Studio Rozwoju Emocja

31/08/2026

🏰 Książeczka Letniego Oddechu | Kartka 4: Zapiski z Wieży

I można po prostu pozwolić sobie na to, by wędrując letnim szlakiem, zatrzymać się na chwilę u stóp dawnego zamku... patrząc na te kamienne, wysokie mury i komnaty, które kiedyś miały dawać obietnicę schronienia, bezpieczeństwa i piękna...

Nie zauważając nawet momentu, w którym te komnaty obietnic – obietnic bycia wystarczająco dobrą, spełniania oczekiwań i chronienia siebie przed zranieniem – powoli zamieniają się w wysoką, ciasną wieżę... w przestrzeń bez drzwi i bez schodów, z jednym małym okienkiem na samym szczycie... gdzie zamykamy się same, zapuszczając przez lata długi, złoty warkocz... ciężki warkocz złożony z dawnych ról, nawyku przypodobywania się i spełniania cudzych żądań... warkocz, który spuszczamy na rozkaz, pozwalając, by inni wspinali się po nim do naszego wnętrza... nie czując nawet, jak z każdym rokiem ten ciężar staje się coraz trudniejszy do udźwignięcia i jak skutecznie zatrzymuje nas w miejscu...

A przecież każda prawdziwa podróż... ta na zewnątrz i ta w głąb siebie... wiąże się z tym jednym, nieuniknionym momentem... momentem nieodwracalnej straty...

Kiedy bierzesz w dłoń nożyce i robisz to, co wydaje się najtrudniejsze... odcinasz ten ciężki warkocz i patrzysz, jak opada w dół... wiedząc z całą pewnością, że nie da się już po nim wrócić do starej komnaty... że to, co dawało znane, choć trudne bezpieczeństwo, znika bezpowrotnie...

I choć utrata tego ciężaru budzi początkowo lęk i wymaga cichej zgody na pożegnanie z tym, co było... to dopiero wtedy, ze stopami zapartymi w prawdziwym, miękkim piasku i trawie... bez ciągnącej w tył liny i bez fałszu starych ról... zyskujesz tę jedną, prawdziwą lekkość... lekkość, by po prostu iść dalej, od oddychania do oddechu, w swoim własnym, autentiocznym rytmie.

Zapis w Książeczce:
Kiedy pozwalasz swoim myślom opadać coraz niżej... z jaką nieodwracalną stratą – ze starą rolą, z nawykiem czy obietnicą – potrzebujesz się dzisiaj w cichości pożegnać, by odnaleźć w sobie tę lekką, wolną przestrzeń na dalszą drogę?

uwalnianie odwagabyćsobą lekkość

31/08/2026

🏰 Książeczka Letniego Oddechu | Kartka 4: Zapiski z Wieży

I można po prostu pozwolić sobie na to, by wędrując letnim szlakiem, zatrzymać się na chwilę u stóp dawnego zamku... patrząc na te kamienne, wysokie mury i komnaty, które kiedyś miały dawać obietnicę schronienia, bezpieczeństwa i piękna...

Nie zauważając nawet momentu, w którym te komnaty obietnic – obietnic bycia wystarczająco dobrą, spełniania oczekiwań i chronienia siebie przed zranieniem – powoli zamieniają się w wysoką, ciasną wieżę... w przestrzeń bez drzwi i bez schodów, z jednym małym okienkiem na samym szczycie... gdzie zamykamy się same, zapuszczając przez lata długi, złoty warkocz... ciężki warkocz złożony z dawnych ról, nawyku przypodobywania się i spełniania cudzych żądań... warkocz, który spuszczamy na rozkaz, pozwalając, by inni wspinali się po nim do naszego wnętrza... nie czując nawet, jak z każdym rokiem ten ciężar staje się coraz trudniejszy do udźwignięcia i jak skutecznie zatrzymuje nas w miejscu...

A przecież każda prawdziwa podróż... ta na zewnątrz i ta w głąb siebie... wiąże się z tym jednym, nieuniknionym momentem... momentem nieodwracalnej straty...

Kiedy bierzesz w dłoń nożyce i robisz to, co wydaje się najtrudniejsze... odcinasz ten ciężki warkocz i patrzysz, jak opada w dół... wiedząc z całą pewnością, że nie da się już po nim wrócić do starej komnaty... że to, co dawało znane, choć trudne bezpieczeństwo, znika bezpowrotnie...

I choć utrata tego ciężaru budzi początkowo lęk i wymaga cichej zgody na pożegnanie z tym, co było... to dopiero wtedy, ze stopami zapartymi w prawdziwym, miękkim piasku i trawie... bez ciągnącej w tył liny i bez fałszu starych ról... zyskujesz tę jedną, prawdziwą lekkość... lekkość, by po prostu iść dalej, od oddychania do oddechu, w swoim własnym, autentiocznym rytmie.

Zapis w Książeczce:
Kiedy pozwalasz swoim myślom opadać coraz niżej... z jaką nieodwracalną stratą – ze starą rolą, z nawykiem czy obietnicą – potrzebujesz się dzisiaj w cichości pożegnać, by odnaleźć w sobie tę lekką, wolną przestrzeń na dalszą drogę?

