Strefa bezstresowa - Jola Nieborak

Nie zapominajmy o tym, co najważniejsze...🍀

Ta umiejętność w najbliższych czasach może być na wagę złota.

Wiele osób wierzy, że ich największym problemem jest nadmierne myślenie. Próbują znaleźć sposób, żeby wreszcie uciszyć głowę, przestać analizować każdą sytuację i poczuć spokój. Im bardziej jednak walczą z własnymi myślami, tym bardziej mają wrażenie, że ich umysł pracuje bez przerwy.

To nie dzieje się dlatego, że jesteś osobą, która z natury „za dużo myśli”. W wielu przypadkach nadmierne analizowanie jest strategią, której mózg nauczył się po to, aby chronić Cię przed kolejnym rozczarowaniem, odrzuceniem albo cierpieniem. Analiza daje złudzenie kontroli. Wydaje się, że jeśli przeanalizujesz wszystko wystarczająco dokładnie, uda Ci się uniknąć błędu albo przewidzieć zagrożenie.

Z biegiem czasu ten mechanizm zaczyna jednak działać przeciwko Tobie. Zamiast pomagać w podejmowaniu decyzji, odbiera spokój, utrudnia odpoczynek i sprawia, że nawet drobne sytuacje urastają do rangi ogromnego problemu. Dlatego, jeśli naprawdę chcesz przestać nadmiernie myśleć, nie wystarczy powiedzieć sobie: „muszę przestać analizować”. Warto zrozumieć, co sprawia, że Twój mózg tak uporczywie wraca do tych samych myśli.

1. Przestań traktować każdą myśl jak fakt.

To, że Twój mózg coś przewiduje, nie oznacza jeszcze, że to się wydarzy. Osoby, które doświadczyły przewlekłego stresu albo traumy, często żyją z przekonaniem, że każda niepokojąca myśl wymaga natychmiastowej analizy. W rzeczywistości myśli są jedynie hipotezami tworzonymi przez mózg. Jedne są trafne, inne całkowicie błędne. Im silniejsze napięcie emocjonalne, tym więcej takich hipotez powstaje i tym bardziej wydają się prawdziwe.

2. Zauważ, czy naprawdę rozwiązujesz problem.

Jest ogromna różnica między szukaniem rozwiązania a krążeniem wokół tego samego. Jeżeli od kilkunastu minut wracasz do jednej rozmowy albo jednego zdania i nie pojawia się żaden nowy wniosek, prawdopodobnie nie rozwiązujesz już problemu. Mózg wykonuje tę samą pętlę po raz kolejny, ponieważ daje mu ona złudzenie, że odzyskuje kontrolę nad sytuacją. To dlatego nadmierne myślenie potrafi być tak wyczerpujące i jednocześnie tak mało skuteczne.

3. Nie odpowiadaj na pytanie „dlaczego?”, gdy jesteś zalana/y emocjami.

Kiedy jesteś silnie pobudzona/y lub przytłoczona/y, mózg nie pracuje tak samo jak wtedy, gdy czujesz się spokojnie. W tym stanie pytania typu: „Dlaczego znowu tak zrobił_m?”, „Dlaczego on/a to powiedział/a?”, „Dlaczego nie potrafię przestać o tym myśleć?” rzadko prowadzą do odpowiedzi. Znacznie częściej dokładają kolejne warstwy analizy. O wiele bardziej pomocne jest zadanie sobie pytania: „Co w tej sytuacji poruszyło mnie najmocniej?” albo „Dlaczego ta sytuacja była dla mnie aż tak ważna?”.

4. Zwróć uwagę, czego próbujesz uniknąć.

Nadmierne myślenie nie zawsze służy znalezieniu odpowiedzi. Niekiedy chroni przed czymś znacznie trudniejszym – przed przeżyciem emocji. Analizowanie daje poczucie działania, natomiast zatrzymanie się i poczucie lęku, smutku, bezradności czy wstydu wymaga odwagi. Dlatego wiele osób godzinami myśli o swoich uczuciach, ale rzadko pozwala sobie je naprawdę przeżyć.

