The Crickett Guff

ब्राजिल VS मोरक्को
कुन टिमलाई सर्पोट गर्दै हुनुहुन्छ ???
कमेन्ट गर्नुहोस् ।















#

EUT20 मा ईशान पाण्डे बने प्रतियोगिताकै महँगो बलर :

JB Bruges बाट खेलिरहेका अफस्पिनर ईशान पाण्डे प्रतियोगिताकै सबैभन्दा महँगो साबित भएका छन्। खेलका दौरान महँगो बलिङ स्पेल खर्चेका ईशानले आफ्नो कोटाको ४ ओभर बलिङ गर्दै ६६ रन दिएका हुन्, जुन जारी प्रतियोगिताकै सबैभन्दा खराब बलिङ रेकर्ड बन्न पुगेको छ।

पावरप्ले अन्तर्गत चौथो ओभरबाट बलिङको सुरुवात गरेका ईशानको सुरुवात भने निकै सानदार र लोभलाग्दो थियो। आफ्नो पहिलो ओभरमा मात्र ५ रन खर्चिएर इंग्ल्यान्डका आक्रामक ब्याटर एलिक्स हेल्सलाई बोल्ड आउट गर्दै उनले टोलीलाई ठूलो सफलता दिलाएका थिए। तर, त्यसपछिका ओभरहरूमा भने ईशान लयबाट पूर्ण रूपमा भटकिए।

आफ्नो दोस्रो ओभर अर्थात् इनिङ्सको छैटौँ ओभर लिएर आएका उनलाई जेसन रोयले निशाना बनाए। रोयले उक्त ओभरमा ३ वटा गगनचुम्बी छक्का प्रहार गरेपछि ईशानले महँगो २४ रन खर्चिन पुगे। त्यसपछि खेलको १०औँ ओभरमा तेस्रो स्पेलका लागि फर्किएका उनले केही सुधार गर्दै १२ रन दिए।

तर, आफ्नो अन्तिम तथा इनिङ्सको १६औँ ओभरमा उनी पुनः निकै महँगो साबित भए। ब्याटर थॉमस रोजर्सले ईशानको यो ओभरमा २ छक्का र १ चौकाको मद्दतले २५ रन चुटेपछि उनको बलिङ फिगर ४ ओभरमा ६६ रन पुग्दै प्रतियोगिताकै बिर्सनलायक स्पेल बन्न पुग्यो। हेल्सको महत्त्वपूर्ण विकेट लिएर उत्कृष्ट सुरुवात गरे पनि त्यसपछिको ओभरमा जेसन रोयको काउन्टर अट्याकले ईशानलाई खेलमा फर्कने मौका नै दिएन।

EUT20 Belgium अन्तर्गत एक्सेल युनाइटेड विरुद्धको खेलमा JB Bruges का नेपाली तीव्र गतिका अलराउन्डर गुलशन झा पनि निकै महँगो साबित भएका छन्। टोलीका अन्य नेपाली बलरहरू जस्तै लय समात्न सङ्घर्ष गरेका गुलशनले ३ ओभर बलिङ गर्दै कुनै विकेट लिन सकेनन् र कुल ४३ रन खर्चिन पुगे।

पारीको दोस्रो ओभरबाटै बलिङ आक्रमणको सुरुवाती जिम्मा पाएका गुलशनको सुरुवात सुखद रहेन। उनले आफ्नो पहिलो ओभरमा व्यक्तिगत १२ रन खर्चिए भने सोही ओभरमा थप ४ बाइ (Byes) रनसहित विपक्षी टोलीले कुल १६ रन जोड्न सफल भयो। सुरुवाती आघातपछि कप्तानले उनलाई लामो समयसम्म बलिङ गराएनन्।

पहिलो ओभरपछि उनी खेलको अन्त्यतिर अर्थात् १८औँ ओभरमा मात्र दोस्रो स्पेलका लागि मैदान फर्किए। उक्त ओभरमा उनले उत्कृष्ट पूनरागमन गर्दै कसिलो बलिङ गरे र मात्र ८ रन खर्चिएर रनको गतिमा केही अंकुश लगाए।

