Katarzyna Jędrasiak-Rogóż, psycholog

Co ty uważasz za przemoc?
Pamiętaj, że traumy relacyjne w większości przypadków zaczynaja się w domu.

Kiedy od początku nie ma wystarczająco dużo miłości, uwagi, bezpieczeństwa albo przewidywalności, dziecko nie wyciąga wniosku: „Moi opiekunowie mieli swoje ograniczenia”.

Wyciąga inny.

„Ze mną jest coś nie tak.”

I z tym przekonaniem wchodzi w dorosłość.

Nie czuje się jak ktoś, kto ma swoje miejsce na świecie. Bardziej jak ktoś, kto znalazł się tu przez pomyłkę. Kto ciągle musi zasługiwać na obecność innych ludzi. Kto rozpaczliwie szuka dowodów, że jest ważny, a jednocześnie nie wierzy, gdy je dostaje.

Dlatego odrzucenie boli tak bardzo.Dlatego bliskość potrafi być jednocześnie upragniona i przerażająca.Dlatego jeden chłodniejszy ton głosu może uruchomić lawinę lęku, wstydu albo złości.

Bo problem nie dotyczy tylko tej jednej sytuacji.

Dotyczy dna, z którego trzeba było startować.

Niektórzy zaczynają życie z głębokim przekonaniem, że zasługują na miłość.

Inni przez lata próbują udowodnić sobie, że mają prawo istnieć.

I to są zupełnie różne punkty startowe.

Brak miłości nie zawsze zostawia siniaki.

Czasem zostawia człowieka, który całe życie szuka dowodu, że nie jest przypadkiem.

Zgadzasz się z tym ?

Kasia🫂

_________
Zaobserwuj po więcej treści psychologicznych .jedrasiak.psycholog

Trudność w odejściu to nie tylko, strata ludzi. Czasem odchodzisz od jedynego świata, jaki znał Twój układ nerwowy i ty ? A przecież jeśli tu było źle to co jak będzie gorzej?!

Odchodzisz od siebie tej silnej. Tej, która łagodzi konflikty. Rozumie. Wybacza. Wytrzymuje jeszcze trochę.

I nawet jeśli było trudno, mogło być też coś jeszcze. Poczucie, że „mam kogokolwiek”. Że nie jestem całkiem sama.

Po traumatycznym wzrastaniu samotność często nie boli jak cisza. Boli jak zagrożenie. Bo gdzieś po drodze mogłaś nauczyć się, że zostaniesz sama. Że jeśli przestaniesz dawać, ratować, rozumieć i znosić, nikt nie zostanie.

Dlatego odejście potrafi boleć nawet wtedy, kiedy było konieczne.

Bo tracisz Iluzję, że jeszcze kiedyś zasłużysz na to, czego tak długo Ci brakowało…

Ale bezpieczeństwa nie znajdziesz tam, gdzie regularnie je traciłaś.

Zgadzasz się z tym ?

Kasia

Zaobserwuj po więcej treści o psychologii traumy .jedrasiak.psycholog

Kiedy taka dynamika pojawia się regularnie, dziecko nie uczy się rozpoznawania i regulowania własnych stanów. Uczy się czegoś innego…
A dokładnie;

Że potrzeby innych są ważniejsze niż jego własne.
Że na uwagę trzeba „zasłużyć” odpowiednio dużym cierpieniem.
Że dyskomfort należy minimalizować i ignorować.
Że proszenie o wsparcie może prowadzić do zawstydzenia lub odrzucenia.

W dorosłości może przekładać się to na trudność w rozpoznawaniu własnych granic, przeciążanie się, bagatelizowanie objawów fizycznych i psychicznych, poczucie winy przy odpoczynku czy trudność w proszeniu o pomoc.

To nie oznacza „słabości”. To często wyuczony sposób funkcjonowania powstający w środowisku, w którym doświadczenie dziecka nie było wystarczająco zauważane lub traktowane poważnie.

Co pomaga?

Zatrzymywanie automatycznej tendencji do porównywania własnego bólu z bólem innych.
Uczenie się nazywania potrzeb bez ich oceniania.
Zauważanie momentów, w których unieważniasz siebie dokładnie tak, jak kiedyś robiono to wobec Ciebie.
Budowanie przekonania, że własne doświadczenie może być ważne bez konieczności jego „udowadniania”.

Brak miejsca na Twoje doświadczenie w dzieciństwie może sprawić, że w dorosłości przestajesz dawać je sobie sama. 🫂

Jeżeli żyjesz w strachu co czeka za drzwiami wiecznej samotnosci i braku wsparcia..to możesz liczyć tylko na siebie i uczysz sie że tylko siebie można krytykować..

