Ucieleśniona ONA

Kiedy rzeka płynie, nie wysila się, żeby płynąć.
Rosnące drzewo nie zmusza się do wzrastania.
I kiedy ja jestem naprawdę sobą, bycie sobą również nie wymaga wysiłku.

Nie dlatego, że nic nie robię.
Ale dlatego, że przestaję walczyć ze swoją naturą.

Najwięcej energii nie tracę przecież na działanie. Tracę ją wtedy, gdy próbuję być kimś innym. Kiedy przekonuję się do ludzi, miejsc i obowiązków, których tak naprawdę nie wybieram. Kiedy mówię „tak”, choć całe moje ciało mówi „nie”. Kiedy dopasowuję swoje pragnienia do tego, co wypada, co się opłaca i jak zostanę odebrana.

To właśnie ta wewnętrzna sprzeczność zabiera mi siłę.

Jedna część mnie chce iść, druga ją zatrzymuje.
Kiedy czuję, to coś we mnie natychmiast ocenia.
Pragnę i pytam, czy wolno.
Wiem, ale rozglądam się po świecie, szukając pozwolenia.

Odzyskiwanie energii nie zawsze polega więc na dodawaniu sobie kolejnych praktyk, umiejętności i zadań. Zazwyczaj polega na odejmowaniu.
Teraz zdejmuję z siebie wszystko to, co nie moje. Cudze oczekiwania, dawne role, powinności i lęki przed oceną. Demaskuję i oduczam się sposobów, w jakie nauczyłam się opuszczać siebie, żeby pozostać w zgodzie ze światem.

Nie muszę stawać się kimś więcej.
Wracam do tego, kim jestem, zanim zaczęłam się poprawiać.
Scalam się ze sobą.

Przyjmuję swoją złość, bo ona pokazuje mi granice.
Słyszę swoje pragnienia, bo one prowadzą mnie ku moim wartościom.
Nie tłumię już swojej intensywności, bo być może właśnie ona jest moją najprawdziwszą ekspresją.
Ufam temu, co mnie porusza, ożywia i woła.

I w końcu czuję, jak moja energia zaczyna wracać. Widzę jak dużo jej mam, kiedy przestaję rozpraszać ją na życie, które nie jest moje.

I idę przez świat po swojemu. Nie przeciwko światu, ale również nie pod jego dyktando. Czując swoje wewnętrzne powołanie pozwalam, żeby moje dary znajdowały wyraz w tym, co robię.

Tak jak rzeka nie pyta, czy wolno jej płynąć.
I tak jak drzewo nie zastanawia się, czy zasługuje na światło.

Zwalniam siebie z nieustającego ulepszania siebie. W zamian za to wracam do siebie w całości.
I moje życie zaczyna płynąć przeze mnie.
I wszystko, co naprawdę moje, może wreszcie rozkwitnąć.

A Ty moja ukochana? Jaka jesteś z natury?
Jakie zwierzęta towarzyszą Ci w Twojej drodze?

I co my sobie tutaj właściwie ucieleśniamy? 😏

Ucieleśnianie nie dzieje się tylko na macie, warsztacie, jodze i przy świeczce.

Ucieleśniasz się właśnie TERAZ.

Kiedy siedzisz, stoisz.
Kiedy przez trzy godziny scrollujesz telefon z brodą przyklejoną do mostka.

I ciało grzecznie robi notatki.

I potem zdziwienie.
Skąd ten tzw. garb wdowi?
Dlaczego szyja zrobiła się krótka?
Skąd drugi podbródek?
Dlaczego owal twarzy zaczyna płynąć w dół?
Czemu powieki są coraz cięższe?
Dlaczego dekolt się marszczy, barki lecą do przodu, brzuch się zapada i wypycha, a klatka piersiowa coraz bardziej się zamyka?

No kochana.
Co zasiejesz za młodu, to ciało będzie potem bardzo sumiennie zbierało.

