PsycheMind Pracownia Wsparcia i Rozwoju Anna Osiecka

Czasem naprawdę nie trzeba niczego dodawać. ❤️

To krótkie nagranie pięknie pokazuje, jak różni potrafią być ludzie – nawet jeśli wychowują się w tej samej rodzinie, mają tych samych rodziców, podobny wiek i podobne doświadczenia.

Każde dziecko jest inne. Ma własny temperament, sposób przeżywania emocji i patrzenia na świat.

Obejrzyjcie do końca. Naprawdę warto. 💙A podpis pod filmem dopowiada więcej.

👉Nie wszystko, z czym się rodzisz musi rządzić Twoim życiem. Popatrz na film : Troje dzieci. Ta sama przeszkoda. Trzy różne reakcje. Jedno płacze. Drugie się wycofuje. Trzecie szuka rozwiązania. I to jest naturalne 😌 Każdy z nas startuje z innym temperamentem, inną wrażliwością i innym sposobem reagowania. Do tego dochodzą wzorce z domu, doświadczenia i to, czego bardzo wcześnie uczymy się o sobie. Problem nie leży w tym, jak reagujesz na początku. Problem zaczyna się wtedy, gdy po latach uznajesz, że ta reakcja to Twoja tożsamość. „Taka już jestem.” „Nie dam rady.” „Ja po prostu tak mam.” „Na mnie to już za późno.” I wtedy zaczynasz żyć według schematu, zamiast według siebie.. Zostajesz w pracy, która Cię męczy. Tkwisz w relacjach, które Cię osłabiają. Odkładasz swoje potrzeby, swoje decyzje i swoje życie na później. Nie dlatego, że naprawdę tego chcesz. Tylko dlatego, że tak nauczyłaś się reagować. 👉 Zmiana nie zaczyna się wtedy, gdy nagle stajesz się kimś innym. Tylko wtedy, gdy rośnie Twoja świadomość i samoświadomość. Kiedy widzisz swój schemat. Rozumiesz, skąd się wziął. I przestajesz mylić go z tym, kim naprawdę jesteś. Na tym polega rozwój osobisty. Na tym polega transformacja. Na tym polega świadome budowanie tożsamości. Bo Twoje cechy mogą być punktem wyjścia. Ale nie muszą być końcem historii. Pytanie brzmi: czy żyjesz dziś z poziomu świadomości… czy z poziomu starego schematu ? 👉 Zaobserwuj mój profil jeżeli jesteś gotowa na świadomą kreację życia. W zgodzie ze swoimi pragnieniami, potrzebami, talentami. W zgodzie ze sobą ♥️

Od wielu lat mam przywilej dzielić się swoją wiedzą z ludźmi, dla których edukacja jest czymś więcej niż zawodem – jest pasją i misją.

Dziś zakończyłam prowadzenie dwumodułowego szkolenia „Jak zaangażować studenta z pokolenia Z (i Alfa) w tradycyjny wykład?” dla wykładowców Uniwersytetu Łódzkiego.

Możliwość rozmowy o współczesnym nauczaniu z tak doświadczonymi, utytułowanymi i inspirującymi wykładowcami jest dla mnie ogromnym wyróżnieniem. Paradoksalnie, choć formalnie to ja prowadziłam szkolenie, takie spotkania zawsze są wymianą doświadczeń. To wspólny warsztat, przestrzeń do zadawania pytań, dzielenia się dobrymi praktykami i wzajemnego uczenia się.

Wierzę, że skuteczne nauczanie nie polega na rezygnacji z tradycyjnego wykładu, ale na takim jego projektowaniu, by angażował, inspirował i pozostawiał przestrzeń do myślenia – niezależnie od pokolenia studentów.

Dziękuję za zaufanie, otwartość i niezwykle wartościowe dyskusje. To właśnie one przypominają mi, dlaczego tak bardzo kocham pracę z ludźmi, którzy każdego dnia mają realny wpływ na rozwój kolejnych pokoleń.

Bycie rodzicem to nie perfekcja. To codzienne budowanie relacji, dawanie poczucia bezpieczeństwa i obecność wtedy, gdy dziecko najbardziej nas potrzebuje. ❤️

W sprawach rodzinnych, rozwodowych i opiekuńczych często mówi się o „kompetencjach rodzicielskich”. W rzeczywistości są to umiejętności, które każdy z nas może rozwijać każdego dnia.

Która z tych 7 kompetencji jest dziś Twoją największą siłą, a nad którą chcesz jeszcze popracować?

🌿 Bo szczęśliwy rodzic, to szczęśliwe dziecko.

wychowanie rozwójosobisty bliskość emocje psycholog

🌿 Psychoterapia rodzinna - zapisy od początku wakacji

Czasem w rodzinie pojawia się poczucie, że dotychczasowe sposoby rozmowy i radzenia sobie z trudnościami przestają działać. Narastają nieporozumienia, konflikty, napięcie albo poczucie bezradności. W takiej sytuacji warto poszukać wsparcia i wspólnie przyjrzeć się temu, co dzieje się w relacjach.

