KrkUff - filozofia życia: Terapia i Hipnoza

KTO SIĘ BOI VIRGINII WOOLF?

Pisanie leczy. Podobnie zresztą jak czytanie. Jednak aby proces leczenia się rozpoczął musimy pozwolić sobie na przebicie się przez te wszystkie mechanizmy obronne, które powstrzymują nas przed rozpoznaniem samych siebie. Uznaniem tego co w środku a przede wszystkim próbą poczucia i przeżycia historii, które zostawiły w nas ślady bez puenty. Zupełnie jak stawanie przed lustrem i badanie w ostrym świetle dnia swojej twarzy, aby odkryć z mieszanymi uczuciami, że żaden makijaż tak naprawdę nie zakamufluje skutecznie wieku, tak pisanie konfrontuje nas z rodzajem pustki i przerażenia dotyczącymi naszej egzystencji. Ten pierwszy moment jest kluczowy, bo albo zatrzymamy się na nim i wycofamy, albo zaciskając zęby bardzo niechętnie zaczniemy składać początkowo pozornie nielogiczne słowa i zdania. Zdania, które nigdy nie stanęłyby obok siebie w przemówieniu albo rozprawce, artykule prasowym czy w internetowym poście na blogu. Zdania które są niezdarne i bełkotliwe, bo chronią w swoim chaotycznym szyku to co chcieliśmy ukryć bardzo głęboko: nas samych. Części oderwane, usunięte, wyparte i zapomniane, wstydliwe zdławione - właściwie jakie one są i czym one są? Te drobne iskierki życia, momentów gdzie coś się wydarzyło w taki a nie inny sposób. Jak pamiętać coś co było gorzką zapłatą za miłość, akceptację, nadzieję?
Ciekawi mi, że od dziecka chciałam pisać kryminały, jednak nigdy ostatecznie żadnego nie stworzyłam, ani nawet nie zaczęłam. No może raz, kiedy wymyśliłam historię zagadkowej śmierci słynnego medium. Rzecz działa się w dwudziestoleciu i zahaczała o kręgi zblazowanej arystokracji, pełnej tajemnic i namiętności. Śledztwo prowadził komisarz i jego asystentka pracująca w zakładzie Medycyny Sądowej. I na pewno nie miało to nic wspólnego z fascynacją prozą Witkacego oraz faktem, że moja matka pracowała w tym zakładzie przez ponad 30 lat. To był zapewne zbieg okoliczności. A może ukryte pragnienie podświadomości, aby życie dookoła mnie stało się nieco bardziej interesujące czy fascynujące, zupełnie inne niż moja nudna i przewidywalna codzienność.
Pisanie tamtej historii uświadomiło mi jak trudno się zatrzymać przy bohaterze książki, jeśli jest projekcją jakiejś części naszej osobowości. Bo czy tego chcemy czy nie, zajmowanie się nim, przekierowuje naszą uwagę do wewnątrz na te wszystkie obecne w nas deficyty i marzenia. I jeśli my sami nie umiemy tego poskładać w całość to tym bardziej nie poskładamy fabuły książki. Ja w tamtym momencie przynajmniej tego nie potrafiłam zrobić.
Jednak teraz może mogłabym wrócić do tamtej opowieści i rozsnuć sieć intrygi jeszcze raz? O ile tylko uważałabym, że ta historia jest naprawdę ważna. A może jedynie chodziłoby o oderwanie się od słuchania cudzych historii i zajmowania się nimi bardzo starannie przez większość dni mojego życia? Więc gdyby przestać zajmować się innymi a zacząć zajmować sobą, to kto wie co by z tego wyszło?
No właśnie, nikt nie wie.
Zupełnie nikt. Kiedy patrzysz w ciemny las, las pochłania Cię po kawałku.

tekst: Magda Skomro
Obraz: Akira Kusaka

WEEKENDOWY ROZKŁAD TAROTA 6–7.06
Król Kielichów · 8 Mieczy
Rada: Królowa Kielichów

Ten weekend może być emocjonalny, choć niekoniecznie burzliwy. Główna energia, czyli Król Kielichów, mówi o empatii, dojrzałości, opanowaniu i umiejętności trzymania emocji w ryzach. A jednak obok niego pojawia się 8 Mieczy — karta rozterek, ograniczeń, wewnętrznego uwięzienia i pytań, na które nie od razu znajdujemy odpowiedź.

Możemy więc zastanawiać się nad relacją z kimś ważnym i odkrywać, że choć jest w niej ciepło, troska i pewien komfort, to zaczyna przypominać złotą klatkę. Jest miło, jest bezpiecznie, ale czy naprawdę jest tak, jak chcieliśmy? To samo może dotyczyć pracy, układu zawodowego albo roli, którą pełnimy wobec innych. Może to być wygodna praca z wyrozumiałym szefem, która jednak nie jest tym, co naprawdę chcemy robić. Albo sytuacja, w której to my jesteśmy mentorem, opiekunem, osobą wspierającą — i nagle odkrywamy, że mamy już tego dość.

