Manabi Dojo Aikido

Rzutem na taśmę - Wesołych Świąt niezależnie od czego czy i czego symbolem są dla was. Wesołych albo radosnych, albo wyczilowanych. Odpocznijcie, najedzcie się, spotkajcie, albo wreszcie pobądźcie sami, z pozytywnym nastawieniem wejdźcie w Nowy Rok. Wiadomo, że to umowne cyferki symbolizujące czas, który prawdopodobnie nie istnieje, ale ecce homo - słaby i wiotki potrzebuje podpórek. No więc ten tego Dobro Bytu😽
W załączniku nasza wspaniała szopka w dwóch odsłonach:
Z Tośką, ale bez Groga (poszedł do klejenia)
Z Grogiem ale bez Tośki

W najbliższy weekend w Katowicach odbywa się dwudniowy warsztat oddechowy z Rani Spets Edgren. Nie wiem, jak opisać Rani, bo jest zjawiskiem nieopisywalnym. Spotkanie z nią ponad dwa lata temu pozmieniało tak wiele w moim życiu, czuciu, oddechu, zapoczątkowało procesy i zmiany, za które jestem ogromnie wdzięczna. Najchętniej obligatoryjnie wysłałabym na ten warsztat wszystkich, ale to tak nie działa. Trzeba z własnej chęci i we własnej gotowości.
Kiedy uczeń jest gotowy, pojawia się nauczyciel.
Pozwól sobie na tę gotowość.
WARSZTAT ODDECHOWY RANI SPETS EDGREN
Na zdjęciu Rani z towarzyszącą jej zawsze nieziemską tłumaczką Olą Aleksandra Baranska na naszym ostatnim szkolnym zjeździe.

Zaprzyjaźnione dojo w Tychach zaprasza na swoje 10-lecie. Prowadzący je Sensei Mariusz Lachowski 4 dan Aikikai od dwóch lat jeździ z nami na letnie obozy! Sensei Marta zachęca do udziału 🥰

Zapraszam na wyjątkowe wydarzenie!
Sensei Mariusz Lachowski 4 dan, Shidoin organizuje obchody 10-lecia swojej szkoły😀
Gościem specjalnym będzie Sensei Roberto Bollero 7 dan, Shihan😀

Bardzo smutna wiadomość dla świata Aikido. Wielu naszych aikidoczek i aikidoków mialo okazję być na seminariach z Sensei Yoshimitsu Yamadą. Sensei zawsze bardzo cieszył widok młodych adeptów na macie i zawsze poświęcał im czas i uwagę z ogromną serdecznością. Będzie nam go brakować, ale w sercach i pamięci wszystkich, którzy mieli szczęście ćwiczyć pod okiem Sensei pozostanie zawsze pełen energii i uśmiechnięty.

Po raz pierwszy spotkałem Sensei na początku lat 90. w USA. Od tej pory była to już wspólna droga, w czasie której Sensei zawsze się mną "opiekował". Ja wrócilem do kraju, a Sensei coraz mocniej angażował się w sprawy europejskiego Aikido. Od 2000 r. zaczął odwiedzać również Kraków. Nowojorskie dojo często gościło adeptów z naszego krakowskiego dojo. Z Sensei spotykaliśmy się również przy okazji prowadzonych przez niego seminariów i obozów. Szczególnym miejscem od końca lat 90. było Bernau am Chimsee w Niemczech. Tam zaczęło kształtować się Sansuikai jako organizacja jednocząca osoby podążające za Sensei . W tym trudnym momencie powiem, że miałem wielkie szczęście podążać za tak Wielkim Nauczycielem, człowiekiem otwartym, wrażliwym nie uznającym jakichkolwiek podziałów. Sensei chciał, by Aikido ludzi łączyło bez względu na język, narodowość, rasę, poglądy, przynależność do organizacji...
Jestem wdzięczny Sensei, że mogłem razem z Nim podążać drogą Aikido.
Dariusz Zięba