तर, पारीको अन्तिम अर्थात् २०औँ ओभर लिएर आएका गुलशन पुनः ब्याटरहरूको निसानामा परे। एक्सेल युनाइटेडका ब्याटर Andries Gous ले उनको यो ओभरमा ३ वटा गगनचुम्बी छक्का प्रहार गरेपछि गुलशनले २३ रन लुटाउन पुगे। १८औँ ओभरमा राम्रो कमब्याक गरे पनि अन्तिम ओभरमा गाउसको विष्फोटक ब्याटिङका कारण गुलशनको बलिङ फिगर जेबी ब्रुगेसका लागि महँगो बन्न पुग्यो।

EUT20 बेल्जियममा आज डेब्यु गर्ने मौका पाएका अनिल साह केवल ७ रनमा आउट भएका छन।

के तपाईंले हाम्रो अफिसियल टिकटक एकाउन्ट Follow गर्नुभयो?? छैन भने Follow गरेर हामीसग जोडिनुहोस।
लिङ्क तल दिएको छ।

https://www.tiktok.com/.cricket.guff?_r=1&_t=ZS-97B3jD9Z7cV












#

भौतिक पुर्वाधार मन्त्री माननीय इन्जिनियर सुनिल लम्सालको फेसबुक पोष्ट अनुसार धनगढीको फाप्ला क्रिकेट मैदानलाई फ्लडलाइट सहितको सुविधासम्पन्न अन्तर्राष्ट्रिय रंगशाला बनाउने कुरा जानकारीमा आएको छ ।

सन् २०१४ मा विश्वकप खेल्नु हाम्रा लागि कुनै सपना साकार भए जस्तै थियो। त्यो सफलता समर्थकका लागि एउटा लामो प्रतीक्षा र खेलाडीहरूका लागि चरम 'Desperation' रूपी तपस्याको वरदान थियो। जब नेपालले विश्वमञ्चमा अफगानिस्तानलाई पर्लक्कै पछार्यो, तब हामी एसोसिएट क्रिकेटकै एउटा नयाँ महाशक्ति बनिसकेका थियौँ। हाम्रो रगतको हरेक थोपामा एउटै अहङ्कार र आत्मविश्वास उम्लिरहेको थियो— अब नेपाली क्रिकेटमा केवल उकालो यात्रा मात्र छ! नेपालले फेरि कुनै दिन लुते खेल खेल्ला र सस्तैमा हतियार बिसाउला भन्ने शङ्का मुटुको कुनै कुनामा पनि थिएन।

​हाम्रो घमण्डले आकाश छोइसकेको थियो। हामीलाई लाग्न थाल्यो— अब हामीले युएई, हङकङ, पपुवा न्युगिनी, नामिबिया र केन्या जस्ता टोलीलाई मुन्टो घोस्याएर अलिकति तुच्छ नजरले हेर्न सक्छौँ। युएसए, क्यानडा र ओमान जस्ता देशहरू त संसारको क्रिकेट म्यापमा छन् भनेर पनि हामीले बिर्सिसकेका थियौँ। हामी आफूलाई अफगानिस्तान, नेदरल्यान्ड्स, स्कटल्यान्ड र आयरल्यान्ड जस्ता हस्तीहरूकै समकक्षमा उभ्याउँथ्यौँ। त्यसमाथि आईसीसीले दियो T20I को मान्यता! अनि त के चाहियो र, हामीले आफूलाई विश्वकप खेल्ने 'स्थायी शक्ति' नै सम्झिन थाल्यौँ।