Nie ze złośliwości tylko z adaptacji.
Jeżeli codziennie przez kilka godzin ustawiasz głowę przed tułowiem, zaokrąglasz plecy, zamykasz klatkę piersiową i patrzysz w dół, organizm zaczyna traktować tę pozycję jak NORMALNOŚĆ.

Mięśnie się do niej dostosowują.
Tkanki również.
Oddech robi się płytszy.
Szyja i kark dostają więcej roboty.
Żuchwa może być bardziej napięta.
A twarz też nie żyje w próżni — jest częścią tego samego ciała.

I właśnie dlatego mnie śmieszy, kiedy całe życie składamy człowieka jak scyzoryk, a potem próbujemy ratować samą twarz.

Kremik.
Zabieg.
Igła.
Niteczka.
Jeszcze coś podciągniemy.

Tylko może najpierw… podnieśmy właścicielkę tej twarzy. 😂

——-

Zapraszam też na zajęcia indywidualne, a już niebawem również grupowe — stacjonarnie i online.

To nie jest tresowanie ciała ani poprawianie go na siłę.

To życzliwa opowieść o tym, jak ciało działa, dlaczego układa się właśnie tak i co możemy z tym zrobić.

Lekko, zrozumiale i bez zadęcia.
W nurcie gimnastyki tradycyjnej — przez ruch, czucie, oddech i codzienne nawyki.

Jeśli chcesz lepiej zrozumieć swoje ciało i nauczyć się mądrze z nim współpracować — zapraszam do kontaktu.

——-

ucieleśniONA | Eli Czaczkowska
uczę kobiety rozumieć, czuć i mądrze używać swojego ciała

Ciało bardzo szybko pokazuje nam, czym jest utrata własnego środka.

Kiedy tracisz środek ciężkości, wystarczy niewielkie pchnięcie i całe ciało musi ratować równowagę. Napinasz się, chwytasz, robisz krok, żeby nie upaść. Im słabsze podparcie, tym bardziej każdy ruch z zewnątrz zaczyna tobą sterować.

Z życiem jest podobnie.

Jesteśmy zależni od świata. Ludzie mają na nas wpływ. Okoliczności mają na nas wpływ. Miłość, pieniądze, zdrowie, strata, sukces, czyjeś słowo - wszystko może nas poruszyć.

Jednak czym innym jest być poruszoną, a czym innym oddać swój środek.

Jeżeli mój środek ciężkości znajduje się poza mną, zaczynam żyć w ciągłym wychyleniu.

Czekam, aż ktoś się odezwie, coś się wydarzy.
Aż zostanę wybrana, przyjdą pieniądze i życie wreszcie ułoży się tak, żebym mogła poczuć się dobrze.

I wtedy jestem jak to ciało stojące bez własnego podparcia - każdy podmuch może mnie przesunąć.

Dlatego ucieleśnienie jest dla mnie nauką odzyskiwania własnego środka.

Czuję stopy, ciężar miednicy, kręgosłup.
Oddycham. Jestem tutaj.

Nie próbuję zatrzymać wiatru.
Nie próbuję kontrolować świata.
I nie oddaję mu swojej osi.

Ja i moje ciało nie potrzebujemy, żeby świat przestał się poruszać. Potrzebujemy własnego podparcia.

Mogę kochać ludzi, potrzebować ich, tęsknić za nimi, przeżywać sukcesy i porażki. Mogę być częścią świata bez udawania, że jestem od niego niezależna.

Swojej woli, swojej osi i swojego najgłębszego „tak” nie warto oddawać temu, co znajduje się na zewnątrz.

Nie kłaniam się złotemu cielcowi.
A stać się nim może wszystko, czemu oddaję władzę nad sobą: człowiek, miłość, pieniądze, pozycja, bezpieczeństwo, aprobata.