I first met Sensei in the early 1990s in the USA. From then on it was a journey together, during which Sensei always "looked after" me. I returned to my country and Sensei became more and more involved in the affairs of European Aikido. From 2000 he also started to visit Krakow. The New York dojo often hosted adepts from our Krakow dojo. We also met with Sensei on the occasion of seminars and camps conducted by him. Bernau am Chimsee in Germany has become a special place since the late 90s. It was there, where Sansuikai was developed uniting those following Sensei. At this difficult moment I would say that I was very lucky to follow such a Great Teacher, an open, sensitive man who did not recognise any divisions. Sensei wanted Aikido to unite people regardless of language, nationality, race, views, membership of an organisation ....
I am grateful that I could follow him for this path of Aikido.
Dariusz Zięba
Fot. Justyna Balawender

Z wielka dumą prezentuję dwie świeżo upieczone hakamy - Weronikę Stypułę i Oliwkę Krawczyk. Weronika ma nieomal status deshi założycielki Manabi Dojo, bo zaczęła jeszcze w Maluchach jako chyba trzyipół- albo czterolatka. Oliwka trafiła do mnie z dojo Basi Piwowarskiej i zaimponowała mi talentem i zaangażowaniem. Od czasu pandemii obie dziewczyny ćwiczą z dorosłymi na Wiśle pod czujnym okiem Sensei Dariusza Zięby i to właśnie u niego zdały tego lata egzamin na drugie kyu i zyskały prawo noszenia hakamy - czarnych wzorowanych na samurajskich spodni. Jestem z dziewczyn niesamowicie dumna - niech wam mata miękką będzie.

W trakcie naszych Letnich Akademii Aikido przez tydzień dzieci dostają telefon na godzinę dziennie, po dwóch dniach zaczęły się same bawić w chowanego, wychodzić w grupach pomieszanych z wszystkich naszych dojo grać w piłkę, gonitwy itp. Nie mówiąc już o szlifowaniu tanto - tegorocznym zadaniu obozowym - niezależnie od wieku i płci. Telefon i ciagle siedzenie w sieci prowadzi do prostego uzależnienia od małych, ale ciągłych dawek dopaminy. Dopaminowe rozregulowanie to niemożność przeczytania tekstu ze zrozumieniem, zaburzenia koncentracji, zaburzenia socjalizacji, obniżenie nastroju prowadzące w skrajnych, ale wcale nierzadkich, przypadkachdo depresji.
Odpuszczanie w kwestii czasu spędzanego przez dzieci przed ekranem to bardzo często wynik odpuszczenia dorosłych.

Wychowanie dziecka w dyscyplinie cyfrowej. Po moim dzisiejszym poście zalała mnie tu fala informacji, że nie mam prawa nikogo oceniać. Wracam z wakacji i na nie odpisuję. Szanuje każdy jeden komentarz. Każdy. Dużo osób pytana mnie czy mam dzieci. Odpowiadam zbiorczo: nie mam. To dlaczego jest moją prywatną sprawą. Do tej pory pomogłem jednak w moim Instytucie 11 tysiącom dzieci. Wasze wsparcie tu zmieniło życie ogromnej ilości młodych ludzi. Czy lekarz musi mieć raka by leczyć raka? Czy psycholog musi mieć depresję by z niej leczyć? Tych 1000 osób które zdecydowało się odobserwować to konto od rana też szanuję. To pokazuje z jak wielkim wyzwaniem mamy do czynienia. Ale nie pozbawiajmy się wzajemnie praw do wyrażania zdania które nie naruszają praw innych. Proszę przeczytajcie poniższą wiadomość od kochającego rodzica. Historia jego i jego córki. Dziś ją otrzymałem i mam zgodę na upublicznienie. Może tym, którzy tu stoją przed wyzwaniem cyfrowego rozwoju naszych pociech pomoże. Jednocześnie pamiętajcie, że jestem zakochany w młodym pokoleniu. Uczę się od niego. Mam do niego pokorę bo uważam, że to nasza przyszłość a moje wpisy mają na celu nie ocenianie i obwinianie a pomoc. Jestem ostatni od osądów innych.