Ku ścislości;
Rolka mówi doświadczanie traumy złożonej (CPTSD), która najczęściej rozwija się w wyniku długotrwałych, powtarzalnych doświadczeń interpersonalnych związanych z przeciążeniem, zagrożeniem, brakiem bezpieczeństwa i ograniczoną możliwością uzyskania wsparcia lub ucieczki. Tu regularnie doawiadczamy samotności i braku wsparcia ze strony otoczenia, od dziecka .

Inaczej jest w PTSD częściej wiąże się z reakcją po pojedynczym lub ograniczonym w czasie wydarzeniu traumatycznym.

Opis w rolce dotyczy emocjonalnego doświadczenia, a nie pełnej definicji diagnostycznej.

Czasem każdy dzień to jednoczesne docenienie siebie i katowanie obarczaniem winy😥 znasz to ?

A ty lubisz klimat sekty w serialach ?

Bo jeżeli zawsze czujesz się odrzucona, niechciana, zajechana i odpowiedzialna za wszystkich dookoła, to trudno zobaczyć siebie w innej roli. A co dopiero oczekiwać, że ktoś inny zobaczy w tobie coś więcej. Disney sprzedał ludziom bajkę, że ktoś nagle dostrzeże twój potencjał, wyciągnie cię z cierpienia i pomoże ci rozkwitnąć. Taki Kopciuszek albo Piękna i Bestia. Tylko że życie częściej wygląda inaczej. To ty musisz zacząć widzieć w sobie wartość. To ty musisz odwalić tę robotę. To ty musisz zacząć chodzić z podniesioną głową i poczuć dumę z tego, że jesteś. Nawet jeśli jeszcze nie jesteś tam, gdzie chcesz. I wiesz co? Jeżeli oglądasz tę rolkę, jest spora szansa, że już nad sobą pracujesz, a to znaczy, że naprawdę możesz być z siebie dumna.

Ściskam,
Kasia 🙌

A poniżej łapcie kluczowe wnioski z badań:

Uwalnianie traumy z ciała: Toksyczny stres i traumy często "zapisują się" w mięśniach i ciele, a ruch pomaga w ich uwolnieniu, regulując układ nerwowy.

Redukcja objawów: Interwencje taneczne znacząco redukują objawy depresji, lęku i stresu, które często towarzyszą traumie.

Praca z ciałem, nie tylko słowem: Dla osób, które przeżyły traumę, taniec oferuje bezpieczną formę ekspresji emocji, gdy brakuje słów.

Wsparcie fizjologiczne: Taniec obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu) i zwiększa wydzielanie endorfin, poprawiając samopoczucie.

Taniec sprzyja również budowaniu poczucia bezpieczeństwa, pewności siebie i nawiązywaniu więzi społecznych. Badania wskazują, że DMP może być skutecznym uzupełnieniem konwencjonalnej terapii u osób po traumatycznych przeżyciach.

Do zobaczenia na parkiecie 🙌

Jedno z wielu badań;
Zastosowanie Dance/Movement Therapy (DMT) u osób doświadczających traumy https://share.google/MDGNyCz0uh3RTun5l

Warto dodać, że osoby dorastające w powojennej Polsce, PRL-u czy latach 90 naprawdę znały głód, biedę i życie w permanentnym braku.
Dla wielu rodziców zapewnienie dziecku jedzenia, szkoły i dachu nad głową było czymś ogromnym. Czasem jedyną definicją dobrego rodzicielstwa, jaką znali.
Szkoła miała dać szansę na wyrwanie się z szarej codzienności.
Ale to, że coś było ważne, nie oznacza jeszcze, że było wystarczające...
Bo rodzicielstwo nie kończy się na przetrwaniu dziecka.
Jedzenie, lekarz, szkoła i dach nad głową powinny być punktem startu. Nie metą osiągnięć rodzicielskich.

Dziecko nie potrzebuje tylko przeżyć. Potrzebuje też czuć, że istnieje.
I tego wiele osób nigdy nie dostało...😥

______
Zaobserwuj po wiecej pogadanek psychologicznych .jedrasiak.psycholog

I z tym poczuciem, że życie się dzieję, a TY Musisz się dostosować. Śmigasz w codzienność, na każdym kroku walcząć z poczuciem bezradności...

_____
Zaobserwuj po więcej pogadanek psychologicznych .jedrasiak.psycholog