Wieczysta Kraków

eniem i determinacją wybudowali fundamenty pod powstanie klubu, który dziś jest wizytówką dzielnicy. Pierwsze kroki

Mimo, że w oficjalnych statystykach i na herbie klubu widnieje cyfra „1942”, to swoje prapoczątki „Wieczysta” ma już w roku 1936, kiedy to uzdolniona młodzież pobliskiego osiedla pod kierownictwem Stanisława Góreckiego na pobliskich łąkach zorganizowała klub pod nazwą „Wieczyszczanka”. Drużyna – jako ekipa niezrzeszona w okręgowym ZPN – w swoim terminarzu poszczycić się mogła jedynie spotkaniami towarzyskimi z położnym nieopodal KS Dąbie, Czyżynami, czy Grzegórzeckim. Ze względu na brak środków finansowych, działalność sportowa została zawieszona po około roku gry, jednak idea treningów piłkarskich absolutnie nie upadła. Na przełomie lat 1938/1939 utworzono w zamian drużynę „Ostoja” – również nigdzie nie zarejestrowaną, również – co było charakterystyczne dla tamtych czasów – utrzymywaną z prywatnych pieniędzy. „Młode wilki” reprezentujące barwy tego klubu były atrakcyjnym partnerem dla szerzej znanych ekip w krakowskim światku piłkarskim. W zaproszeniach przodowała „Łączka”, której najlepsi zawodnicy w przyszłości zasili szeregi „Wieczystej”. Okres III Rzeszy

Podczas hitlerowskiej okupacji za działalność na rzecz sportu groziły nawet kary śmierci, lecz nie przeszkodziło to w rozgrywaniu spotkań na znajdującym się na uboczu miasta osiedlu. Z czasem rozpoczęto nawet starania, by drużynę włączono do tzw. „Tajnego Związku Piłkarskiego”, który organizował – tuż pod nosem Niemców – rozgrywki ligowe pod przewodnictwem działaczy Wisły i Cracovii. Przy pomocy Edwarda Ignaszewskiego – jednego z bywalców dzielnicy - który przymusowo został skierowany do pracy w budowlanym przedsiębiorstwie „Baudinst” w maju 1940 r., reaktywowano drużynę. Ten sam człowiek postarał się o sponsoring firmy, która ufundowała jednolite, czerwone stroje, a klub po raz pierwszy otrzymał aktualną nazwę. W początkowej fazie działalności Ignaszewskiego postarano się również o wytoczenie boiska na terenie prywatnej działki. odbyło się uroczyste otwarcie własnego obiektu piłkarskiego. Na terenie Rakowic. W turnieju zorganizowanym z tej okazji, „Wieczysta” wygrywa uprzedzając w tabeli Wandę, Lotnika i Dębnickiego. W tym samym czasie – dokładnie w czerwcu – swój pierwszy poważny sukces odnoszą juniorzy, którzy po 14. meczach wywalczyli awans do I ligi. Najwyższy poziom ligowy

Jesień 1966 r. okazał się dla „Wieczystej” gwiazdką z nieba. Reforma ligowa, która oznaczała powstanie tzw. „III ligi ogólnopolskiej”, oznaczała utworzenie lokalnej ligi okręgowej. Ustawa ta zagwarantowała „Wieczystej” historyczną grę w 4. Lidze. Euforia nie trwała jednak długo – drużyna nie poradziła sobie na tak wysokim szczeblu rozgrywek po pierwszej rundzie mając na koncie ledwie 2. wygrane, 4. remisy i 6. porażek. Nie inaczej było na koniec ówczesnych rozgrywek, jednak mimo ostatniego miejsca w lidze, „Wieczysta” przyszły sezon rozpoczęła na tym samym poziomie. Dlaczego? Był to efekt kolejnej reorganizacji, która utrzymała w tym samym gronie spadkowiczów, dodając do nich jeszcze mistrzów klas A.