5. Nie szukaj całkowitej pewności.

Jednym z powodów, dla których myśli nie chcą się zatrzymać, jest przekonanie, że gdzieś istnieje odpowiedź, która da stuprocentowe poczucie bezpieczeństwa. Tymczasem życie nie daje takich gwarancji. Mózg może analizować w nieskończoność, ale nigdy nie przewidzi wszystkiego. Zdrowienie zaczyna się wtedy, gdy stopniowo uczysz się funkcjonować mimo tego, że nie masz odpowiedzi na każde pytanie.

6. Daj sobie prawo zakończyć analizę.

Nie każda sprawa musi zostać rozwiązana dzisiaj. Nie każda decyzja wymaga kolejnej godziny rozmyślania. Możesz świadomie powiedzieć sobie: „Na ten moment wiem wystarczająco dużo. Jeżeli pojawią się nowe informacje, wrócę do tego później.” To nie jest ignorowanie problemu. To wyznaczenie granicy dla procesu, który bez końca domaga się Twojej uwagi.

Nadmierne myślenie nie znika z dnia na dzień. Nie dlatego, że jesteś skazana/y na życie w ciągłej analizie, ale dlatego, że jest to nawyk budowany przez lata. Dobra wiadomość jest taka, że mózg potrafi uczyć się również nowych sposobów reagowania. Im częściej przestajesz podążać za każdą myślą, a zaczynasz rozpoznawać mechanizmy, które za nią stoją, tym mniej władzy mają one nad Twoim życiem.

Nie chodzi o to, żeby nigdy więcej nie analizować. Analiza jest potrzebna i pomaga rozwiązywać problemy. Chodzi o to, żeby zauważyć moment, w którym przestaje służyć rozwiązaniu, a zaczyna jedynie podtrzymywać napięcie. To właśnie w tym miejscu możesz stopniowo odzyskiwać wpływ nad własnym umysłem.

Spokojniejsza głowa nie jest efektem znalezienia odpowiedzi na wszystkie pytania. Jest efektem tego, że z biegiem czasu przestajesz wierzyć, iż każda myśl wymaga natychmiastowej odpowiedzi. I właśnie wtedy pojawia się przestrzeń na coś, czego nadmierne analizowanie od dawna Ci nie pozwalało doświadczyć – prawdziwy spokój.

Joanna | I hear YOU

Wybraliśmy osiem cytatów z dzieła Homera, które najlepiej pokazują, dlaczego ten liczący blisko trzy tysiące lat epos wciąż porusza wyobraźnię kolejnych pokoleń twórców i czytelników.

Znalezione...

Przeżywanie także może być formą konsumpcji...

Coraz rzadziej gromadzimy przedmioty tylko po to, by je posiadać. Zamiast tego kolekcjonujemy podróże, warsztaty, kursy, restauracje, medytacje, festiwale i niezwykłe chwile.

Problem w tym, że przeżycia również mogą stawać się naszą własnością.

Można traktować je jak kolejne trofea. Odhaczać miejsca na mapie, przeczytane książki, obejrzane spektakle czy kolejne etapy rozwoju osobistego. Wtedy przeżycie nie przemienia człowieka – staje się jedynie kolejnym dowodem na to, kim chciałby być w oczach własnych i cudzych.

Erich Fromm w książce "Mieć czy być?" pisał, że orientacja „mieć” nie dotyczy wyłącznie rzeczy. Dotyczy sposobu odnoszenia się do świata. Można posiadać dom, ale można też próbować posiadać wiedzę, duchowość, relacje czy własną historię.

Dziś coraz częściej próbujemy posiadać także przeżycia.

Dlatego między „mieć” i „być” pojawiła się pozorna trzecia droga – „przeżywać”. Wydaje się bardziej świadoma, głębsza i bardziej autentyczna. Ale jeśli każde doświadczenie staje się tylko materiałem do opowiedzenia, sfotografowania lub dopisania do własnej tożsamości, pozostajemy w tej samej logice posiadania.

Z perspektywy egzystencjalnej doświadczenie nie ma wartości dlatego, że było intensywne, wyjątkowe czy rzadkie. Ma wartość wtedy, gdy narusza dotychczasowy sposób istnienia. Gdy zmusza człowieka do porzucenia starych iluzji, zrezygnowania z wygodnych odpowiedzi i spotkania z tym, czego wcześniej unikał.