​तर, घमण्डको त्यो तासे महल हल्लाइदिन नेदरल्याण्ड्स्ले हामीलाई उसकै घर बोलायो। सन् २०१५ को जुनमा एम्स्टेल्वीनमा खेलिएको ४ खेलको शृङ्खला हामीले ३-१ ले गुमायौँ। एउटा खेलमा त टोली केवल ६९ रनमा समेटिँदै १०३ रनको लज्जास्पद हार व्यहोर्न बाध्य भयो। ती सुक्खा आँकडाहरूले हाम्रो अहङ्कारमा पहिलो पटक गहिरो चिरो पारिदिए। भित्रभित्रै एउटा डरको चिसो पस्न सुरु भइसकेको थियो। त्यही त्रसित मानसिकता बोकेर नेपाल आयरल्यान्डतर्फ लाग्यो, जहाँ २०१६ को T20 विश्वकप छनौट खेलहरू हुनुथिए।

​त्यहाँ हविगत झन् खराब भयो। युएसएको १२१ रनको झिनो लक्ष्य पछ्याउन नेपाललाई १९.४ ओभर लाग्यो। बाँकी खेलहरूमा टोली लुरुक्क पर्दै हार्दै गयो र विश्वकपको दौडबाट बाहिरियो। टिमले हार्नु सामान्य हुन्थ्यो होला, तर क्रिकेट जगतमा नामै नसुनिएको 'जर्सी' विरुद्धको त्यो शर्मनाक हार व्यहोर्दा लाग्यो— हामी विश्वकपबाट बाहिरिएका होइनौँ, गलहत्याएर निकालिएका हौँ। त्यो हारले हाम्रो अहङ्कारलाई भूकम्पले ढालेको धरहरा झैँ भुइँमा पछारिदियो।

त्यो हार केवल एउटा खेलको हार थिएन, त्यो त नेपाली क्रिकेटको आत्मामै लागेको एउटा गहिरो चोट थियो। हिजोसम्म आफूलाई 'विश्वकप खेल्ने स्थायी शक्ति' सम्झने हाम्रो त्यो उम्लिरहेको आत्मविश्वास रातारात एउटा हीनताबोध र मानसिक दासतामा बदलियो। हाम्रो मनोबल कुन तहमा गिरेको थियो भने, हिजो हामीले क्रिकेट म्यापमै नदेखेका जर्सी र ओमान जस्ता टोलीहरूसँग पनि अब खेल्न डराउनुपर्ने हो कि भन्ने एउटा भयानक डर हाम्रो रग रगमा पस्यो।

समर्थकहरूको हविगत त बयान गरिसाध्य थिएन। फेसबुक र ट्विटरका टाइमलाइनहरू गाली, आक्रोश र आँसुले भरिएका थिए। "हामी त केवल एउटा संयोगले मात्र विश्वकप पुगेका रहेछौँ, हाम्रो हैसियत त यही जर्सी र मलेसियासँगै खेल्ने मात्रै त रहेछ नि" भन्दै समर्थकहरू आफैँलाई धिक्कार्दै थिए। हिजो गर्वले 'नेपाल! नेपाल!' भन्दै चिच्याउने ती गलाहरू अब निराशाको एउटा कसिलो गाँठो परेर मूकदर्शक बनेका थिए। टेलिभिजनका स्क्रिनहरू बन्द गरिए, क्रिकेटका कुराकानीहरू चियापसलबाट एकाएक गायब भए। हामी एउटा यस्तो सामूहिक डिप्रेसनमा थियौँ, जहाँ लाग्थ्यो— अब नेपाली क्रिकेटको यो अँध्यारो सुरुङको अन्त्य कतै पनि छैन। हाम्रो टोली अब कहिल्यै उठ्न नसक्ने गरी थला परिसक्यो।

​त्यस बेला हाम्रो ब्याटिङ कस्तो अनिकालले ग्रस्त थियो भने— पारस चले खेल चल्यो, पारस गए देश रोयो! बाँकी खेलाडी ब्याटिङमा केवल 'आउने र जाने' हाजिरी गर्थे। अधिकांश ब्याटरको औसत २० भन्दा कम हुन्थ्यो। पारस एक्लै ३०+ को औसतमा सिङ्गो देशको अपेक्षालाई घिसार्दै हिँडेका थिए। यस्तोमा कसैले फ्याट्ट ५० रन बनाइहाले, उसलाई 'भविष्यको पारस' भनेर पुजिन्थ्यो। शतक? शतक त हाम्रा लागि सचिन वा रोहित शर्माको दोहोरो शतक भन्दा पनि अनमोल र दुर्लभ थियो।
​अहङ्कारको महल ढलिसकेको थियो। भूकम्पको त्रासले भुइँमै सुत्ने भइसकेका हामी समर्थक र निराश टोली स्कटल्यान्ड पुग्यौँ, जहाँ विश्व क्रिकेट लिग च्याम्पियनशिप (WCLC) को पहिलो खेल खेल्नु थियो।