Chcemy poczuć wolność, ale jak poczuć wolność, kiedy ścigają nas wyrzuty sumienia?
Czy mogę skupić się na sobie, kiedy inni potrzebują pomocy?
Czy jeśli odejdę, wycofam się albo wyrwę z tej sytuacji, to będzie to dla mnie dobre i bezpieczne?
A co, jeśli inni naprawdę ode mnie zależą i moja decyzja wpłynie również na ich życie?

Królowa Kielichów jako rada prosi o chwilę refleksji i posłuchanie wewnętrznego głosu. Nie chodzi o impulsywną decyzję, ale o uczciwe uznanie tego, co czujemy. Bo jeśli coś czujesz — to czujesz. I właśnie teraz warto się tym zająć. To dobry weekend na kontakt z intuicją, odpoczynek emocjonalny, projekty kreatywne i artystyczne, pracę zdalną, działania w internecie, warsztaty rozwojowe albo terapię online.

Czy też masz czasem tak, że po całym tygodniu czujesz zmęczenie… a jednocześnie widzisz, że „to jeszcze nie koniec”? Że lista spraw nie maleje, tylko rośnie, a Ty patrzysz na nią i w środku pojawia się ciche: „czy ja w ogóle dam radę?”

Weekendowy rozkład na 30–31 maja pokazuje dokładnie ten moment. Energią wiodącą jest 10 Buław — karta przeciążenia i dźwigania. To stan, w którym człowiek zaczyna wierzyć, że wszystko musi zrobić sam. Że jeśli nie dopilnuje, nie zorganizuje, nie przypilnuje, to świat się rozsypie. I nawet jeśli na zewnątrz wyglądasz na „ogarniętą osobę”, w środku możesz być już na granicy.

Energia uzupełniająca, Królowa Kielichów, jest jak zwierciadło. Odbija emocje, których nie da się już zagłuszyć: rozczarowanie, smutek, zniechęcenie, melancholię. I to bywa trudne, bo kiedy jesteśmy wrażliwi i zmęczeni, łatwo uznać, że to z nami jest „coś nie tak”. A może to po prostu sygnał, że dźwigasz za dużo.

Najbardziej porusza mnie w tym układzie rada: 7 Mieczy. Ona nie mówi: „weź się w garść”. Ona mówi: „użyj strategii”. Znajdź prostsze rozwiązanie. Takie, które nie musi być perfekcyjne, ale będzie dla Ciebie realnie skuteczne.

Może coś da się odłożyć. Może coś da się komuś przekazać. Może warto oprzeć się o autorytet albo wsparcie, zamiast w pojedynkę ciągnąć wszystko dalej. Czasem największą zmianą jest jedno zdanie wypowiedziane na głos: „potrzebuję pomocy” albo „tego nie zrobię teraz”.

Jestem ciekawa: co w ostatnich dniach najbardziej Cię obciąża? Napisz w komentarzu — przeczytam i wrócę do Ciebie.

HIPNOZA - Coś, co obserwuję w swojej pracy i za każdym razem mnie to uderza.

Klient przychodzi z problemem, którym jest lęk, blokada, wzorzec myślowy lub reakcja, które powtarzają się od lat. I bardzo często nie wie, skąd to pochodzi, a co więcej próbuje przekierować uwagę w inną stronę. Tak jakby na wszelkie sposoby chciał oddalić się od źródła. Jeśli pójdziemy w stronę racjonalizacji i samej logiki to będziemy zwiedzali razem z Klientem manowce na których nie ma odpowiedzi.

Częścią pracy z hipnozą, którą się posługuję jest metoda pięciofazowa Roya Huntera. Jej sercem jest regresja do ISE — Initial Sensitizing Event — czyli do pierwotnego momentu, w którym dany wzorzec emocjonalny się uformował. To nie jest praca z objawem. To praca z przyczyną.

I tu pojawia się coś, co nauka potwierdza od lat: trauma i głęboko zakorzenione kompleksy emocjonalne nie są przechowywane jako narracja. Są przechowywane somatycznie — w ciele. Bessel van der Kolk w badaniach nad traumą pokazał, że silne doświadczenia emocjonalne omijają korę przedczołową i kodują się bezpośrednio w ciele migdałowatym oraz w układzie nerwowym autonomicznym. Mówiąc prościej: ciało pamięta to, czego umysł nie zdążył przetworzyć.

Dlatego w pracy z hipnozą pytam nie tylko: co pamiętasz? Ale też: gdzie to czujesz w ciele? Jaka emocja się pojawia? Jakie wrażenie? I tak, często: co to dla Ciebie osobiście znaczy, jakie masz skojarzenie. Bo napięcie w klatce piersiowej, bezruch w ramionach, oddech wstrzymany w połowie to nie są metafory. To są ślady.

