Męski Krąg Masculinum Kraków - Centrum

Czy fundamentem zdrowego życia jest przede wszystkim odpowiedzialność za innych i odnaleziony sens, jak twierdzi Frankl?

A może, jak sugerował Jung, kluczowe jest głębokie poznanie samego siebie i stopniowe stawanie się tym, kim naprawdę jesteśmy?

Być może samorozwój zaczyna się właśnie tam, gdzie przestajemy szukać jednej uniwersalnej odpowiedzi i odważamy się badać własną.

Jakie jest Wasze zdanie? Co bardziej pomaga człowiekowi przetrwać trudne momenty: poczucie sensu, odpowiedzialność za innych czy głębokie poznanie siebie?

Prozmawiajmy o tym w męskim kręgu, przestrzeni, w której mężczyźni mogą się zatrzymać i rozmawiać o tym, o czym na co dzień milczą.

Bez rywalizacji i oceniania, za to z możliwością dzielenia się doświadczeniem i szukania odpowiedzi dotyczących sensu, relacji i współczesnej męskości.

To nie miejsce gotowych odpowiedzi, lecz lepszego słyszenia siebie i innych.

Co o tym.sądzIcie?

To nie są zdjęcia wygenerowane przez AI.

To zdjęcia mężczyzn, którzy zjechali się z całej Polski i Europy, by rozmawiać o emocjach, męskości — bez rywalizacji i bez presji.

Z uznaniem swoich wartości, odmienności i różnych poglądów.

To przestrzeń, gdzie każdy jest dla siebie bratem i towarzyszem.

Ten zlot to miejsce, gdzie realizujemy życiowe zadanie przyjaźni i możemy być autentyczni.

To zlot wojowników, prawdziwych rycerzy bez zbroi.

Razem w ponad 100 mężczyzn spotkalismy się w duchu braterstwa bez używek, bez alkoholu, bez napinania muskółow.

Dziękuję Wam, Panowie i dziękuję sobie, że jestem częścią tego wspaniałego świata, który tworzymy.

Ściskam Was, Bracia.

To największy męski krąg w jakim brałem udział, a wiem że to dopiero początek.

Dzięki Jacek Masłowski, że odważyłeś się marzyć o takiej męskości we współczesnym świecie i zaprosiłeś nas do tego świata.

Karta emocji Zgoda

Zgoda nie oznacza słabości, że jeśli odpuszczam walkę, to przegrywam.

Uważałem, że jako mężczyzna powinienem cisnąć, kontrolować, naprawiać, walczyć do końca.

Dzisiaj widzę to inaczej.

Zgoda nie jest rezygnacją.
Nie oznacza, że coś pochwalam.
Nie oznacza też, że przestaje mnie boleć.

To moment, w którym przestaję tracić energię na walkę z rzeczywistością.

Są sytuacje, których nie cofnę.
Słowa, których nie odwołam.
Są straty, rozczarowania i emocje, których nie da się „ogarnąć” siłą charakteru.

I właśnie wtedy pojawia się zgoda.

Nie jako kapitulacja, ale jako wewnętrzne:
„To się wydarzyło.”
„Tak teraz jest.”
„Nie muszę już z tym walczyć.”

Największe cierpienie często nie wynika z samego bólu, ale z oporu wobec niego. Im bardziej wypieramy emocje, tym mocniej nami sterują. Im bardziej próbujemy czegoś nie czuć, tym bardziej to w nas siedzi.

Zauważyłem, że kiedy przestaję walczyć ze swoimi emocjami (nie da się mówić o jednej emocji nie widząc innych.) złością, smutkiem, lękiem czy rozczarowaniem — one powoli tracą nade mną władzę.

Nie dlatego, że znikają.
Dlatego, że przestaję przed nimi uciekać i mam zgodę że są.
Dla mnie zgoda jest dziś spokojem.

Świadomym odpuszczeniem kontroli nad tym, czego kontrolować się nie da.

Jest akceptacją siebie, swoich emocji i życia takim, jakie czasem naprawdę jest — nie takim, jakie chciałbym, żeby było.

I mam wrażenie, że szkoła, praca i otoczenie uczyło mnie walki, ale dopiero teraz uczę się zgody.

A czasem największą siłą nie jest dalsze napieranie.

Tylko umiejętność powiedzenia sobie:

Zgadzam się, że tak jest „Nie wszystko musi być ze mną w wojnie.”

Największy spokój pojawia się, gdy przestaję walczyć ze sobą.

Zaczynam serię postów o emocjach i na starcie wylosowałem

ROZCZAROWANIE

odrazu je poczułem ale nie powstrzyma mnie od mojego planu publikacji postów

Rozczarowanie to jedna z emocji, o której rzadko mówię wprost.

Częściej: „Mam dość.” „Wkurza mnie to.” „Już mi się odechciało.”

A pod tym bardzo często kryje się właśnie rozczarowanie.

Rozczarowanie partnerką.

Ludźmi.

Życiem.

Samym sobą.

Czasem pojawia się wtedy, gdy rzeczywistość nie wygląda tak, jak sobie wyobrażaliśmy.

Kiedy ktoś nie daje nam tego, na co liczyliśmy.