Psychoterapia rodzinna może pomóc:

• lepiej zrozumieć zależności pomiędzy członkami rodziny,
• odbudować komunikację,
• zmniejszyć konflikty i poczucie winy,
• lepiej rozumieć potrzeby i perspektywę pozostałych osób,
• wzmocnić więzi rodzinne.

Z konsultacji warto skorzystać między innymi wtedy, gdy pojawiają się trudności komunikacyjne, napięcia i konflikty w rodzinie albo gdy terapię zalecił lekarz psychiatra lub inny specjalista.

Terapia systemowa nie szuka jednej osoby „winnej” problemu. Pomaga rodzinie zobaczyć wzajemne wpływy, schematy komunikacji oraz możliwe drogi zmiany.

🌼 Na konsultacje psychoterapeutyczne zaprasza Magdalena Jęczmień — psycholożka i psychoterapeutka z doświadczeniem.

Rodzina nie musi radzić sobie sama.

📩 W sprawie terminów i szczegółów zapraszamy do kontaktu pod nr tel 663 246 232 lub poprzez naszą stronę www.poradniatuitam.pl

Konflikt lojalnościowy nie zawsze wygląda tak, jak sobie wyobrażamy.

Czasami dziecko nie mówi: „cierpię”. Ono po prostu zaczyna zachowywać się inaczej.

Staje się „za bardzo” widoczne albo „za mało” widoczne. Zaczyna nasłuchiwać trzy razy bardziej niż wcześniej. Nawet lekko podniesiony głos potrafi skojarzyć z zagrożeniem, kłótnią lub kolejnym trudnym wieczorem.

Dzieci czytają emocje rodziców jak otwartą księgę. Widzą napięcie, które próbujemy ukryć. Rozpoznają „uśmiech” przez zaciśnięte zęby. Czują złość, smutek, rozczarowanie i bezradność, nawet wtedy, gdy nikt o nich nie mówi.

A potem zaczynają zadawać sobie pytania:

„Czy to przeze mnie?”
„Czy zrobiłem coś źle?”
„Czy gdybym był inny, rodzice przestaliby się kłócić?”

Niektóre dzieci próbują zniknąć. Wycofują się, zamykają w sobie, przestają mówić o swoich potrzebach.

Inne robią dokładnie odwrotnie. Wypełniają sobą całą przestrzeń. Przekraczają granice, prowokują, zmieniają niewygodne tematy, mają coraz więcej tajemnic. Czasem nieświadomie naśladują zachowania jednego z rodziców lub próbują przejąć kontrolę nad sytuacją, której nie są w stanie udźwignąć.

Bo dziecko nie chce konfliktu. Ono chce odzyskać poczucie bezpieczeństwa.

Konflikt lojalnościowy jest szczególnie bolesny dlatego, że dziecko nie wie, komu może powiedzieć o swoim lęku. Nie chce skrzywdzić mamy. Nie chce skrzywdzić taty. Wie tylko, że powinno kochać oboje.

Dlatego często milczy.

A skutki? Niekiedy widać je dopiero po latach. W problemach z relacjami, zaufaniem, poczuciem własnej wartości czy regulacją emocji. Wtedy pytamy: „Co się z nim dzieje?”. Tymczasem odpowiedź bywa ukryta w historii, której nikt nie zauważył.

Pamiętajmy, że to dorośli ponoszą odpowiedzialność za atmosferę w domu. Prawo rodzica do decydowania o „dobru dziecka” kończy się tam, gdzie zaczyna się przemoc – także ta emocjonalna i słowna.

„Ogarnij się.”
„O co ci chodzi?”
„Ty zawsze…”
„Ty nigdy…”

To nie są tylko słowa. To klimat, w którym dziecko dorasta.

Rozstanie czasem trwa jeden dzień, a niekiedy bywa ciągnięte latami. Więc czy Ty chciałbyś/chciałabyś żyć w domu, w którym codziennie czuć napięcie, niepewność, a z czasem nienaturalną ciszę?

Dziecko też nie.

Rozstanie rodziców nie musi – i nie powinno – odbywać się kosztem dziecka.

Możecie nie być już małżeństwem. Możecie nie zgadzać się ze sobą, mieć żal, złość czy rozczarowanie. Oby jak najkrócej. Ale Wasze dziecko nadal potrzebuje Was obojga.

Jeśli trudno Wam współpracować jako partnerom, spróbujcie przekazać tę współpracę swojemu dziecku. Nie dla siebie nawzajem. Dla niego.

Dziecko nie powinno wybierać stron, słuchać wzajemnych pretensji ani ponosić konsekwencji dorosłych konfliktów. Potrzebuje bezpieczeństwa, stabilności i pewności, że nadal ma mamę i tatę.

Bo największym zwycięstwem po rozstaniu nie jest wygrana z drugim rodzicem. Jest nim dobro dziecka.

PsychologiaDziecka DzieckoWKonflikcieRodziców RodziceDlaDziecka