Pilates Rzeszów Joanna Kogut

ZASADA VIII – RUTYNA I MOTYWACJA
Podstawą sukcesu w stosowaniu techniki Pilates jest przyjęcie pozytywnego podejścia. Często trudno jest zmobilizować się do przeprowadzenia zmian w swoim życiu, mimo świadomości, że zmiany te będą pożyteczne. Rezygnacja jest najłatwiejsza. Nigdy nie jest za późno, aby cokolwiek zmienić. Przed przystąpieniem do ćwiczeń określ swój cel, a potem cierpliwie do niego dąż. Kiedy zaobserwujesz pierwsze rezultaty swojego wysiłku, zaczniesz doceniać swoją pracę i metodę Pilates.

ZASADA VII – IZOLACJA
Dziś, izolację rozumiemy jako uświadomienie sobie wszystkich dysharmonii i napięć mięśniowych w ciele. Robimy to, aby móc wzmocnić mięśnie osłabione, a mięśnie napięte – rozluźnić. Edukacyjną stroną tej techniki jest początek poznawania swego ciała i uświadomienie sobie jego specyficznych potrzeb poprzez wybrane ćwiczenia.

ZASADA VI – CIĄGŁY RUCH
Płynność ruchów jest jedną z zasad odróżniających metodę Pilatesa od innych typów ćwiczeń. Ruch ma charakter ciągły – w życiu codziennym poszczególne ruchy są ze sobą ściśle powiązane, nigdy tez nie są od siebie wyraźnie oddzielone lub wyizolowane. Podczas treningu opartego na metodzie Pilatesa należy się skoncentrować na płynnym wykonywaniu powtórzeń oraz płynnym przechodzeniu od jednego do drugiego ćwiczenia. Dzięki temu poprawia się równowaga, kontrola nad ciałem oraz koordynacja ruchów, przygotowując nas do dużych wymagań życia codziennego.

ZASADA V – PRECYZJA
Każde ćwiczenie musi być wykonane dokładnie i ze szczególnym skupieniem uwagi nie tylko na pracy poszczególnych mięśni, ale także na pełnym, głębokim oddechu oraz na prawidłowym czasie wykonywania wdechu i wydechu podczas ćwiczenia.
Dokładność w wykonywaniu ćwiczeń zwiększa płynące z nich korzyści, zastępując powierzchowne skutki głębokimi zmianami.

ZASADA IV – KONTROLA
J.H. Pilates nazywał swoją metodę „kontrologią”, „sztuką sprawowania kontroli”. W nauce o ciele podkreśla się, że kontrolę nad ciałem należy ćwiczyć i rozwijać. W metodzie Pilates każde ćwiczenie wykonuje się powoli, bez pośpiechu i z kontrolą. Pośpiech lub gwałtowny ruch może przyczynić się do powstania urazów. Powolny ruch pozwala na utrzymanie kontroli nad ćwiczeniem, skoordynowanie pracy ciała i umysłu oraz zaangażowanie tzw. „mięśni środka”, czyli mięśnia poprzecznego brzucha, mięśnia wielodzielnego, mięśni dna miednicy.
„Kontrola umysłu potrzebna jest do kontroli ciała”. Oznacza to również kontrolę sposobu myślenia, które daje nam zdrowe ciało. Dobre myśli to spokój i harmonia w ciele, więc należy się starać mieć czyste, dobre myśli.

ZASADA III – CENTROWANIE (ŚRODKOWANIE)
Środek był nazywany przez Pilatesa „Powerhouse” ciała. W czasach dzisiejszych „środek” to obszar położony pomiędzy przeponą (Diaphragm) a kością łonową oraz między mięśniem poprzecznym (transversus abdominis) a mięśniem wielodzielnym (Multifidus).



Każde ćwiczenie Pilates rozpoczyna się 30% skurczem mięśni wewnętrznych tułowia (poprzecznego brzucha lub mięśni dna miednicy). Jak najlepiej opisać 30% skurcz mięśnia poprzecznego brzucha? Wyobrażamy sobie pasek wokół tułowia, który próbujemy zapiąć na 10-tą dziurkę, następnie rozluźniamy do zera i ponownie próbujemy zapiąć na 5-tą dziurkę, rozluźniamy do zera i wreszcie zapinamy na 3-cią dziurkę, utrzymując tę pozycję.
Środkowanie jest najważniejszą zasadą ćwiczeń Pilatesa, pozwala nie tylko na elegancki ruch, ale przede wszystkim na utrzymanie odpowiedniego ułożenie kręgosłupa, które daje nam więcej siły do wykonywania codziennych czynności i zmniejsza prawdopodobieństwo urazu kręgosłupa, czy degeneracji postawy.

