Integracyjny Klub Aktywnej Rehabilitacji i Sportu Niewidomych "Ikar"

nięte są nieprzejrzystymi okularami. Sport ten został wymyślony w 1960 roku przez Kanadyjczyka Joe Lewisa. W udoskonalenie zasad i rozwój dyscypliny miał wkład Patrick York z USA. Od roku 1992 showdown aspiruje do bycia dyscypliną paraolimpijską, Na Igrzyskach w Londynie w 2012 roku zostały rozegrane pierwsze paraolimpijskie turnieje showdown -medale jednak zostaną przyznane dopiero na IO w 2016 roku. Rozgrywka odbywa się na specjalnym stole obramowanym listwami. Gra się piłką z tworzywa sztucznego z dzwoneczkiem w środku. Dzwoneczek wskazuje położenie piłki. Odbija się ją drewnianymi wiosełkami. Ręce graczy chronione są przez rękawice. Gracze oddzieleni są pionowym ekranem, rozdzielającym stół na dwie połowy. Ekran wsparty jest na bandach (listwach) okalających stół. Na przeciwległych końcach stołu umieszczone są bramki. Rozgrywka toczy się do zdobycia 11 punktów. Umieszczenie piłki w bramce przeciwnika to 2 punkty. Uderzenie w pionowy ekran na środku stołu to jeden punkt dla przeciwnika. Wyrzucenie piłki poza stół - jeden punkt dla przeciwnika. Dotknięcie piłki czymkolwiek poza wiosełkiem - jeden punkt dla przeciwnika. Gracz serwuje dwukrotnie. Po dwóch zagraniach następuje zmiana serwującego.


2. BOWLING (ang. ten-pin bowling), rodzaj gry w kręgle. Jest to najpopularniejsza odmiana gry w kręgle. W odmianie tej występuje dziesięć pinów ustawionych w trójkąt. Gracz ma za zadanie strącić je w jak najmniejszej liczbie rzutów. Aby strącić je wszystkie w pierwszym rzucie należy uderzyć kulą między pierwszy a trzeci pin (kręgiel) – w przypadku graczy praworęcznych. Między pierwszy a drugi pin dla osób leworęcznych. Gra składa się z dziesięciu rund (tzw. ramek, ang. frame) dla każdego gracza. Na początku każdej rundy piny są ponownie ustawiane. W każdej rundzie gracz ma dwa rzuty. Runda kończy się gdy zawodnik strąci wszystkie piny, bądź skończą mu się rzuty. Za każdy strącony pin gracz dostaje 1 punkt. Wyjątki:
- "strike" – gracz otrzymuje 10 punktów + liczbę punktów równą liczbie kręgli strąconych w dwóch następnych rzutach. Przykład: zawodnik w pierwszej rundzie zdobył strike, w drugiej rzucił 3 w pierwszym i 6 w drugim rzucie, ma zatem 10 + 3 + 6 = 19 punktów (łącznie 19 strąconych pinów),
- "spare" – gracz otrzymuje 10 punktów + liczbę punktów równej liczbie kręgli strąconych w następnym rzucie. Przykład: zawodnik w pierwszej rundzie zdobył spare (np. 6 + 4), w pierwszym rzucie drugiej rundy strącił 3 piny, w drugim 6; Zdobywa zatem (6 + 4) + 3 = 13 punktów (łącznie 13 strąconych kręgli). Uwaga: jeśli zawodnik zrobi strike (spare) w ostatniej rundzie, to ma dodatkowe dwa (jeden) rzuty w celu określenia wartości tego strike (spare). Punkty z dodatkowych rzutów są naliczane raz.


3. SZACHY DLA NIEWIDOMYCH – odmiana szachów, gdy jeden z zawodników jest niewidomy. Rozgrywki niewidomych szachistów różnią się od tradycyjnych szachowych rozgrywek następującymi elementami:
- Zawodnicy rozgrywają partie szachowe na specjalnej szachownicy brajlowskiej, która różni się ona od tradycyjnej tym, że w polach wywiercone są niewielkie otwory tak, aby mogły się w nich mocno trzymać bierki szachowe i nie przewracać przy dotknięciu.
- Dopiero wyciągnięcie bierek szachowych z otworu (w szachach tradycyjnych obowiązuje reguła "dotknięta idzie") oznacza, że zawodnik musi wykonać nią ruch
- Poza tym wszystkie czarne pola na szachownicy położone są o kilka milimetrów wyżej od białych.
- Dla odróżnienia bierek szachowych białych od czarnych, te ostatnie mają bardziej ostre zakończenia.
- Ponadto zawodnik musi poinformować ustnie przeciwnika o wykonanym ruchu (wykorzystując szachową notację).
- Notacja partii może się odbywać za pomocą alfabetu Braille'a lub za pomocą taśmy magnetofonowej.
- Obowiązują dodatkowe przepisy ustalone w kodeksie szachowym.
- Zawodnik niewidzący może korzystać z pomocy asystenta, który spełnia określone wymagania ustalone w kodeksie szachowym.


4. WARCABY (100-polowe) - jedna z najstarszych i najbardziej popularnych gier tablicowych na Świecie. Warcaby są emocjonującą i interesującą dyscypliną sportową nadzorowaną przez Polski Związek Warcabowy. Oficjalnie od 1976 roku w turniejach wyłaniani są mistrzowie naszego kraju wśród mężczyzn, kobiet i klasyfikacji drużynowej. Podobnie jak w szachach możemy z równymi szansami rywalizować w turniejach otwartych z zawodnikami pełnosprawnymi. Profesjonalna, sportowa gra w warcaby stupolowe to zajęcie dla kogoś, kto potrafi narzucić sobie pewną samodyscyplinę. Aby zostać dobrym warcabistą trenuje się latami - wymierne efekty widoczne są dużo wcześniej gra poprawia pamięć, zdolność logicznego myślenia, analizowania faktów.


5. WIOŚLARSTWO/ERGOMETRY – niegdyś odmiana transportu (wodnego) współcześnie dyscyplina sportowa polegająca na wprowadzeniu w ruch łodzi pływającej po wodzie przy użyciu siły mięśni wioślarza używającego wioseł jako dźwigni prostej. Wioślarz siedzi plecami do zasadniczego kierunku ruchu łodzi. W łodzi wioślarskiej wszystkie części nośne, w tym również osie elementów ruchomych, muszą być trwale przymocowane do kadłuba łodzi, z wyjątkiem wózka, który porusza się po szynach wzdłuż osi podłużnej łodzi. Łodzie poruszane są przy pomocy wioseł opartych w obrotowych dulkach znajdujących się na odsadniach przymocowanych do burt łodzi. Sternik w osadach ze sternikiem, w przeciwieństwie do wioślarzy, zwrócony jest twarzą w kierunku płynięcia łodzi leżąc w części dziobowej lub siedząc z tyłu. Ergometr – maszyna, która umożliwia treningi wioślarzom. Głównie służy do utrzymania formy podczas sezonu zimowego, w którym wioślarze nie mogą trenować na wodzie. Ergometr wprawia w ruch większość partii mięśni, głównie brzucha, nóg, rąk i barków. Doskonale odwzorowuje czynności wykonywane na wodzie. Organizowane są zawody w Ergowiosłach. Dla osób niepełnosprawnych dystans wynosi zwykle 1000 m. Ponadto realizujemy regionalne projekty sportowe, turystyczne, szkoleniowe dofinansowywane ze środków PFRON i Województwa Lubelskiego.