26/07/2026

Obraz , ktory mówi więcej niż 1000 słów

26/07/2026

🚣‍♀️ Książeczka Letniego Oddechu | Kartka 3: Zapiski z Rzeki

I można po prostu pozwolić sobie na to, by usiąść w kajaku i poczuć, jak woda pod tobą zaczyna decydować o twoim ruchu... pozwalając rzece prowadzić cię przez te wszystkie zakręty, meandry i ciche zatoki, gdzie czas płynie zupełnie inaczej...

Czasami, płynąc z prądem życia, natrafiasz na przeszkody – powalone drzewo, gwałtowny bystrzyk albo płyciznę, na której łatwo utknąć. I pojawia się ten odruch, by natychmiast walczyć, wiosłować z całej siły i za wszelką cenę utrzymać obrany dotąd kierunek... A przecież czasami jedynym sposobem, by ominąć to, co stoi na drodze, jest zatrzymać tę walkę... na moment się poddać, pozwolić wodzie unieść cię wstecz, zrobić ten jeden krok w tył, odpłynąć nieco pod prąd... po to tylko, by dopiero z tej nowej perspektywy, z tego innego miejsca, dostrzec przejście, którego wcześniej nie było widać...

I jak niezwykłe jest to, jak wiele można zaobserwować, kiedy na chwilę przestajesz wiosłować i pozwalasz sobie po prostu płynąć z prądem... bo płynąć z prądem to nie znaczy bezwolnie dryfować – to znaczy dać sobie prawo do odpoczynku... do powrotu do sił, do zregenerowania ramion i złapania głębokiego oddechu... Bo choć życie nie polega na ciągłym poddawaniu się nurtowi i czasami trzeba podjąć decyzję, wybrać własny, unikalny kierunek, wymagający ogromnego wysiłku i odwagi... to nie da się płynąć pod prąd bez wcześniejszego zebrania sił w cichym nurcie...

A w tym wszystkim jakże ważna i poruszająca staje się obecność drugiego człowieka... kogoś, kto siedzi z tobą w tej samej łodzi albo płynie tuż obok... kogoś, kto nie musi dawać ci gotowych instrukcji, jak wymijać przeszkody, ale po prostu współtworzy rytm wiosłowania... towarzyszy ci, kiedy nurt staje się zbyt porywisty, i przypomina, że w tej podróży nie musisz wszystkiego dźwigać w pojedynkę... że współpraca i oparcie się na kimś to nie słabość, ale największa mądrość wspólnej drogi...
🌱 Zapis w Książeczce:
Kiedy pozwalasz sobie posłuchać szumu tej rzeki... w którym miejscu swojej drogi dzisiaj jesteś? Czy to czas na zbieranie sił w bezpiecznym nurcie, czy może na odważne obranie własnego kierunku z kimś, kto płynie tuż obok.

20/07/2026

Już blisko rok od czasu zamknięcia Studia stacjonarnie przy ulicy Stalowej. Miejsca , gdzie można było zadbać nie tylko o zdrowie psychiczne , ale też fizyczne poprzez ruch. Kurz jeszcze nie opadł.

Dzisiaj śpieszę z wspaniałą informacją, że na Stalowej 3/1 (parter) na dniach odbędzie się otwarcie Liczi Studio - studio pilatesu na reformerach i matach.

Na Stalowej znowu będzie można zadbać o ciało , o zdrowie.

Zapraszam do obserwacji profilu, żeby być na bieżąco. Zapraszam do zadbania o harmonię ciała i umysłu w ruchu

Witaj w Liczi Studio!
To miejsce stworzyliśmy z myślą o osobach, które chcą poruszać się świadomie i czerpać radość z ruchu. Mamy nadzieję, że już wkrótce spotkamy się na zajęciach ✨ Do zobaczenia!

02/02/2026

Polecam, doświadczone psychoterapeutki , mądre, prawdziwe kobiety równa sie ODWAGA

Kochani, zostało nam jeszcze jedno wolne miejsce na warsztat "Projekt ODWAGA" w dniu 31 stycznia 🙂
Początek roku to dobry czas, by uruchomić w sobie proces zmian, zainicjować coś, co będzie mogło pracować i rozwijać się w swoim tempie...
Poprzednia edycja była bardzo owocnym i pięknym czasem - wierzymy, że i tym razem będzie podobnie 🙂
Szczegóły znajdziecie w linku w komentarzu. Zapraszamy! 🙂
Ania Dankowska i Ula Sołtys-Para

02/02/2026

Post z 02.02.2025 r ten sam, ale Inny .
Spójnie z tym co dla mnie życiowo i zawodowo ważne.

Studio Rozwoju i Psychoterapii eMOCja

Skąd właściwie wziął się pomysł powstania miejsca integrujacego zdrowie fizyczne, zdrowie psychiczne i społeczne (moralne)? Przestrzeń profilaktyki i rozwoju, ale też wspierania procesu psychoterapii.

