Szkoła Szermierki Japońskiej TAKE - Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu

Warsztat bo i naginaty za nami! Temperatura na sali zdecydowanie nie ułatwiała zadania. Tym większe brawa dla wszystkich uczestników za wytrwałość i zaangażowanie. 💪
Dziś odbyła się też sesja egzaminacyjna na stopnie kyu. Gratulujemy wszystkim zdającym i dziękujemy za wspólnie spędzony czas!

Warsztat wprowadzający za nami.

Przed nami intensywna sobota.

Link do warsztatu wprowadzającego w komentarzu.

Treningi pod okiem sensei Sugino w Kawasaki.

Kolejne tymczasem...
.. i kolejna porcja polskich uśmiechów. 😉

Tymczasem w Japonii...

Niech wszyscy wojownicy stojący w szyku przede mną będą gotowi do walki.

To swobodna interpretacja znaczenia starożytnej formuły Rin, Pyō, Tō, Sha, Kai, Jin, Retsu, Zai, Zen (臨兵闘者皆陣列在前). Jej korzenie sięgają chińskich praktyk taoistycznych, gdzie była używana jako formuła ochronna. Formułę interpretowano jako wezwanie sił ochronnych mających chronić praktykującego przed niebezpieczeństwem.

Z czasem formuła trafiła do Japonii, gdzie została zaadaptowana przez różne tradycje religijne i ascetyczne. Zaczęto łączyć ją również z charakterystycznymi układami dłoni (mudrami). Współcześnie wielu osobom kojarzy się to przede wszystkim z opowieściami o ninja rozpowszechnionymi przez popkulturę, jednak korzenie są znacznie starsze i związane z praktykami religijnymi, rytuałami ochronnymi oraz dawnymi praktykami ezoterycznymi.

Również w programie Tenshin Shōden Katori Shintō Ryū zachowały się elementy dawnej symboliki i tradycji. Wśród nich znajdują się znaki i symbole przekazywane jako część historycznego dziedzictwa szkoły, przypominające, że dawne sztuki walki były nie tylko zbiorem technik, ale również częścią szerszej kultury, wierzeń i światopoglądu.

W sztukach walki mieczem od zawsze istniał problem, jak skutecznie uczyć posługiwania się śmiercionośną bronią bez narażania ćwiczących na ciężkie obrażenia lub śmierć. Miecz w swojej naturze jest bronią stworzoną do walki, jednak trening musiał umożliwiać wielokrotne powtarzanie technik i rozwijanie umiejętności w możliwie bezpiecznych warunkach. Źródła sprzed okresu Muromachi nie opisują metod treningowych miecza w sposób jednoznaczny, dlatego przyjmuje się, że wczesne szkolenie musiało opierać się na różnych, kontrolowanych formach ćwiczeń, choć szczegóły pozostają niepewne. Nie ma więc pewności co do konkretnych metod, jednak trudno zakładać, że regularny trening odbywał się wyłącznie przy użyciu ostrej broni. Bardziej prawdopodobne jest wykorzystywanie stępionych mieczy, drewnianych atrap lub innych sposobów pozwalających ćwiczyć techniki przy ograniczonym ryzyku.

Od okresu Muromachi (XIV–XVI wiek), wraz z rozwojem szkół kenjutsu, coraz wyraźniej widać systematyczne użycie bokkena jako narzędzia szkoleniowego. W ramach starych szkół trening opierał się głównie na kata, czyli ustalonych sekwencjach działań wykonywanych w parach. Drewniana broń pozwalała na zachowanie realizmu techniki przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka, choć nadal nie była całkowicie bezpieczna, uderzenia bokkenem mogły powodować poważne urazy, a nawet prowadzić do śmierci. Z czasem, w epoce Edo, upowszechniło się użycie shinai oraz zbroi ochronnej, co umożliwiło bardziej intensywny, kontaktowy trening. Wcześniejsze rozwiązania nie zniknęły, ale stały się częścią szerszego systemu nauczania.

Iaijutsu.