​२०१५ जुलाई २९ को त्यो ऐतिहासिक रात...
​समुद्रको सिरेटो र वर्षाले निथ्रुक्क भिजेको ओसिलो र शत्रुतापूर्ण मैदान। स्कटल्यान्डले ३६ ओभरमा २३५ रनको यस्तो भीमकाय पहाड खडा गरिदियो, जसलाई हेर्दा मात्रै पनि ब्याटिङको अनिकाल भोगिरहेका हामी समर्थकहरूको सातो उड्थ्यो। एकदिवसीय खेलमा १५० रन बनाउन महाभारत पर्ने टोलीका लागि ३६ ओभरमा २३६ को लक्ष्य? असम्भव! धेरै समर्थक त आश मारेर मोबाइल अफ गरी सुते।

​आजको जस्तो रङ्गीन लाइभ स्ट्रिमिङ र हाइ-स्पीड इन्टरनेटको जमाना थिएन त्यो। डेटा प्याक लिएर क्रिकइन्फो हेर्ने हैसियत हामी बहुसङ्ख्यकमा थिएन। हाम्रो एउटै सहारा थियो— Ncell को सित्तैमा चल्ने 'जिरो ट्विटर'। कामिरहेको हातले छिनछिनमा पेज रिफ्रेस गर्दै, ओपेरा मिनीको त्यो कछुवा गतिमा लोड हुने बारलाई हेर्दै टेक्स्ट अपडेट पर्खिनुको छटपटी शब्दमा बयान गर्न सकिन्न।

​नेपाली ओपनिङ जोडी क्रिजमा टिक्नु हाम्रा लागि कुनै दैवी चमत्कार जस्तै हुन्थ्यो। टिमको स्कोर १० रन पुग्दा नपुग्दै ओपनरहरू गल्र्यामगुर्लुम ढलेर डगआउट फर्कने कलङ्कित विगत थियो। तर, त्यो लाचार छायाँका बीच, स्कटल्यान्डको त्यो चिसो मैदानमा नेपालका तर्फबाट गार्ड लिएर चट्टान जस्तै अभेद्य उभिए— ओपनर अनिल मण्डल!

​ब्याटिङको त्यो चरम अनिकालमा अनिल मण्डल त्यो रात एउटा यस्तो विद्रोही मियो बने, जसले एक्लै स्कटिस पेसरहरूको घमण्डलाई एम्ब्रोथको मैदानमा धुलीसात पारिदिए। जिरो ट्विटरको सुक्खा स्क्रिनमा जब 'Anil Mandal: 4' को ट्विट फ्ल्यास हुन्थ्यो, कसम! छाती गर्वले यसरी फुल्थ्यो कि लाग्थ्यो जेठको खडेरीपछि अचानक हाम्रो प्यासी मुटुमा मुसलधारे झरी बर्सिएको छ। ती तिनै अनिल थिए, जसले तीव्र हावा चल्ने त्यो कठीन कन्डिसनमा ९३ बलमा ९ चौका र १ सानदार छक्का प्रहार गर्दै नेपाली ओपनिङको छातीमा गर्वको एउटा ऐतिहासिक शतक कोरिसकेका थिए!

