Joris Golstein -Openbare groep

De september-afrekening: Knalt je relatie of blijf je de zijlijn-therapeut uithangen? 🍂💥

Laten we even heel eerlijk zijn over wat er de afgelopen periode gaande is. Steeds meer mensen beginnen eindelijk écht wakker te worden. De eindeloze praatsessies en de pleisters van de reguliere zorg werken niet meer. Het pappen en nathouden is klaar, en men is massaal (en gelukkig maar) bereid om verder te zoeken naar wat er daadwerkelijk onder die scheve fundering ligt.

En dat is hard nodig, want we gaan een hele interessante maand tegemoet.

September staat voor de deur, en geloof me: dit wordt de maand waarin de relatiedynamieken keihard gaan escaleren. De zomervakantie is voorbij, de afleiding is weg, en opeens kijk je elkaar weer aan in de waanzin van de dag. Als jullie relatie gebouwd is op maskers, onuitgesproken struggles en het vermijden van de realiteit, dan gaat het kaartenhuis de komende weken onherroepelijk tegen de vlakte.

Maar het allermooiste fenomeen dat we deze periode gaan zien? Dat zijn de mensen die krampachtig weigeren uit hun eigen comfortzone te stappen, maar ondertussen wel de goeroe uithangen voor een ander. Je kent ze wel: ze strooien met de prachtigste levensadviezen, wijzen iedereen op hun blinde vlekken, maar doen er voor hun eigen puinhoop simpelweg geen r**t mee. En dan maar janken dat ze continu exact dezelfde terugkerende spiegel voor hun neus krijgen. Zolang je de theorie wel predikt maar in de praktijk doodsbang bent om zelf te bouwen, blijf je met je kop tegen exact dezelfde muur aanlopen.

Tijd om uit die comfortzone te stappen en de rotzooi in je eigen voortuin op te ruimen, in plaats van de architect te spelen voor het leven van een ander.

Tijd voor de spiegel 🪞
Ik wil dat je de sociaal wenselijke bu****it even achterwege laat en deze vraag met de volle, rauwe waarheid beantwoordt.

Mijn vraag aan jou:

Welk fantastisch advies geef jij continu aan je omgeving, terwijl je stiekem doodsbang bent om het op je eigen relatie of leven toe te passen omdat je dan écht uit je comfortzone moet komen?

Gooi het hieronder in de reacties. En wees eerlijk, want de spiegels liegen niet. Ik lees mee.

🏷️ HASHTAGS:

BIJNA JARIG. TIJD OM DE WERKPLAATS OPEN TE GOOIEN.

​Ik ben bijna jarig, en dat betekent dat het tijd is om iets terug te geven.
​De afgelopen vijf maanden waren ronduit bizar. Sinds ik de keuze heb gemaakt om mijn fotolezingen uit te breiden en de Blauwdrukken als persoonlijke rapporten uit te werken, is het een gigantisch succes. We tikken inmiddels bijna de honderd gemaakte Blauwdrukken aan. Honderd funderingen die we tot op het bot hebben blootgelegd. Daar wil ik jullie enorm voor bedanken. Bedankt voor jullie support, het liken, het delen en het vertrouwen.

​Maar ik ben me ook koud en feitelijk bewust van de realiteit. Een Blauwdruklezing (een lange video-analyse van 30 tot ruim 60 minuten, plus een tastbaar, uitgetypt verslag om mee te werken) kost €175,-. Niet iedereen heeft die financiële ruimte. En juist de mensen die stervensvast zitten in hun relatie, met onverwerkt trauma, of in hun persoonlijke ontwikkeling, hebben deze spiegel soms het hardst nodig.

​Daarom ga ik ter ere van mijn verjaardag één complete Blauwdruklezing weggeven aan iemand die het écht nodig heeft. (En wie weet, als ik in een goede bui ben, p*k ik er nog stiekem een tweede uit).
​Hoe werkt het? Geen slachtoffergedrag, maar rauwe kwetsbaarheid.

Ben jij de persoon die wél de stappen wil zetten, maar loop je simpelweg financieel vast?
​Like en deel dit bericht.

​Deel je kwetsbaarheid in de comments. Loop je vast? Waar sta je in het leven? Toon de moed om eerlijk te zijn naar jezelf en naar mij.

​Vanaf 1 september ga ik samen met mijn vrouw rustig zitten om de reacties te lezen, en kiezen we iemand uit die we een hart onder de riem gaan steken.
​Daarnaast gaan we vol gas door. Mijn doel is om de 16.000 volgers aan te tikken. Maar ik zoek geen volgers om de getalletjes. Ik zoek mensen die bereid zijn om de diepte in te gaan, die het interessant vinden wat ik doe, en die op collectief en maatschappelijk niveau durven te kijken naar wat er allemaal nog aan gaat komen.
​Gooi de maskers af en deel je verhaal in de reacties. We gaan elkaar spreken.

