Gabinet psychoterapii i rozwoju - dr Irena Sosnowska

Dzisiaj trzy spotkania terapii par. Lubię to ♥️serio!

Regulacja napięcia w terapii par jest jednym z kluczowych obszarów pracy, ponieważ to właśnie poziom pobudzenia emocjonalnego decyduje często o tym, czy para jest w stanie się słyszeć, czy jedynie reaguje na siebie automatycznie.

W sytuacji konfliktu partnerzy zwykle nie „rozmawiają o problemie”, lecz wchodzą w stan przeciążenia układu nerwowego. Pojawia się podwyższone napięcie, które może przyjmować różne formy: przyspieszenie wypowiedzi, podnoszenie głosu, wycofanie, zamrożenie emocjonalne albo ironia i ataki słowne. W tym stanie dostęp do refleksji i empatii jest ograniczony, a dominują reakcje obronne.

Dlatego w terapii par regulacja napięcia staje się warunkiem wstępnym jakiejkolwiek pracy nad treścią konfliktu. Terapeuta nie tyle „prowadzi rozmowę”, ile najpierw pomaga ją uregulować.

Jednym z podstawowych narzędzi jest zauważanie momentu przekroczenia progu tolerancji emocjonalnej. Para uczy się rozpoznawać sygnały przeciążenia: napięcie w ciele, skracanie wypowiedzi, przerywanie, eskalację tonu głosu czy poczucie „utraty kontaktu”. Samo nazwanie tego procesu często działa regulująco, ponieważ wprowadza element świadomości do automatycznej reakcji.

Ważnym elementem jest też tworzenie bezpiecznej struktury rozmowy. Terapeuta dba o naprzemienność wypowiedzi, ograniczenie przerywania oraz utrzymanie ram, które chronią przed eskalacją. W ten sposób para doświadcza, że konflikt może istnieć bez przemocy emocjonalnej.

♥️

Czasami największą siłą nie jest konfrontacja, ale świadome wycofanie się...

Nie wszystko wymaga Twojej reakcji.
Nie każdy problem jest naprawdę Twój.

Masz prawo wybrać spokój.
Masz prawo nie uczestniczyć.

To też jest forma uzdrowienia.

Joanna Sanders 💗

Dobrego czasu na dziś i na zawsze:)

Rozwój własny psychoterapeuty
Genogram ♥️

Wygląda na to że Pan/i Gołąb też potrzebuje wesprzeć się dobrym słowem 🤭🥰

Wracam właśnie z ciekawego szkolenia
Narracyjna Terapia Więzi w terapii par…

Narracyjna terapia więzi (ang. Narrative Attachment Therapy) to podejście terapeutyczne, które łączy dwa nurty:
• terapię narracyjną (praca z opowieścią o sobie, znaczeniami, tożsamością)
• teorię przywiązania (wpływ wczesnych relacji na sposób przeżywania siebie i innych)

To podejście zakłada, że nasza tożsamość i sposób budowania więzi powstają w naszych relacjach wczesnodziecięcych.

Styl więzi (bezpieczny, lękowy, unikający, zdezorganizowany) wpływa na to:

• w jakie schematy, wzorce zachowań wpadamy w naszych obecnych związkach
• jak interpretujemy zachowania innych
• jaką historię opowiadamy o sobie i partnerce/ partnerze

Terapeuta pełni tu ważną rolę:
• jest stabilny, responsywny, obecny
• pomaga klientowi doświadczyć innej jakości więzi
• współtworzy nową narrację: „mogę być widziana i pozostać w relacji”.
par

Są takie momenty w mojej pracy, które zostaną ze mną na długo.

Dziś jedna z par powiedziała mi, że gdyby nie nasza wspólna praca… ich małżeństwa już by nie było. Chociaż to ja jestem pod ogromnym wrażeniem tego ile pracy wykonała ta para!

Zatrzymałam się na chwilę.
Poczułam wzruszenie. Radość. I ogromną wdzięczność.

Bo za tym jednym zdaniem stoi coś więcej niż słowa — odwaga, żeby zostać, kiedy można odejść, gotowość, żeby zobaczyć siebie nawzajem na nowo i delikatny proces odbudowy tego, co wydawało się już stracone.

Czuję głęboki sens tego, co robię.
Towarzyszenie ludziom w ich najtrudniejszych momentach, bycie obok, kiedy uczą się mówić do siebie inaczej, słuchać uważniej, czuć więcej.

To dla mnie zaszczyt móc być częścią takich historii. Historii, w których relacja nie kończy się w miejscu kryzysu — ale zaczyna na nowo, bardziej świadomie.

Wracam dziś do domu z poruszeniem i cichą radością.

I z przekonaniem, że ta praca naprawdę ma znaczenie. ❤️♥️

Docenianie życia

Czasem czekamy na „lepszy moment”, żeby poczuć, że życie jest naprawdę nasze. A on dzieje się właśnie teraz – w małych, zwyczajnych chwilach.