​हाम्रो लागि त्यो शतक केवल १०० रनको सुक्खा आँकडा थिएन, त्यो त एउटा सिङ्गो देशको क्रिकेट-अस्मिता जोगाउने महाकाव्य थियो। नेपाली क्रिकेटको धरमराउँदो इतिहासमा एउटा यस्तो शक्तिशाली नायकको उदय भइरहेको थियो, जसले पारस खड्कामाथिको हाम्रो राष्ट्रिय र निरुपाय निर्भरताको सिक्रीलाई ब्याटको प्रहारले टुक्रा-टुक्रा पार्दै गर्जिरहेको थियो— "म छु देशको इनिङ्स सम्हाल्न!" कप्तान पारस र अनिलको त्यो विष्फोटक साझेदारी देख्दा, जिरो ट्विटरको स्क्रिन अगाडि बसेर पेज रिफ्रेस गरिरहेका करोडौँ नेपालीको आङमा काँडा उम्रेको थियो।

​त्यो खेल हामीले मात्र ३ रनको झिनो अन्तरले गुमायौँ, तर अनिल मण्डलको त्यो इनिङ्सको भव्यताका अगाडि त्यो नतिजा फिक्का बन्छ! त्यो कालो बादलका बीच नेपालले एउटा यस्तो भरोसायोग्य र चट्टानी ओपनर पाएको थियो, जसको ब्याटको स्वीङमा नेपाली क्रिकेटको सुनौलो भविष्य प्रष्ट देखिन्थ्यो।

​हारेकै खेलमा पनि आखिर किन त यत्रो वाहवाही?
​किनकि त्यो बेला हामीलाई जित होइन, केवल जीवित हुनुको एउटा प्रमाण चाहिएको थियो। ब्याटिङको त्यो अनिकाल र निराशाको त्यो चरम कालो बादलका बीच अनिल मण्डलको ब्याटबाट निस्केको त्यो शतक केवल १०० रनको सुक्खा आँकडा मात्र थिएन; त्यो त एउटा सिङ्गो देशको स्वाभिमान र अस्तित्वको पुकार थियो।

​हो, खेल त हामीले ३ रनले हार्यौँ। तर त्यो हारमा एउटा यस्तो गौरव थियो, जसले हामीलाई फेरि शिर उठाएर बाँच्ने बहाना दियो। हिजो ६९ रनमा अलआउट हुँदा र जर्सीसँग लज्जास्पद रूपमा टेक्दा मरेको हाम्रो आत्मसम्मानलाई अनिलले त्यो ओसिलो मैदानमा एक्लै ब्युँताइदिएका थिए। हामी जितका लागि होइन, हाम्रो टोलीभित्र अझै पनि लड्ने चेत बाँकी छ है भनेर उत्सव मनाइरहेका थियौँ। अनिलको त्यो इनिङ्सले हामीलाई विश्वास दिलायो कि— हाम्रो प्रणाली जतिसुकै भ्रष्ट र लाचार किन नहोस्, हाम्रा खेलाडीहरूको रगतमा अझै पनि त्यो विद्रोही आँट जीवितै छ। ३ रनको त्यो हारले पनि हामीलाई एउटा जित जत्तिकै ऊर्जा दियो, किनकि त्यो रात हामीले खेल हारे पनि, हाम्रो मरेको मनोबल र हराएको 'नेपालीपन' पुनः जितेका थियौँ!

​तर, आज अनिलको तस्बिर देख्दा मुटु किन चस्स बिझाउँछ थाहा छ? किनकि त्यो तस्बिर केवल एउटा इनिङ्सको उत्सव होइन, बरु हाम्रो लाचार र उदासीन प्रणालीले घाँटी निमोठेर ज्युँदै गाडिदिएको एउटा महानायकको कारुणिक चीत्कार पनि हो!

​एकपटक सोच्नुहोस् त, यदि त्यतिबेला ओपनर अनिल मण्डललाई हाम्रो घरेलु क्रिकेट बोर्डले सही समयमा उचित प्लेटफर्म, प्राविधिक सुधार गर्ने अत्याधुनिक प्रशिक्षण र निरन्तर अन्तर्राष्ट्रिय एक्सपोजर दिएको भए के हुन्थ्यो? नेपालका लागि लिस्ट 'ए' मा शतक प्रहार गर्ने ब्याटरको त्यो विशाल क्षमतालाई सही समयमा मलजल गरिएको भए, हामीले त्यसपछिका कैयौँ वर्षसम्म एउटा गतिलो ओपनर नपाएर टिमको ब्याटिङ तासको महल झैँ ढलेको हेर्दै रूँदै बस्नुपर्ने थिएन। सायद नेपालले हारेका कयौँ खेलहरू जितेको हुन्थ्यो । सायद नेपाली क्रिकेटको टेस्ट खेल्ने सपना पनि .......???

