Psychologia do kawy

Badania nad przywiązaniem (m.in. Edward Tronick) pokazują, że rodzic jest dobrze dostrojony do dziecka tylko przez około 30% czasu.

I to wystarczy!

Nie chodzi o to, ile razy robisz dobrze
tylko CO robisz po tym, jak coś pójdzie nie tak

Dziecko uczy się tego schematu:

1. coś jest trudne / bolesne / frustrujące
2. emocje rosną
3. pojawia się dorosły
4. następuje ukojenie / regulacja

👉 i to buduje:

* poczucie bezpieczeństwa
* regulację układu nerwowego
* zaufanie do relacji

Nie dbanie o to by ciągle być i chronić dziecko buduje jego odporność psychiczną.
Buduje ją doświadczenie, że po trudności przychodzi ukojenie.

I to doświadczenie możemy budować sobie niezależnie od wieku 🩷

Wpisz w komentarzu lek a wyślę Ci link do workbooka, „Jak radzić sobie z lękiem i zamartwianiem się” to 4 tygodniowy proces, który może wesprzeć Cię w radzeniu sobie z kołowrotkiem myśli.

Czasem pierwszy krok to w ogóle przyznać przed sobą, że chce się inaczej 🩷

Czujesz, że nie wiesz, czego chcesz? Nie potrafisz podjąć decyzji, analizujesz wszystko w kółko, a mimo to nie masz pewności, co będzie dla Ciebie dobre?

W tym odcinku tłumaczę, dlaczego tak się dzieje i co możesz z tym zrobić krok po kroku.
Dowiesz się m.in.:
* dlaczego możesz mieć trudność z rozpoznawaniem swoich potrzeb
* skąd bierze się poczucie pustki mimo sukcesów i realizacji celów
* dlaczego overthinking blokuje decyzje zamiast pomagać w jej podjęciu
* jak wartości pomagają podejmować bardziej świadome wybory
* jak przestać czekać na „idealną decyzję” i zacząć sprawdzać, co jest dla Ciebie

To odcinek dla osób, które czują się zagubione, przeciążone decyzjami lub utknęły między różnymi opcjami.

Dla wielu osób pokazanie jakiejkolwiek słabości jest nie do przeskoczenia. Żyją w ogromnym cierpieniu będąc nieustannie w jakiejś roli, idealnej, nie mającej potrzeb, ogarniającej…

To często bardzo pomagało im w życiu,ale gdy stało się takim ciężki pancerzem mogło zacząć zwyczajnie ciążyc… tylko czasem trudno z lęku przed tym, co będzie jak ja to pokaże, jak zdejmę tą zbroje? Kim będę bez niej?

Może będziesz mial/a dzisiaj siłę by spróbować choćby podnieść przyłbice i przy jakiejś dobrej i ważnej dla Ciebie osobie pokazać jakąś część prawdziwej Ciebie? Poprosić o pomoc w jakimś drobiazgu, może przyznać się, że coś Cię martwi czy masz jakąś trudność?

Zobacz co się stanie i daj sobie szanse na nowe doświadczenie 🩷

Ludzie cenią sobie autentyczność dużo bardziej niż perfekcję. Czują się wtedy bezpieczniej - bo świat nie jest perfekcyjny.

No dobra z nutella to dawno nie jadłam ale twaróg masło orzechowe i drzem truskawkowy to mój ulubiony zestaw, jak wy macie? ;)

Motywacja jest przereklamowana ;)

Wiele osób rezygnuje z asertywności, bo myli ją z agresją.

Asertywność to nie jest bycie niemiłym, mówienie prosto z mostu, czy wygarnięcie komuś i pokazanie gdzie raki zimują ;)

To jest umiejętność:
✔️ wyrażania siebie
✔️ stawiania granic
✔️ ale! bez atakowania drugiej osoby

To założenie, że ja jestem ok i ty - bez zakładania złych intencji po drugiej stronie i bez umniejszania sobie.

Ale to też normalne, że na początku może wychodzić koślawo - jak uczymy się pisać literki to też nie od razu są takie kształtne, daj sobie na to przyzwolenie i ćwicz :)

Dajcie znać czy takie rozróżnienie na komunikaty uległe, agresywne i asertywne są dla was przydatne? A może macie jakieś konkretne sytuacje, które można by było tak rozpracować?

„Przesadzasz” to jedno z tych zdań, które potrafią sprawić, że wątpisz w to co czujesz i podważyć w zasadzie - Ciebie i Twoje prawo do czucia tego co czujesz.

I ok, czasem reakcja może być silniejsza, niż czujesz, że byłaby w innych okolicznościach, bo np. dotyka czegoś głębszego.
Ale to nadal jest Twoja reakcja i coś ważnego Tobie mówi *inna kwestia to odkryć co…

A kiedy ktoś mówi „przesadzasz”, bardzo często oznacza to:�„Nie rozumiem tego” albo „To dla mnie za dużo”
I to nie jest to samo, co: „Twoje emocje są nieważne”.

Każdemu się to może zdążyć, że nie rozumiemy czyjejś reakcji, dlatego ważne jest by pamiętać, że każdy z nas reaguje inaczej, bo:�- mamy inne doświadczenia�- inne wartości�- inny poziom wrażliwości układu nerwowego�- inne aktualne zasoby (np. zmęczenie, przeciążenie)

A co ty możesz wtedy odpowiedzieć:�
„To jest dla mnie ważne, nawet jeśli nie wydaje się takie dla Ciebie”�
„Rozumiem, że trudno jest Ci to przyjąć bo miałbyś inaczej, ale ja tak to własne teraz czuję i potrzebuje byś to uszanował”

�

Trudno jet powiedzieć komuś nie, zadbać o siebie jak czujemy się winne, jakby to oznaczało, że jesteśmy złą osobą

W stawianiu granic rzadko mówi się o tym, że ważnym elementem jest tez element zadbania o relacje, jeśli zależy nam na niej.

Bardzo ważnym elementem jest więc pokazanie drugiej osobie, że się ją słyszy i rozumie jej punkt widzenia i jednocześnie przedstawić swoją potrzebę i stanowisko jeśli wciąż pozostaje niezmienne.

Ważne jest też by nie wchodzić w nadmierne dyskusje i przekonywania się wzajemnie, bo to zazwyczaj wymaga dużo energii i rzadko kończy się jakimś sukcesem

Ważne żeby próbować i znaleźć swoją interpretację słów „słyszę co mówisz, rozumiem, że … jednocześnie moje stanowisko to:… mogę zaproponować…”

Dajcie znać czy macie jakieś inne sytuacje z mamą które nadawały by się by zagrała je nasza mama Krystyna?