​Liefs,
Blauwdruk lezer Joris Golstein.

​

JE HEBT GEEN TRAUMA. JE BENT HET GEWORDEN.

​Ik snijd in deze video een onderwerp aan waar de meesten liever met een grote boog omheen lopen. Laat ik er direct induiken: je hébt geen trauma. Zolang je de zwaarte en het verlammende gevoel ervan meesleept en weigert het aan te kijken, bént je het trauma geworden. Een trauma is een momentopname uit je leven, hoe gruwelijk ook. Het hoeft geen levenslang contract te zijn.

​En stop alsjeblieft met dat eeuwige vergelijken. "Ja, maar wat die ander heeft meegemaakt is nog veel erger, dus ik mag niet klagen." Onzin. Je eigen pijn bagatelliseren is een overlevingsmechanisme om maar niet in beweging te hoeven komen. Pijn is pijn, en jouw pijn mag er zijn.

​We houden in deze maatschappij krampachtig de schone schijn op. We zien onszelf als hoogstaande, beschaafde mensen. Maar we vergeten vaak dat we in de kern gewoon rauwe wezens zijn. We vergeten dat er op deze wereld wezens rondlopen die ze simpelweg niet alle 24 in het krat hebben zitten. Dát zijn degenen die blindelings andermans fundament verwoesten en onpeilbare schade aanrichten.

​Maar dan de mensen die dit is overkomen. De slachtoffers die besluiten om regie te pakken.
​Daar zit een schoonheid en een kracht in die met geen pen te beschrijven is. Als ik zie wat sommige mensen hebben moeten doorstaan, en ze besluiten om die diepe pijn wél aan te kijken, dan ontstaat er een brute, ongekende potentie. Je voelt de verandering in hun hele vibe. Daar is geen taal voor nodig, dat resoneert dwars door alles heen. Je kijkt ze aan en je voelt direct: deze mens is in transformatie. Deze is anders. Built different.

​Een diep gesprek, persoonlijke begeleiding of de spiegel van een fotolezing kan ontzettend veel betekenen om die blinde vlekken te belichten. Maar de keuze om te gaan staan, begint bij jou.
​Kijk de video. En wees daarna eens bloedeerlijk: draag jij een momentopname met je mee, of laat je het nog steeds je volledige wezen bepalen?
​Liefs, Joris.

​

DE ONZICHTBARE GIJZELING VAN 'TE LIEF' ZIJN.

Kijk en luister heel goed naar de tekst in deze video. Het raakt de absolute kern van waar de massa in haar persoonlijke ontwikkeling compleet op vastloopt.

We leven in een dynamiek waarin mensen je lachend om de nek vliegen, maar stiekem opgelucht ademhalen als je faalt. Waarom? Omdat jouw succes, jouw groei en jouw weigering om nog langer in een hokje te passen, een direct breekijzer is op hún stilstand. Zolang jij klein blijft, meebeweegt en worstelt, hoeven zij het verrotte fundament onder hun eigen leven niet aan te kijken.

En wat doen wij? We trappen er met open ogen in.

We zijn te lief. Te naïef. We gieten bakken met kostbare energie in vriendschappen, relaties en familiebanden in de hoop dat we ze mee kunnen trekken naar een hoger abstractieniveau. We spelen de reddende engel en denken dat we ze moeten fixen.

Maar hier is de snoeiharde, kille realiteit die je vandaag moet horen: Het is niet jouw taak om te repareren wat jij niet kapot hebt gemaakt.

Elke minuut die jij besteedt aan het pamperen van andermans disfunctionele gedrag, is een minuut waarin je je eigen grenzen verwaarloost. Vroeger was je misschien als de dood om mensen kwijt te raken als je eindelijk voor jezelf ging staan. Maar als je écht wakker wordt, draait die angst 180 graden om.

Dan word je doodsbang om je tijd te verliezen aan de verkeerde mensen.
Persoonlijke groei betekent onvermijdelijk dat je kring kleiner wordt. Een volwassen brein tolereert de hypocrisie niet meer. Zodra je stopt met het pleasen van de buitenwereld, vallen de maskers om je heen af. Mensen worden boos, noemen je egoïstisch of bot. En ja, dat schuurt.

Maar het maakt werkelijk geen donder uit wie je onderweg verliest, zolang je jezelf maar niet verliest.

Kijk vandaag eens heel eerlijk in de spiegel: aan wie ben jij momenteel nog steeds krampachtig je tijd, je liefde en je energie aan het weggooien, puur uit angst om ze los te laten?
Word wakker. Het is tijd om je eigen fundering te storten.

DE TAAL WAAR GEEN WOORDEN VOOR NODIG ZIJN.