​त्यसै देशको क्रिकेट मजबुत हुन्छ जसमा 'आउट अफ फर्म' का खेलाडीलाई उचित समर्थन र अवसर प्राप्त हुन्छ, ताकि उसले कुनै दिन कमब्याक गरोस्। तर हाम्रो प्रणाली र संरचनाको अभावले उनलाई खेलमैदानबाट बिस्तारै अन्धकारको खाडलमा धकेलिदियो र एउटा सुनौलो भविष्य सदाका लागि तुहिएर गयो।

​यो तस्बिर केवल ३ रनको हारको कथा होइन। यो त हाम्रो अपेक्षाको त्यो गगनचुम्बी उचाइ र पारसको ब्याटिङमाथिको हाम्रो मजबुरीका बीच ओपनर अनिल मण्डलले रगत र पसिनाले दिलाएको त्यो 'खडेरीको झरी' जस्तो अनमोल शतक, र पछि प्रणालीकै लाचारीले अन्धकारमा बिलाएर गएको उनको विशाल र अधुरो सम्भावनाको गाथा हो। यो कथा अनिल मण्डलको मात्र पनि होइन । यो त ती सम्पूर्ण अनिल मण्डलहरुको कथा हो, जसमा सम्भावना धेरै थियो तर हराएर गए । जितेका खेलहरूले खुसी त दिन्छन्, तर अनिल मण्डल जस्ता हराएका नायकहरूको यस्तै अपूर्ण गाथाले नै हामीलाई नेपाली क्रिकेटको 'क्रेजी फ्यान' बनाएका हुन्।

​त्यो रात Ncell को फ्री ट्विटरमा छिनछिनमा पेज रिफ्रेस गर्दै अनिल मण्डलको त्यो ऐतिहासिक 'राइज' र त्यो शतकको तुफानलाई महसुस गर्दा तपाईंको आङ कत्तिको सिरिङ्ग भएको थियो? र आज यो तस्बिर देख्दा कत्तिको पश्चाताप र पीडा महसुस हुन्छ? कमेन्टमा आफ्नो भावना साट्नुहोस् त! 👇💔🇳🇵

इन्दु बर्मा :समय लाग्छ नयाँ प्रशिक्षकको प्रशिक्षणमा बिस्तारै राम्रो गरिरहेका छौँ । तर एउटै प्रतियोगिताबाट हामीलाई Judge गर्न मिल्दैन ।

स्वर्गझैँ सुन्दर अपी हिमाल बेस क्याम्पमा आन्तरिक पर्यटकहरू क्रिकेट खेलिरहेको दृश्यले एउटा शक्तिशाली सन्देश दिन्छ—नेपालमा पर्यटन र खेल एकअर्काका पूरक बन्न सक्छन्। 🇳🇵❤️
हिमाल, प्रकृति र खेललाई एउटै मञ्चमा जोड्न सकियो भने नेपालले विश्वसामु नयाँ पहिचान बनाउन सक्छ। यस्तो मनोरम स्थानमा खेल गतिविधि सञ्चालन हुँदा पर्यटन प्रवर्द्धन मात्र होइन, स्थानीय अर्थतन्त्र, रोजगारी र क्षेत्रीय विकासमा समेत सकारात्मक प्रभाव पर्न सक्छ।
यदि भविष्यमा यस्ता गन्तव्यहरूमा पर्यटनमैत्री खेल पूर्वाधार वा साना स्टेडियमहरूको अवधारणा विकास गरियो भने, त्यसले नेपाललाई ‘Sports Tourism Destination’ को रूपमा स्थापित गर्न महत्वपूर्ण भूमिका खेल्न सक्छ। खेल र पर्यटन सँगसँगै अघि बढ्दा नेपालको सुन्दरता र सम्भावना दुवै संसारभर फैलिनेछन्।
प्रधानमन्त्री ज्युले यो ठाउँको भिडियो राख्दै के सन्देश दिन खोज्नु भएको होला??