To nie liczba przeżyć rozwija człowieka, lecz jego gotowość, by pozwolić im coś w sobie zmienić.

Być może najważniejsze pytanie nie brzmi więc: ile jeszcze powinienem przeżyć i doświadczyć? Może warto raczej zapytać: czy potrafię pozostać przy jednym doświadczeniu wystarczająco długo, aby ono naprawdę mnie przemieniło?
Człowiek nie dojrzewa dlatego, że nieustannie szuka nowych wrażeń. Dojrzewa wtedy, gdy przestaje konsumować życie i pozwala, by życie zaczęło oddziaływać na niego.

Zgadzasz się, że przeżywanie także może być formą konsumpcji? 🤔

--------------------------------------------

ADHD, autyzm i duchowość - ZAPISZ SIĘ na webinar:
https://www.facebook.com/events/2180075192558278/

LogoPraktyk - Kurs Logoterapii i Rozwoju Egzystencjalnego:
https://www.facebook.com/events/1614094666813261

Bardzo lubię ten cytat duńskiego filozofa. Dla mnie niesie on w sobie zarówno ulgę, akceptację i wewnętrzną dumę

Niedawno znaleziony w sieci, zwykły obrazek, a jednak wymowny...

Być może jednym z największych dramatów człowieka nie jest cierpienie, lecz stopniowa utrata kontaktu z samym sobą...

Istnieją ludzie, którzy przez większość życia sprawiają wrażenie dobrze funkcjonujących. Potrafią zadbać o innych, wywiązują się z obowiązków, są odpowiedzialni, rzadko wywołują konflikty, a mimo to noszą w sobie trudne do nazwania poczucie, że uczestniczą we własnym życiu bardziej jako wykonawcy niż jego autorzy.

Nie chodzi o to, że nie wiedzą, co robią, ale o to, że coraz rzadziej mają pewność, czy to, co robią, rzeczywiście wypływa z nich samych.

Donald Winnicott próbował zrozumieć, skąd bierze się takie doświadczenie i doszedł do wniosku, że jego źródła często sięgają bardzo wczesnych relacji. Dziecko przychodzi na świat z naturalną zdolnością spontanicznego wyrażania swoich potrzeb, emocji i impulsów, jednak aby mogły się one rozwijać, potrzebuje otoczenia, które nie tylko zapewni bezpieczeństwo, lecz także będzie potrafiło je dostrzec i przyjąć bez konieczności nieustannego korygowania.

Kiedy jednak dziecko wielokrotnie doświadcza, że na jego autentyczne przeżycia nie ma miejsca, ponieważ spotykają się z obojętnością, nadmierną kontrolą albo oczekiwaniem szybkiego dostosowania, zaczyna rozwijać sposób funkcjonowania, który pozwala zachować więź z ważnymi osobami.

Uczy się rozpoznawać oczekiwania otoczenia szybciej niż własne potrzeby, a bezpieczeństwo coraz bardziej zależy od tego, jak skutecznie potrafi się dopasować.

To właśnie ten sposób istnienia Winnicott nazwał Fałszywym Ja.

Nie jest ono kłamstwem ani świadomie przyjętą maską, lecz twórczą próbą ocalenia siebie w sytuacji, w której autentyczność zaczęła zagrażać relacji. Paradoks polega na tym, że rozwiązanie, które kiedyś chroniło życie psychiczne, po latach może stać się źródłem wewnętrznej pustki, ponieważ człowiek coraz lepiej wie, czego oczekują od niego inni, a coraz słabiej rozpoznaje, czego doświadcza on sam.

Z perspektywy psychologii egzystencjalnej można powiedzieć, że nie jest to jedynie utrata kontaktu z emocjami, lecz stopniowe oddalenie od własnego sposobu bycia w świecie.

Dlatego psychoterapia nie polega wyłącznie na zmianie zachowania, ale często staje się cierpliwym odzyskiwaniem możliwości życia, które nie jest już jedynie odpowiedzią na cudze oczekiwania, lecz wyrazem własnego istnienia