Midden in de absolute nergens. Omringd door gitzwarte bergen waar elke ademhaling echoot. Geen verkeer, geen ruis, geen maatschappelijke afleidingen. Alleen de pure, meedogenloze stilte onder een deken van miljoenen sterren, en het ritmische tikken van koffiebonen die op eeuwenoude, Arabische wijze worden vermalen.

Dit is Esmael. Een man die ik ontmoette tijdens een tocht door de woestijn. Twee minuten nadat we de zon zagen wegzakken, zaten we rond dit vuur.
We spraken elkaars taal nauwelijks, maar binnen de tijd dat we vier kleine bakjes koffie dronken, raakten we de absolute bodem van het leven. We spraken niet over koetjes en kalfjes. We doken direct de loopgraven in. We deelden onze worstelingen, de complexiteit van gezinsdynamieken, onze trauma’s en de rauwe lessen van persoonlijke ontwikkeling.

We herkenden in elkaar de eenzaamheid, maar ook de ultieme vrijheid van het bouwen op je eigen fundament. We zagen allebei dezelfde pijnlijke realiteit: hoe zeldzaam het is om mensen te ontmoeten die echt kunnen zien.

En dit is waar het schuurt.

Terwijl 95% van de wereld de kop in het zand steekt, vlucht in afleiding, en doodsbang is voor elke vorm van echte stilte omdat ze dan hun eigen verrotte fundering onder ogen moeten komen, zaten wij daar in de duisternis. Twee totaal verschillende werelden, verbonden door één ding: de weigering om aan de oppervlakte te blijven leven. De massa is ziende blind. Ze praten de hele dag, maar zeggen helemaal niets. Hier vielen de woorden weg, en nam de frequentie het over. Echte resonantie liegt nooit.

Aan het einde van de avond wilde ik Esmael een fooi geven voor zijn werk, zoals iedere toerist dat doet. In een industrie waar elke lokale gids het geld het liefst uit je handen grist, keek hij me strak aan en weigerde resoluut.

"Nee," zei hij. "Ik neem dit niet van jou aan. Jij bent geen toerist. Jij bent mijn vriend."
We wisselden nummers uit en we spreken elkaar tot de dag van vandaag.

Je kunt je hele leven proberen om dode verbindingen in leven te houden met mooie woorden en geforceerde etentjes. Maar de ware parels in dit leven vind je pas als je durft te staan voor wie je in de kern bent, dwars door alle lagen heen.

Wanneer heb jij voor het laatst met iemand gesproken waarbij je je masker volledig kon laten vallen, of ben je de stilte in je eigen leven nog steeds krampachtig aan het overschreeuwen?

Liefs,
Joris

De koffers in Egypte gaan dicht.

De zon, de rust en de onverwachte chaos van de afgelopen tijd zitten erop. We gaan naar huis. En juist op het moment dat je even helemaal uitcheckt en de waan van de dag achter je laat, landt er altijd één keiharde, maar ontzettend bevrijdende waarheid:

Je kunt mensen niet veranderen. Maar je kunt wel veranderen welke mensen je om je heen toelaat.

We verspillen vaak jaren van ons leven soms zelfs decennia, met trekken en sleuren. We proberen partners, vrienden of familieleden mee te krijgen naar ons niveau. We praten onszelf een ongeluk, we faciliteren, we hebben geduld, in de hoop dat de ander eindelijk zijn eigen potentie gaat zien. We hopen dat ze met ons meegroeien.

Maar de kille realiteit is dat een mens pas verandert als de pijn van het stilstaan groter is geworden dan de angst voor de volgende stap. Tot die tijd kost elke poging om ze te veranderen jou alleen maar kostbare levensenergie.

In de zestien jaar dat ik in de bouw werkte, leerde ik één onweerlegbare wet: hoe vakkundig je ook bent, met poreuze, afbrokkelende stenen kun je nooit een stormvast huis bouwen. Op een gegeven moment moet je stoppen met repareren en domweg besluiten om met ander materiaal verder te gaan.

Dat geldt exact zo voor je leven. Pak de regie over je eigen cirkel. De mensen die jouw fundament niet sterker maken, die je in een oude rol proberen te duwen of die zelf weigeren verantwoordelijkheid te nemen, hoef je niet te haten. Je hoeft ze ook niet te redden. Je hoeft ze alleen maar vriendelijk los te laten. Creëer de ruimte voor de mensen die resoneren met wie je nu bent, niet met wie je gisteren was.

In september start ik weer volgas. De werkplaats gaat weer open voor de mensen die bereid zijn om de harde feiten aan te kijken en zélf hun stenen te sjouwen. Ik heb er zin in.

Aan wie ben jij op dit moment nog krampachtig aan het trekken, terwijl je diep van binnen allang weet dat je jouw cirkel moet veranderen?

Liefs,
Blauwdruk lezer Joris Golstein.