आईसीसी क्रिकेट विश्वकप लिग–२ को हालको अंक तालिकालाई हेर्दा अमेरिका (USA) ४२ अंकसहित शीर्ष स्थानमा रहेको छ र उसले विश्वकप छनोटमा स्थान सुनिश्चित गरिसकेको छ। स्कटल्याण्ड ३८ अंकसहित दोस्रो स्थानमा छ भने ओमान ३१, नेदरल्याण्ड्स ३० र नेपाल २४ अंकसहित क्रमशः तेस्रो, चौथो र पाँचौँ स्थानमा छन्। नेपालले हालसम्म २८ खेल खेलेको छ र उसका अझै ८ खेल बाँकी छन्। प्रत्येक जितमा २ अंक प्राप्त हुने भएकाले नेपालले बाँकी सबै ८ खेल जित्न सके १६ अंक थप्दै कुल ४० अंक पुर्‍याउन सक्छ। यही कारणले नेपालको विश्वकप छनोटको सम्भावना अझै जीवित छ र नेपालको भविष्य धेरै हदसम्म आफ्नै प्रदर्शनमा निर्भर रहेको छ।
नेपालका लागि सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा भनेको बाँकी खेलहरूमा लगातार जित निकाल्नु हो। यदि नेपालले सबै ८ खेल जितेर ४० अंक पुर्‍यायो भने नामिबिया र यूएईले नेपाललाई उछिन्न सक्ने अवस्था रहने छैन, किनभने नामिबियाको अधिकतम सम्भावित अंक ३८ र यूएईको पनि ३८ मात्र पुग्न सक्छ। त्यसपछि नेपालको प्रतिस्पर्धा मुख्यतः ओमान, नेदरल्याण्ड्स र क्यानडासँग रहनेछ। ओमानसँग ८ खेल बाँकी छन् र उसले पाँच वा बढी खेल जिते ४१ वा सोभन्दा बढी अंकमा पुग्नेछ। त्यसैले नेपालका समर्थकहरूले ओमानले बाँकी खेलहरूमा अंक गुमाओस् भन्ने चाहना राख्नुपर्ने हुन्छ। त्यस्तै नेदरल्याण्ड्ससँग १० खेल बाँकी छन् र उसले ६ खेल जिते ४२ अंकमा पुग्छ। यदि उसले ५ खेल मात्र जित्यो भने ४० अंक पुग्नेछ र त्यस अवस्थामा नेट रनरेटले स्थान निर्धारण गर्न सक्छ। क्यानडासँग ९ खेल बाँकी छन् र उसले पनि असाधारण प्रदर्शन गरेमा ४० अंकभन्दा माथि पुग्न सक्छ, तर त्यसका लागि उसले अधिकांश खेल जित्नुपर्ने कठिन चुनौती सामना गर्नुपर्नेछ।
यसरी हेर्दा नेपालको सबैभन्दा सुरक्षित र स्पष्ट बाटो भनेको बाँकी ८ मध्ये ८ खेल जित्नु हो। यदि नेपाल ४० अंकमा पुग्यो भने शीर्ष चारभित्र पर्ने सम्भावना अत्यन्त बलियो बन्नेछ। तर यदि नेपालले एक वा दुई खेल हारेर ३६–३८ अंकमा मात्र सीमित रह्यो भने उसले अन्य टोलीहरूको नतिजामा भर पर्नुपर्ने अवस्था आउन सक्छ। त्यसैले नेपालको लक्ष्य अब गणितीय हिसाबले मात्र होइन, व्यवहारिक रूपमा पनि स्पष्ट छ - बाँकी सबै खेल जित्ने र विश्वकप छनोटमा पुग्ने। 🇳🇵🏏