Wdzięczność nie oznacza, że wszystko jest idealne. Oznacza, że potrafimy zauważyć to, co jest – nawet jeśli obok tego są trudności. To ciepła herbata wypita w ciszy. To czyjś uśmiech. To oddech, który przypomina, że jesteśmy.

Tego Nam życzę ❤️

Relacje…

Czasem zapominamy, jak bardzo potrzebujemy siebie nawzajem.
Drugiego człowieka, który nie naprawia, nie ocenia, nie przyspiesza — tylko jest.

Relacje nie zawsze są łatwe. Potrafią nas konfrontować, odsłaniać to, co kruche i niedokończone. Ale to właśnie w nich uczymy się najwięcej o sobie: o granicach, potrzebach, tęsknotach. O tym, jak chcemy kochać i być kochani.

I kiedy robi się trudno — warto wrócić do prostych rzeczy.
Do rozmowy bez pośpiechu.
Do ciszy dzielonej z kimś bliskim.
Do spaceru wśród drzew, które niczego od nas nie oczekują, a jednak przypominają, że wszystko ma swój rytm.

Nie musisz mieć wszystkiego poukładanego, żeby być w relacji.
Wystarczy odrobina gotowości, by być prawdziwie obecnym — dla siebie i dla drugiego człowieka.

To wystarczy, żeby zacząć.

Czasem słyszysz pretensję…
a pod nią kryje się coś znacznie bardziej wartościowego…

W podejściu NVC (Porozumienie bez Przemocy) uczymy się jednego z najważniejszych przesunięć:
👉 zamiast słyszeć atak – usłyszeć prośbę.

Bo za każdą pretensją stoi jakaś niezaspokojona potrzeba.

Przykład:

❌ „Nigdy nie masz dla mnie czasu!”
To łatwo usłyszeć jako zarzut, który uruchamia obronę albo kontratak.

A co, jeśli spróbujemy usłyszeć, co jest pod spodem?

✅ „Czy moglibyśmy spędzić razem więcej czasu? Brakuje mi bliskości.”

Nagle zmienia się wszystko.
Z walki – pojawia się możliwość spotkania.

🌿 Pretensja często mówi: „jesteś niewystarczający”
🌿 Prośba mówi: „to jest dla mnie ważne”

Kiedy zaczynasz słuchać w ten sposób:
– mniej reagujesz automatycznie
– więcej rozumiesz
– łatwiej odpowiadasz z miejsca kontaktu, nie napięcia

To nie znaczy, że wszystko nagle staje się łatwe.
Ale zmienia się jakość relacji – z pola walki w przestrzeń dialogu.

✨ W terapii par często pracujemy właśnie nad tym momentem –
jak usłyszeć siebie nawzajem głębiej.

Jeśli czujecie, że rozmowy zamieniają się w napięcie zamiast bliskości –
można się tego uczyć.

Możesz dziś spróbować:
👉 gdy usłyszysz pretensję – zatrzymaj się i zapytaj w myślach:
„O jaką potrzebę ta osoba próbuje zadbać?”

To mały krok.
A potrafi bardzo dużo zmienić.



📍 Gabinet Psychoterapii i Rozwoju
dr Irena Sosnowska
ul. Wajdeloty 28/204 Gdańsk

Gabinet Psychoterapii i Rozwoju dr Irena Sosnowska

Świetna okazja do pobycia ze sobą i drugim człowiekiem. ♥️ polecam!

Zapraszamy na kolejną edycję warsztatów ruchowych z elementami terapii tańcem!
Czemu warto?
Warsztat jest dla wszystkich, jednak szczególnie zapraszamy osoby dotknięte łagodnymi i umarkowanymi objawami depresyjnymi.
Systematyczne przeglądy wskazują, że terapia tańcem prowadzi do zmniejszenia objawów depresyjnych u dorosłych, zwłaszcza w grupach z łagodną i umiarkowaną depresją.
Przegląd 8 badań obejmujących 351 osób pokazał spadek nasilenia depresji w grupach terapii tańcem.
Inny przegląd z 2024 roku wykazał, że taniec i DMT łagodzą objawy depresji, lęku i stresu, szczególnie w grupach z łagodną depresją.
Jak to się dzieje? W jaki sposób terapia tańcem pomaga?
Terapia tańcem aktywizuje systemy odpowiedzialne za regulację emocjonalną — m.in. poprzez improwizację, rytm i synchronizację ruchu.
Już sama poprawa regulacji stresu jest ważnym czynnikiem terapeutycznym.

Kiedy?
Kolejna edycja odbędzie się 21 marca o godz. 9 w Centrum Terapii Depresji przy ul. Abrahama 64 m 4
Zgłoszenia:
[email protected]
Warsztaty są bezpłatne, prowadzone są przez studentki sopockiego Uniwersytet SWPS.
Opieka merytoryczna: Katarzyna Wołodko.

Zapraszamy!