18/09/2026
Soms weet je eerst alleen wat NIET meer klopt.
Ik weet nog goed dat ik me bewust werd van het feit dat ‘alleen’ fotografie het voor mij niet meer was.
Niet omdat ik fotografie niet meer mooi vond. Dat vind ik nog steeds.
Maar ik merkte dat ik ergens anders steeds méér van aanging.
Van kleine groepen. Van één-op-één contact.
Van de gesprekken die ontstonden wanneer er tijd en ruimte was om wat dieper te gaan. En dus begon ik te bewegen.
Niet met een volledig uitgestippeld plan. Integendeel.
Ik nam stap voor stap afscheid van fotografie opdrachten die niet meer bij me pasten. Eerst stopte ik met bruiloften. Later werden families en gezinnen steeds minder onderdeel van mijn werk.
Ik verbreedde mijn kennis, volgde opleidingen, deed veel zelfonderzoek en ontmoette onderweg mensen met hun eigen ervaringen en visie.
En juist door die beweging begonnen er puzzelstukjes te vallen.
Soms door een opleiding. Soms door een gesprek.
En soms simpelweg door te voelen: hier ga ik van aan.
Ook begon ik beter te zien wat er al die jaren óók gebeurde in mijn fotografie.
Ik was altijd al nieuwsgierig naar de mens voor mijn lens. Mensen vertelden me dat ze zich snel vertrouwd en op hun gemak voelden.
En steeds vaker kreeg ik terug dat niet alleen de foto's iets brachten.
Maar ook het gesprek. Mijn vragen. De oprechte aandacht.
Wat ik zag en teruggaf. Daar wilde ik meer mee.
Fotografie verdween dus niet. De camera kreeg alleen een andere rol.
Soms komt hij later. En soms helemaal niet.
Want wat altijd al onder mijn fotografie lag, krijgt nu veel meer ruimte:
de mens zien die voor me staat.
Wat beweegt je?
Waar verlang je naar?
En past de weg die je bewandelt nog bij wie je inmiddels bent?
Misschien is dat ook waarom ik zo geloof in beweging.
Je hoeft nog niet te weten waar je uitkomt.
Soms begint het met voelen: dit klopt niet meer.
Herken je dit gevoel? Waarom blijven hangen in iets wat niet meer fijn voelt.
# verdiepen