ZASADA II – ODDYCHANIE
J. H. Pilates: „Oddychanie jest pierwszą sztuką życiową. Nasze życie zależy od niego. Miliony nigdy nie nauczyły się sztuki poprawnego oddychania”.
W technice Pilates podobnie jak w walkach wschodnich lub jodze, bardzo ważne jest opanowanie poprawnego oddychania, wyciszenie umysłu i utrzymanie koncentracji w celu rozluźnienia napięci mięśni. Aby było możliwe utrzymanie 30% napięcia mięśnia poprzecznego brzucha lub dna miednicy, oddech musi być skierowany i ograniczony do tylnej części klatki piersiowej i na boki żeber, nie pozwalając mięśniom brzucha na zwiększenie swej objętości. To tzw. oddech boczno – żebrowy. Aby go opanować trzeba ułożyć dłonie na dolnych żebrach tak, aby środkowe palce dotykały się i wykonywać wdech tak, aby palce rozsunęły się. Przy wydechu mają sie ponownie złączyć.

ZASADA I – KONCENTRACJA
Technika Pilates jest nazywana „myślącą drogą ciała”. Podczas wykonywania ćwiczeń skupiamy całą uwagę na sobie i swoich ruchach. Trening dotyczy zarówno ciała, jak i umysłu (body & mind). Pełna i ciągła świadomość tego co robimy, kontrolowanie każdego ruchu, świadomość ustawienia ciała w przestrzeni to fundament metody. Praktyka taka rozwija zmysłowe sprzężenie zwrotne zwane zmysłem kinestetycznym, dzięki któremu w każdej chwili wiemy, gdzie znajdują się poszczególne części ciała. Dzięki temu też zauważamy natychmiast niepożądane napięcia w ciele, możemy więc wpływać na ich rozluźnienie.
„Umysł jest budowniczym ciała”. Coraz więcej wyników badań potwierdza przemożny wpływ umysłu na ciało, spróbujmy więc wykorzystać jego potęgę do realizacji naszych celów.

8 ZASAD PILATES:
1. KONCENTRACJA
2. ODDYCHANIE
3. CENTROWANIE/ŚRODKOWANIE
4. KONTROLA
5. PRECYZJA
6. CIĄGŁY RUCH
7. IZOLACJA
8. RUTYNA I MOTYWACJA

PILATES REHABILITACYJNY
J. H. Pilates, urodzony w 1880 roku w pobliżu Dusseldorfu, stworzył metodę ćwiczeń stabilizujących kręgosłup, obręcz biodrową i barkową, czerpiąc z osobistych doświadczeń płynących ze zmagania się z własnymi chorobami.
Była to wieloletnia walka o własne zdrowie zakończona zwycięsko w pełnej formie fizycznej, z pięknie wyrzeźbionym ciałem. Swoją intuicję i umiejętności terapeutyczne Pilates rozwinął jako jeniec wojenny w obozie jenieckim w Anglii podczas pierwszej wojny światowej, opracowując zestaw ćwiczeń o charakterze profilaktyczno – leczniczym, które miały ułatwić rannym żołnierzom powrót do pełnej sprawności. Eksperymentował ze sprężynami przymocowanymi do łóżek szpitalnych, tak że chorzy mogli rozpocząć usprawnianie zanim jeszcze zaczęli wstawać. Po wojnie wyjechał do Nowego Jorku, gdzie otworzył swoje własne studio i gdzie ćwiczył kontuzjowanych tancerzy, udoskonalając swoją metodę.
Jego praca poświęcona zdrowiu, medycynie i niesieniu pomocy innym, dziś bogatsza o naukowa wiedzę, daje nam wspaniała metodę profilaktyki i terapii w schorzeniach układu kostnego i mięśniowego. Jest systemem ćwiczeń stosowanych przez fizjoterapeutów w gabinetach rehabilitacji i w klubach fitness stając się bardzo popularną metodą pracy z ciałem.