Więc teraz staję następująco:
Stopy na ziemi.
Środek w sobie.
Serce otwarte na świat.
I coś jeszcze głębiej / miejsce, którego nie muszę szukać na zewnątrz.
Niektórzy nazwą je duszą.
Inni świadomością.
Ja nazywam je Bogiem w sobie.

Świat może mnie poruszać.
Nie pozwalam, aby mną poniewierał

O BAŁAGANIE i jego wpływie na ciało, a co za tym idzie na umysł.

Czasami patrzysz na bałagan i myślisz:

„Muszę się w końcu za to zabrać.”

Potem mijają kolejne dni.
A Ty zaczynasz mieć do siebie pretensje.
Że znowu się nie udało, brakuje Ci siły i że kiedyś byłaś bardziej zorganizowana.

Na czym polega Twoja słabość?
To ciało od dłuższego czasu próbuje poradzić sobie z nadmiarem bodźców, tych, które każdego dnia otaczają Cię w domu.

Kubek pozostawiony na stole.
Pranie czekające od kilku dni.
Stos dokumentów.
Krzesło z ubraniami.
Półka, którą od miesięcy planujesz uporządkować.

Każda z tych rzeczy wydaje się drobiazgiem, ale układ nerwowy nie odbiera ich pojedynczo.
Odbiera je jako całość.

Twoją przestrzeń nieustannie mówi:
“Jeszcze coś czeka.”
“Jeszcze nie skończyłaś.”
“Jeszcze trzeba…”

Nie musisz świadomie o tym myśleć, ale woje ciało już to zauważyło.

I trudno naprawdę odpocząć, bo układ nerwowy wciąż pozostaje w lekkiej gotowości.

To nie jest wielkie napięcie, to subtelne sygnały.

Ramiona unoszą się trochę wyżej.
Szczęka zaciska się mocniej.
Oddech staje się płytszy.
Coraz trudniej po prostu usiąść i nic nie robić.
Wieczorem jesteś zmęczona.

Nie zawsze dlatego, że zrobiłaś za dużo, tylko dlatego, że przez cały dzień Twoje ciało ani na chwilę nie poczuło, że może całkowicie odpuścić.

Jeśli zmagasz się z obniżonym nastrojem, wypaleniem lub depresją, nie potraktuj tego tekstu jako kolejnego obowiązku ani jako zachęty do perfekcyjnego sprzątania.

I z pewnością się nie oceniaj.

Depresja odbiera energię. Czasami nawet wstanie z łóżka wymaga ogromnego wysiłku. W takiej sytuacji bałagan nie jest przyczyną cierpienia, ale może stać się jednym z elementów, które utrudniają układowi nerwowemu odnalezienie chwili wytchnienia.

Życzliwie zadaj sobie pytanie:

Czy jest w moim domu choć jedno miejsce, w którym moje ciało czuje, że nic już od niego nie chce?

Może to będzie fotel.
Może parapet.
Może fragment stołu.
Nie chodzi o idealny porządek, ale o stworzenie choćby niewielkiej przestrzeni, w której ciało przestaje czuwać.

I na tym polega troska o siebie.
Nie na robieniu więcej tylko na tworzeniu takich warunków, w których ciało nie musi przez cały czas pozostawać w gotowości.

Ty, która od lat próbujesz udowodnić światu swoją wartość… zatrzymaj się na chwilę.

Widzę, że jest Ci niewygodnie.

Widzę rozczarowanie.

Widzę zdziwienie.

Bo przecież to nie tak miało być.

Przecież obiecywano nagrodę.

Za dzielność.

Za wytrwałość ponad miarę.

Za zaciskanie zębów.

Za osiąganie kolejnych celów.

I nagroda rzeczywiście przyszła.

Są sukcesy.

Jest uznanie.

Jest sprawczość.

Tylko nikt nie wspomniał o kosztach.

Mam czasem wrażenie, że wiele z nas zgubiło drogę do własnego domu.

Wyszłyśmy z niego jako małe dziewczynki.