Stan hipnotyczny może zrobić w tej sytuacji coś wyjątkowego: naturalnie obniża aktywność kory przedczołowej — tej części mózgu, która racjonalizuje, kontroluje i blokuje dostęp do głębszych warstw doświadczenia. W tym stanie ciało może mówić bez cenzury.

Jung opisał to innym językiem — mówił o kompleksach jako skupiskach energii emocjonalnej zorganizowanych wokół rdzenia archetypowego, czekających na integrację. Proces, który nazywał indywiduacją, zaczyna się dokładnie tam: od spotkania z tym, co było wyparte.

Metoda Huntera i analiza jungowska to różne języki opisujące ten sam mechanizm: żeby wzorzec się zmienił, musi zostać nie tylko zrozumiany — musi zostać przeżyty. Poznawczo, emocjonalnie i somatycznie jednocześnie.

Ten moment, gdy ktoś po sesji mówi "czuję się lżej" — i mówi to całym ciałem — jest dla mnie każdorazowo potwierdzeniem, że integracja naprawdę się wydarzyła.

INDYWIDUALNY KURS TAROTA 1:1 - na maj i czerwiec zostało 1 miejsce. Może dla Ciebie?

Tarot jako narzędzie pracy terapeutycznej, rozwojowej i symbolicznej

Jeśli czujesz, że Tarot jest dla Ciebie czymś więcej niż systemem wróżebnym albo zestawem znaczeń do zapamiętania — zapraszam Cię do indywidualnej pracy 1:1.
To propozycja dla osób, które szukają czegoś głębszego niż standardowe kursy dostępne na rynku. Dla tych, którzy chcą pracować z Tarotem jako z żywym językiem symboli, archetypów, obrazów wewnętrznych i procesów psychicznych.
W tej pracy Tarot staje się mapą doświadczenia.
Nie służy wyłącznie do „przewidywania”, ale do odkrywania tego, co nieświadome, niewypowiedziane, zatrzymane, wewnętrznie aktywne. Karty mogą otwierać przestrzeń dla aktywnej wyobraźni, pracy z projekcją, dialogu z częściami siebie, rozumienia konfliktów wewnętrznych, etapów przemiany i osobistej mitologii.
To nie jest kurs „dla wszystkich”.
To indywidualny proces dla osób, które chcą wejść głębiej — w siebie, w symbol, w archetyp i w sposób, w jaki Tarot może wspierać realną pracę rozwojową.
W trakcie kursu:
– uczysz się interpretować karty nie tylko przez znaczenia, ale przez obraz, emocję, symbol i kontekst,
– poznajesz Tarot jako narzędzie pracy z aktywną wyobraźnią, archetypami i procesem osobistym,
– uczysz się widzieć w rozkładzie dynamikę psychiczną, napięcia, zasoby, blokady i kierunki transformacji,
– rozwijasz własny styl pracy z kartami — intuicyjny, świadomy i osadzony w praktyce,
– pracujemy na Twoich realnych tematach, pytaniach i procesach życiowych,
– uczysz się, jak prowadzić pogłębione sesje z Tarotem, jeśli chcesz pracować z innymi ludźmi,
– możesz włączyć Tarot do swojej pracy pomocowej, edukacyjnej, coachingowej, terapeutycznej lub grupowej.
Dla kogo jest ten kurs?
Dla osób, które:
– chcą nauczyć się Tarota od podstaw, ale od razu w głębszym, psychologicznym i symbolicznym ujęciu,
– znają już karty, ale czują, że dotychczasowa wiedza jest zbyt płaska, schematyczna lub techniczna,
– interesują się archetypami, symbolami, Jungiem, aktywną wyobraźnią, procesem osobistym i pracą z nieświadomością,
– szukają narzędzia do lepszego rozumienia siebie i innych,
– pracują z ludźmi: terapeutycznie, coachingowo, edukacyjnie, rozwojowo, warsztatowo lub grupowo,
– chcą wprowadzić Tarot do swojej praktyki w sposób odpowiedzialny, pogłębiony i etyczny.
Forma pracy
Spotkania odbywają się indywidualnie — online lub na żywo.
Program dopasowuję do Twojego poziomu, doświadczenia, potrzeb i celu pracy.
Możemy zacząć od podstaw albo od razu wejść w bardziej zaawansowaną pracę z rozkładami, symbolami, dynamiką relacji, procesem osobistym, cieniem, zasobami, konfliktem wewnętrznym i pytaniami egzystencjalnymi.
To może być kurs.
Ale może też stać się procesem — jeśli właśnie tego potrzebujesz.
Inwestycja
Cykl 10 spotkań
10 spotkań po 90 minut indywidualnej pracy + kontakt pomiędzy sesjami: 4000 zł
Pakiet 5 spotkań: 2800 zł
Pojedyncze spotkanie: 600 zł
Jeśli czujesz, że to jest dla Ciebie
Napisz do mnie wiadomość prywatną.
Wyślę Ci szczegóły i wspólnie sprawdzimy, czy to dobry moment na taką pracę.
Magda Skomro
Terapeutka Gestalt | Tarocistka | Hipnoterapeutka