Linda

Uwielbiam ten moment po sygnale startowym, kiedy już nic się nie liczy tylko głowa i nogi.
Nic już nie potrzeba zrobić, nieść, zabrać, mieć.
Zostaję z własnym potencjałem i okazuje się, że to wystarcza 💪

Kilka rzeczy jednak robię przed:
1. Zabieram moją czerwoną czapkę, która przebiegła ze mną wszystkie moje maratony i półmaratony. Jest po prostu częścią mojej biegowej historii ❤️
2. Ubieram strój inspirowany W-F-em, bo to wtedy zaczęła się moja miłość do biegania i lubię wracać do tego uczucia, kiedy liczy się po prostu dziki pęd.
Dodam, że z całej armii spodenek/szortów/legginsów właśnie te najtańsze z Decathlonu sprawdzają mi się najlepiej 🤷
3. Maluję rzęsy, bo lubię 😍 A teraz mam tusz, który znosi dzielnie zejście na 15 m pod wodę, więc zniesie też pot i łzy (zawsze się pojawiają u mnie na starcie i na mecie 🙈)
4. Buty oczywiście wypróbowane przez ostatnie 120 km
5. Zegarek z którym ustalam strategię biegu i potem, kiedy mi głowa szaleje, on mnie spokojnie sprowadza na ziemię 😁
6. Stawiam na minimalizm: nie biorę bidonu i żeli na trasę.

Mój cel na to przede wszystkim przebiec, kolejny to zmieścić się w 2h, a marzenie to zrobić życiówkę 🏃

To największa impreza biegowa w Polsce więc z dużą dozą prawdopodobieństwa mówię:
Do zobaczenia na trasie! 💙

🏃

Dziś rano w Piskorzowie dziesięcioletnia Ala budzi się do zapachu żurku i koszyczka ze święconką.
Odświętne ubrania, kościół, śpiew, dzielenie się jajkiem.
Wszystko na swoim miejscu. Tak jak powinno być a jednak wyjątkowe.

Ta sama niedziela.

W Jerozolimie Sara siedzi przy stole, na którym każdy element coś znaczy.
Maca, gorzkie zioła, słona woda.
Słucha opowieści o wyjściu z niewoli, o wolności, która nigdy nie była oczywista.
Pyta. Zapamiętuje. Może jeszcze nie wszystko rozumie.

Ta sama niedziela.

W Turcji Emir kończy śniadanie i nawet przez chwilę nie myśli o tym, że to jakiś „wyjątkowy dzień”.
„Idziemy dziś na piłkę?”
Dla niego to po prostu niedziela.

Ta sama niedziela.

W Indiach Anaya układa rangoli przed domem.
Jej babcia mówi: „Każdy dzień może być świętem”.
Nie czekają na okazję. Tworzą ją.

Ta sama niedziela.

W Nowym Jorku Noah kończy jeść płatki i biegnie do drzwi.
Spacer, śmiech, wiewiórki.
Życie dzieje się teraz, nie „od święta”.

Ta sama niedziela.

A Ala?
Nie musi wiedzieć, jak wygląda świat gdzie indziej, żeby ten moment był ważny.

Bo w tym samym czasie ktoś dzieli się jajkiem,
ktoś opowiada historię o wolności,
ktoś układa świat z kolorów,
ktoś chce tylko pograć w piłkę,
a ktoś po prostu jest obok kogoś, kogo kocha.

Świat wygląda różnie.
Drogi są różne.
Ale może najbardziej niewygodne jest to:
to nie brak tradycji oddala nas od tego, co ważne…
tylko przeżywanie jej bez obecności.

💛 A Ty?
Czy jesteś dziś blisko tego, co ważne?

Jestem w trakcie 3 procesów… i zaraz wszystko rozwalę jednym wyjazdem.

Jestem teraz w trzech procesach fizycznych:
– półmaraton (tempo 5:15/km, start 6 czerwca)
– szpagat (PNF, ~8 tygodni)
– zamknięcie kresy białej (~3 miesiące)

Wszystkie procesy zaczęłam wiedząc, że dokładnie w połowie wyjadę na 2-3 tygodniowy rejs.

Czyli: brak snu, brak rutyny, brak treningu, jedzenie „jak wyjdzie” i zero kontroli. Nawet daty powrotu nie mam 🙈

A kondycja fizyczna to niestety podła partnerka. Pozwala długo o siebie walczyć i odchodzi w okamgnieniu, kiedy tylko odpuszczasz na chwilę 🤷

Nie piszę tego, żeby się chwalić.
Piszę, żeby powiedzieć jedną rzecz:

⚡ Idealny moment nie istnieje.

Zawsze coś będzie: wyjazd, dzieci, zmęczenie, brak czasu, życie.

Dlatego: jeśli czujesz, że chcesz dla siebie zrobić coś dobrego, to zacznij TERAZ.

Nie od planu. Od 5 minut.

5 minut czytania.
5 minut nauki.
5 minut poranka dla Ciebie.

Twój mózg zapamięta radość z pójścia za swoim głosem. I będzie chciał do tego wrócić.

Tyle razy czekałam na idealne warunki. Dziś już wiem, że okoliczności nie są tak ważne, jak DECYZJA 💎

Bo prawda jest taka, że nie wiesz, w jakim jesteś momencie życia. Wiesz tylko co możesz zrobić z kolejną minutą.

A więc... co to będzie?