Po drodze nauczyłyśmy się, że zadowolenie rodzica bywa ważniejsze niż własne.

Że trzeba się dopasować.

Zmienić.

Zasłużyć.

Jedna założyła za duże buty.

Buty mamy.

A może taty.

Starała się być dzielna, silna, odpowiedzialna, mądrzejsza od swojego wieku. Taka, która da radę.

Inna ścisnęła stopy w butach za małych.

Żeby nie urosnąć za bardzo.

Nie błyszczeć.

Nie drażnić.

Nie prowokować.

Nie świecić po oczach.

Jeszcze inna odkryła, że bezradność daje bezpieczeństwo, bo wtedy ktoś wreszcie zauważy.

A czego nie wymyśli mały człowiek, żeby przetrwać?

Każda historia jest inna.

Jedna była córeczką tatusia i całe życie próbowała zasłużyć na jego spojrzenie.

Inna uciekła od trudnej relacji z mamą.

Jeszcze inna zbyt wcześnie została dorosła, bo życie nie zostawiło jej wyboru.

Nie było komu jej ochronić.

Nie było komu usiąść obok i powiedzieć:

„Nie musisz być nikim innym. Możesz być sobą.”

Nikt nie podlewał tego, co chciało rosnąć naturalnie.

Za to życie, okoliczności, lęki i oczekiwania przycinały kolejne gałęzie.

Tak, żeby pasowała.

Tak, żeby przetrwała.

Tak, żeby nie sprawiała kłopotu.

I nagle mija trzydzieści, czterdzieści, pięćdziesiąt lat.

Z zewnątrz wszystko się zgadza.

A w środku coś cicho mówi:

„Jestem zmęczona.”

Nie pracą.

Nie dziećmi.

Nie obowiązkami.

Rolą.

Rolą, którą kiedyś trzeba było przyjąć.

Czasem myślę, że wiele kobiet przez całe życie ćwiczyło się w byciu dobrym synem.

Udowadniały.

Ratowały.

Dźwigały.

Walczyły.

Brały odpowiedzialność za wszystkich.

I robiły to tak dobrze, że same uwierzyły, iż właśnie takie powinny być.

Tylko ciała nie da się oszukać.

Ono pamięta.

Pamięta rytm.

Pamięta miękkość.

Pamięta odpoczynek.

Pamięta kobietę, która nigdy nie przestała istnieć.

Po prostu przez lata czekała pod warstwami kolejnych ról.

Nie wiem, czy odnajdujesz w tym siebie.

Może nie.

Może Twoja historia wygląda zupełnie inaczej.

Ale jeśli podczas czytania choć raz poczułaś ścisk w gardle…

…to nie zaczynaj od zmieniania całego życia.

Nie szukaj kolejnej metody.

Nie stawiaj sobie następnego zadania.

Usiądź na chwilę w ciszy i zadaj sobie jedno pytanie.

Gdyby nikt ode mnie niczego nie oczekiwał…

…co zrobiłabym dzisiaj?

Nie za rok.

Nie po urlopie.

Nie wtedy, kiedy wszystko będzie już poukładane.

Dzisiaj.

Być może właśnie tam czeka ścieżka prowadząca do domu.

Kiedy uczysz się regulować swoje emocje i pracować z tym, co nosisz w ciele, przestajesz reagować wyłącznie z dawnych ran, lęku czy poczucia winy.

Z czasem rośnie Twoje poczucie bezpieczeństwa. Coraz częściej opierasz się na własnych zasobach zamiast szukać ratunku na zewnątrz. To właśnie nazywam uziemieniem – większą dojrzałością, spokojem i sprawczością.

Ta zmiana wpływa także na relacje i zaczyna dziać się magia. Zaczynasz podejmować inne decyzje. Łatwiej rozpoznajesz osoby, które nie są gotowe na zdrową bliskość, i częściej tworzysz relacje oparte na wzajemnym szacunku, odpowiedzialności i bezpieczeństwie.