Yvonne - The Stroke Survivor VA

~ H A G D A N ~
Minsan tinatanong ako, ano daw pinaka-effective na therapy ko bilang stroke survivor?

Hindi mamahalin.
Hindi high-tech.
Hindi kailangan ng appointment.

Stairs lang. 😅

After isang nakakapagod na linggo bilang virtual assistant — puro upo, tutok sa screen, habol sa deadlines — ang best therapy ko? Umakyat ng hagdan na parang “normal” na tao.

Hindi pa perfect.
May konting alalay.
May konting hinto.
May konting kaba.

Pero bawat hakbang, may konting panalo.

Hindi man mabilis, hindi man flawless, pero umaakyat ako. At bawat step, may paalala na kaya ko pa. Na gumagalaw pa. Na lumalaban pa.

Little steps.
Pero grabe yung feeling pag nakaakyat ka nang hindi iniisip na “kaya ko ba?” kundi “ayan na, paakyat na naman.”

Sa totoo lang, hindi lang siya exercise.
Confidence booster siya.
Reminder siya na kahit pagod ka sa trabaho, may progress ka pa rin sa buhay.

Post:

After a long, nakakapagod na week as a virtual assistant, ang best therapy ko? Hindi spa. Hindi travel. Hindi shopping.

Hagdan. 😅

Yes, climbing the stairs like a “normal” person.

Hindi pa perfect. May times na mabagal. May times na kapit talaga sa railings. Pero bawat hakbang, panalo na para sa’kin. Kasi dati, hindi ko alam kung aakyat pa ba ako ulit nang ganito.

Little steps. Literal.

Nakakapagod? Oo.
Worth it? Sobra.

Iba yung feeling na hindi mo lang tinatapos ang trabaho mo sa laptop, kundi pinapatunayan mo rin sa sarili mo na kaya mo pa. Na kaya pa ng katawan mo. Na hindi dito nagtatapos ang lahat.

Hindi man ako mabilis, pero getting there. At sa bawat baitang, mas gumagaan ang pakiramdam ko.

Small progress is still progress. 🤍

Valentine’s Day na naman! 💘

Bilang isang stroke survivor na virtual assistant, hindi ko na kailangan ng bonggang bouquet o mamahaling dinner para masabing espesyal ang araw na ‘to. Sa totoo lang, allergic ako sa may pollen 😂 so pass muna tayo sa flowers.

Ang mahalaga sa’kin ngayon? Yung may mga taong nagbibigay sa’yo ng rason para gumising araw-araw. Yung tipong kahit pagod ka sa night shift, kahit may konting kirot pa sa katawan, lalaban ka pa rin kasi may inspirasyon ka.

Hindi man engrande, basta kumpleto at masaya. Kaya imbes na bouquet, food trip na lang! 🍔🍕🍟 Mas practical pa, nabusog ka na, wala pang allergy.

Tapusin n’yo ‘tong video at hulaan n’yo kung saan kami napunta. 😜

Kayo, anong ginawa n’yo nung Valentine’s?

Saan nanaman kaya galing itong stroke survivor VA na ito? 1:38AM!

Bumaba po ako dahil may kausap pa asawa ko at andyan na ung delivery naming food. Eh tulog yung anak ko, so no choice, bumaba at lumabas po ako para salubungin si Grab! Mabuhay an exercise of the day!

Pareho kaming masaya… pero magkaibang dahilan 😅

Yung isang Virtual Assistant:
“YES! Tapos na shift! Netflix na!” 🍿

Yung isang Stroke Survivor na VA:
“YES! Natapos ko ang shift… BUHAY PA AKO AT MAY SAHOD!” 💪😂

Magkaiba man ang laban,
pareho ang saya kapag mission accomplished na ang trabaho.
Kaya kung pagod ka today—
ngitian mo na lang, tapos na ang shift eh! 😄

⏰ 1 hour na lang bago mag-time out…
At iba talaga ang saya kapag alam mong nakumpleto mo ang isang buong shift! 💪

Oo, may mga problema.
Oo, may mga pagod at sablay.
Pero kasama na ‘yan sa bayad! 😉

Bilang isang stroke survivor, bawat oras na tinatapos ay panalo.
Kaya kung katulad kita—
isayaw mo na ‘yan! 💃🕺
Kahit isang kamay lang ang meron, buo pa rin ang laban at sipag!

✨ Eto na ang sinasabi sa hula! ✨

Hindi porket Stroke Survivor ka, hanggang doon na lang ang kaya mo.
Hindi doon nagtatapos ang kwento mo. 💪

Pwede ka pa ring maging masaya, productive, at kumita —
kahit isang kamay lang ang nagagamit mo.

Hindi madali, oo.
Pero basta ginusto mo, uubra.
Diskarte, tiyaga, at paniniwala sa sarili ang puhunan.

Patunay tayo na ang limitasyon ay hindi sa katawan —
nasa isip lang.

Happy Friday! 🌻