op de momenten dat je je het liefst wilt afsluiten. Om aanwezig blijven.

Hoe meer je daarin oefent, hoe lichter het leven kan worden. Meebewegen met wat is. De werkelijkheid accepteren zoals die is.

Frustratie ontstaat waar acceptatie ontbreekt. Vrede ontstaat waar je durft te kijken in jezelf.

Dat is wat we doen in een LIP opstelling. Via representanten kijk je vanuit je volwassen plek naar oude delen van jezelf.

De eerstvolgende opstelling is zaterdag 12 september in Venlo. Ticket via Hipsy.

We zoeken de oplossing vaak buiten onszelf. In wat de ander doet, zegt of laat.

Begrijpelijk, want het voelt ook echt zo.

Maar hoe meer je jezelf begrijpt en oude stukken van jezelf integreert, hoe meer ruimte er ontstaat.

Ruimte om anders te kijken. Naar de situatie, naar de ander, naar jezelf.

Soms betekent dat meer verbinding. Soms betekent het loslaten.

Maar vanuit liefde, niet vanuit wrok of pijn.

In een LIP opstelling begeleid ik je daarin. Met aandacht voor wat er in jou speelt.

De eerstvolgende opstelling is zaterdag 12 september in Venlo. Ticket via Hipsy.

🌀 Zaterdag 30 mei | 9:30 – 13:00 | Venlo

Herken je dat? Je kent je eigen patroon. Het liefst wil je er van af. Je hebt misschien al veel gedaan. Maar cognitief begrijpen, analyseren brengt je niet echt verder.

In een LIP opstelling kijk je via representanten naar delen van jezelf, delen die je misschien al jaren met je meedraagt. Wanneer je die delen écht kunt zien en aannemen, kunnen ze integreren. Kunnen oude patronen losgelaten worden.

Door het te ervaren. In je lijf. In je ❤️. In het moment.

Er zijn nog plekken vrij voor zaterdag 30 mei.

Wil je graag mee doen? Stuur me een berichtje of koop je ticket via hipsy.

Hoeveel reizen moet je nog maken? Hoeveel dingen op je bucket list nog afvinken? Hoeveel andere banen, huizen, goeroes volgen, of welke onbeperkte mogelijkheden die we in onze maatschappij hebben wil je nog ervaren of hebben (gedaan), totdat je rust, tevredenheid of voldoening ervaart?

Wanneer heb je genoeg? Wanneer ervaar je rust? Wanneer ben je tevreden?

We verlangen ernaar gezien te worden. Erbij te horen. Geliefd te zijn. Thuis te komen. En we blijven het buiten onszelf zoeken, terwijl de 𝗵𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿 𝘃𝗮𝗻𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 blijft.

Want verlangen is niet het probleem. Verlangen is de levensbeweging in je. Maar op het moment dat het verlangen je wegtrekt uit het nu, dat wat er is tekortschiet tegenover wat je wil, wordt het een oordeel. Dan ontstaat de 𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗼𝗻𝗿𝘂𝘀𝘁.

De vraag is niet: heb ik verlangens?
De vraag is: 𝗱𝘂𝗿𝗳 𝗶𝗸 𝗱𝗲 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗿𝗼𝗹𝗲 𝗹𝗼𝘀 𝘁𝗲 𝗹𝗮𝘁𝗲𝗻?

Loslaten van de greep op wat je wel of juist niet meer wil. Loslaten van de controle. Van het krampachtig vasthouden. Wanneer je je kunt overgeven aan wat er is, ontstaat er iets wat je niet kunt forceren: 𝗿𝘂𝘀𝘁. 𝗩𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻. En vanuit dat niet-weten en niet-doen ontvouwt zich vanzelf, stap voor stap, wat er nodig is. Nieuwe inzichten. Of juist de stilte, het thuiskomen, de tevredenheid én de levendigheid die je al die tijd zocht.

Maar dit kan pas wanneer je loslaat door de werkelijkheid durven toe te laten.

Dat is wat we doen met 𝗟𝗜𝗣 𝗼𝗽𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻. Vanuit je volwassen bewustzijn kijken naar oude stukken van jezelf. Niet weglopen. Gewoon blijven. Toelaten wat je ziet. Dát geeft innerlijke rust, kracht en levensenergie.

Op 𝟯𝟬 𝗺𝗲𝗶 begeleid ik weer een ochtend met LIP opstellingen. Kleine groep. Stuur een dm als je mee wil doen.