Kiedy kolejny raz coś „miało być inaczej”.

I choć wielu mężczyzn próbuje szybko zagłuszyć tę emocję złością albo wycofaniem, rozczarowanie często mówi o czymś ważnym:

- o niespełnionych oczekiwaniach,
- utraconej nadziei,
potrzebie bliskości,
- potrzebie uznania albo zrozumienia.

Bywa też tak, że rozczarowanie nie wynika wyłącznie z tego, jaki jest świat albo inni ludzie ale z tego, jak bardzo chcieliśmy, żeby byli inni.

To trudny moment.

Wymaga skonfrontowania się z rzeczywistością zamiast z własnym wyobrażeniem.

Rozczarowanie pokazuje:
- gdzie mieliśmy nierealistyczne oczekiwania,
- komu oddaliśmy wpływ na nasze samopoczucie,
- czego tak naprawdę potrzebujemy,
i gdzie warto wrócić bardziej do siebie niż do prób kontrolowania świata wokół.

Dojrzałość emocjonalna mężczyzny nie polega na tym, że nigdy się nie rozczarowuje.

Ale na tym, że potrafi zauważyć tę emocję, nazwać ją i zrozumieć, zanim zamieni się w złość, chłód albo dystans.

Zobaczcie 2 karty emocji rozczarowania dla mężczyzn i kobiet.

Może pomogą komuś łatwiej nazwać to, co od dawna siedzi pod powierzchnią.

Jestem ciekaw Waszego spojrzenia:

Z czym najczęściej wiąże się u Was rozczarowanie?

Ludźmi, relacjami, samym sobą, a może życiem?

Chciałbym was zaprosić na serię postów na temat emocji, w każdym z nich będę opisywał jedną z emocji, którą wylosuje z tej tali.

Chyba, że macie jakiś pomysł od jakiej emocji zacząć?⚡️

I czy umiecie wymienić 60 emocji bo tyle jest kart w tej tali.🫡

Parę słów o emocjach.

Moja releksja jaka mnie naszła gdy czytałem post, żeby zmienić złe emocje na dobre.

Bo dziś mam przekonanie, że nie ma złych emocji.

Kiedy je zrozumiałem i nauczyłem się zdrowo przeżywać emocje (nie zawsze sie udaje) widzę że są informacją.

Kiedy czuję wstręt to znaczy, że nie chcę czegoś, gdzieś być, czegoś robić.

Strach oznacza: uważaj, zachowaj ostrożność.

Złość – coś mi nie pasuje, nie chcę tego powtarzać w ten sposób.

Pogarda – że kogoś lub siebie odrzucam; mogę wtedy kogoś opuścić, a siebie zmienić.

To tak na przykład – bo znam ponad 50 emocji. Kiedyś umialem wyminić około 8.

Wtedy nie rozumiałem emocji, bałem się je poczuć, tłumiłem je, one wracały jak tsunami.

Co gorsza, projektowałem i przypisywałem je innym.

Uważam, że nie ma złych emocji – są wysoko- i niskoenergetyczne, trudne i przyjemne do przeżycia.

Ale każde są moje i trzeba je uznać.

Emocje same w sobie nie są złe, ale sposób ich wyrażania może być destrukcyjny (np. agresja zamiast komunikacji złości),

Dziś wiem, ze każda emocja nie zawsze daje prawdziwą obiektywną informację - czasem wynika z dawnych doświadczeń, schematów czy nierealnego postrzegania rzeczywistości.

Ale je czuję i rozpoznaje, przeżywam i pozwalam i płynać dalej.

Podbnie jest z myślami ale o tym napiszę kiedy indziej.

.

Taka refleksja..

.. czy jako mężczyzna naprawdę pozwalam sobie być widzianym?

Nie tym „ogarniętym”.

Nie tym „silnym”.

Nie tym, który ma odpowiedzi.
Tylko mną takmi jakim jestem.

Bo prawda, którą ostatnio u siebie widzę, jest niewygodna:

łatwiej jest mi działać niż się odsłonić.

Prościej mi ogarniać niż powiedzieć „nie wiem”.

Wygodniej być potrzebnym niż być prawdziwym.

I jednocześnie gdzieś pod tym wszystkim jest
prosta potrzeba —

żeby ktoś mnie zobaczył i usłyszał naprawdę.

Bez oceny.
Bez poprawiania.
Bez daradzania.
Bez udowadniania czegokolwiek.

Tylko, że może ...

.. jeśli sam nie potrafię zatrzymać się przy drugim człowieku —
naprawdę go zobaczyć, wysłuchać, być obecnym —
to trudno mi oczekiwać, że ktoś zrobi to dla mnie.

Może więc to działa w obie strony.

Widzenie innych i bycie widzianym

Może to jest jedna z cichszych, ale ważniejszych rzeczy w byciu mężczyzną.

Nie mam jasnej odpowiedzi.

Bardziej zadaje sobie (i Tobie) pytanie:

kiedy ostatnio byłeś naprawdę obecny przy drugim człowieku?

I czy dajesz sobie przestrzeń, żeby ktoś był naprawdę obecny przy Tobie?