„Maciej Kawecki chciałem Panu przedstawić historię moją i mojej córki. Może momentami będzie "drastycznie". To historia opowiadająca o walce o odcyfryzowanie dziecka.
Zaczęło się kilka lat temu. W trakcie pobytu nad morzem. Córka miała wtedy jakieś 7 lat. Przez kilka pierwszych dni pobytu, cały czas gdy byliśmy w domku, ona potrafiła spędzić na tablecie. Rówieśnicy bawili się na dworze, a ona nie reagowała na propozycje dołączenia do nich. Nie wytrzymałem. Tablet złamałem na kolanie. Reszta pobytu była normalna. Obiecałem sobie wtedy, że nie będzie mieć tabletu, telefonu, etc. Po kilku miesiącach uległem. Dostała swój pierwszy smartfon. I zaczęło się, a raczej wróciło stare. Przez kilka tygodni po szkole nie robiła nic innego, tylko grała. Wieczorem, późnym popołudniem była już przebodźcowana i nie była w stanie odrobić lekcji. Nie pomagały prośby, żeby po szkole najpierw zajmowała się lekcjami. Znowu pewnego dnia nie wytrzymałem. Telefon podzielił los tabletu. Znowu po kilku miesiącach musiałem jej dać telefon, ponieważ całkowite odseparowanie dziecka od technologii też było złe. Trzeba było znaleźć złoty środek. Udało się. Zastosowałem nadzór rodzicielski, do którego wykorzystałem aplikację Google Family Link. Ustalenie pory snu, ustalenie pór użytkowania telefonu w poszczególne dni, całkowita blokada niektórych aplikacji, limity czasowe na gry, brak limitów czasowych na aplikacje edukacyjne i potrzebne w życiu typu kalkulator, mapy, etc. Sprawdza się to świetnie już od 2 lat. Zdarza się, że córka czasem do mnie dzwoni i prosi o zdalne dodanie np 5 minut bo musi coś tam zrobić. Nie ma problemu. Z monitoringu w aplikacji wynika, że sa tez dni, gdy nawet nie wykorzystuje już dziennego limitu. Córka interesuje się teraz wieloma dziedzinami. Nie jest pochłonięta przez telefon. Kilka razy sama stwierdziła, że obecnie denerwuje ją, gdy np. spotka się z koleżankami , a one "siedzą" na telefonach. Cytuję jej słowa "powinny mieć detoks". Jestem szczęśliwy z tego jak to wyszło. Z racji mojej nerwowości, nie obyło się bez strat materialnych, ale za to mam mądrą, rozsądnie myślącą córkę, a nie cyfrowego "ćpuna" - sory za takie słowo, ale ono oddaje to co widzę obecnie u wielu dzieciaków. Było warto. Pozdrawiam”.

Wspierajmy się tu razem.

Polecam uwadze i rozwadze. Nie jestem wielkim fanem powiedzenia "co nas nie zabije to nas wzmocni", ale nie ma sensu dzieci wychowywać w disneyowskim sztucznym raju. Ciesze się, że powstaje coraz więcej mądrych placów zabaw.

German Insurance Companies Demand Perilous Playgrounds So That Kids Can Learn About Risk "This is fantastic progress in understanding childhood as the right time for children to learn to recognize and mitigate risk."

Tydzień temu dokładnie zakończyliśmy kolejną edycje Letniej Akademii Aikido. Tym razem wróciliśmy do Bukowna - bardzo lubimy ten zatopiony w sosnowym lasku ośrodek.
Było super - treningi, turlanie po szyszkach, walki na miecze, basen, lody najlepsze w Polsce, bieganie po piachu, medytacja, rozgrzewanie serduszek, przyjaźń, koleżeństwo i czas na głupoty - bo to w dzieciństwie jest też bardzo ważne ❤️
No i tradycyjne karpie koinobori, które w tym roku towarzyszyły nam codziennie, bo każdy uczestnik takiego karpia wykonał własnoręcznie🦾❤️
Reszta fotorelacji w najbliższych dniach