Od 2007 r, czyli zaraz po ukończeniu studiów psychologicznych rozpoczęłam pracę zawodową jako psycholog, ale nie tylko…
Mało kto wie, że w 2005 r ukończyłam również czteroletnie studia z Pedagogiki Zdrowia na UŚ. I to był mój drugi wykonywany zawód. Nie mogłam się zdecydować, co wybrać. I dlatego zostałam psychoterapeutką w 2010 r. Wtedy jeszcze nawet nie podejrzewałam, że wybierać nie muszę .

Dziś widzę wyraźnie potrzebę integrowania obszarów zdrowia psychicznego, zdrowia fizycznego i społecznego (moralnego).

Dlatego też w Studiu Rozwoju eMOCja przenikają się działania:

🥀edukacyjne (wykłady, seminaria w tym dotyczące zdrowia seksualnego)
🥀szkolenia, warsztaty z radzenia sobie ze stresem, uważnosci , treningi itp
psychoterapeutyczne w różnych modalnościach oraz wymiarach pracy z ciałem, z psychiką, seksualnością
profilaktyczne
🥀arterapeutycznej

Zapraszam do obserwowania i uczestniczenia w nadchodzących wydarzeniach.

Ze swojej strony jako człowiek, kobieta, psycholożka, pedagożka, seksuolożka, psychoterapeutka i nauczycielka akademicka dołożę wszelkich starań , aby zamieszczane treści oraz wydarzenia były wartościowe dla zdrowia, rzetelne i trafne, potwierdzone naukowo, bezpieczne, interesujące.

Już Hipokrates zwracał uwagę, że ,,Ludzie zaczynają chorować, ponieważ w swoim szaleństwie robią wszystko, aby nie być zdrowymi”

W Studiu Rozwoju eMOCja będę we współpracy z innymi o tym szaleństwie edukować, zapobiegać, a jak trzeba to też leczyć.

Przestrzeń mojego studia Rozwoju eMOCja w przebudowie od fundamentów.

W chwili obecnej wylewkę stanowią
Wioletta Bednarczyk Studio Psychoterapii i Seksuologii
Ćwiczenia i wykłady na uczelniach dla studentów z tematów:
1. Psychologia kliniczna dzieci I młodzieży
2. Psychologia emocji i motywacji
3. Psychologia zdrowia 😍
4. Psychotraumatologia
6. Trening Odporności
7. Metodyka psychogennych zaburzeń mowy
( Uniwersytet Śląski)
8. Psychologia stresu

Współpraca z Anna Dankowska przy projekcie psychogeneologii

Zapraszam do współpracy ludzi z podobnym doświadczeniem klinicznym i wartościami, tak aby móc rozpowszechniać znaczącą róźnicę między psychoterapią ( leczeniem ) a rozwojem. W myśl zasady , że lepiej zapobiegać , dbać o zdrowie psychiczne niż leczyć.

Znaleźć mnie można jedynie offline podczas realnej pracy psychoterapeutycznej, profilaktycznej, edukacyjnej. Profil pozostaje przestrzenią edukacyjną oraz informacyjną.

Jedną z najistotniejszych wartości tej przestrzeni jest empatia, etyka, świadomość ( tak to jest funkcja obserwujaca ego ) oraz intymność. Dlatego nie bedzie reklam i obietnic tylko relacja w realu i proces.

Adres :

Sosnowiec ul. Stalowa 1/I/3
tel. 784 329 030
e-mail: [email protected]

Wioletta Bednarczyk

20/01/2026

Między impulsem a wyborem,
czyli dlaczego boimy się struktur?

​Wychodzę dziś z uczelni z głową pełną pytań o to, co robimy z naszą współczesną psychologią.

Mam wrażenie, że w pogoni za „dobrostanem” i „relacją” wylaliśmy dziecko z kąpielą.
Poniżej moje refleksje , a czasami wręcz wnioski oparte na doświadczaniu współczesnego świata, który używa psychologii:

​1. Zazdrość i zawiść to nie błędy systemu.
Na zajęciach akademickich z psychologii emocji i motywacji , czyli fizjologii czucia uderzyło mnie, jak bardzo boimy się tych emocji, brzydzimy, patologizujemy. Nazywamy je „toksycznymi”, „destrukcyjnymi”,,narcystycznymi", chcielibyśmy je wymazać. A przecież to są nasze mapy potrzeb! Zawiść i zazdrość to nie są wady charakteru – to sygnały poznawcze, które mówią nam, gdzie jesteśmy, a gdzie chcielibyśmy być, co jest ważne i ma to ktoś inny. Jeśli nauczymy młodych ludzi, że mają ich „nie czuć”, to tak jakbyśmy kazali im odciąć sobie nerwy czuciowe. Bez nich nie wiemy, co jest dla nas ważne.
Od 3 lat robię eksperyment , którego pierwowzór jest z 1983 r i wyniki wciąż podobne . A znawców od psychologii mamy na każdym zakręcie.

​2. Parodia mindfulness: „Czuj tu i teraz, oddychaj w to miejsce, rozpuszczaj ” to pułapka.
Uwielbiam mindfulness jako praktyk, ale to, co z niego zostało zrobione, to często parodia. Mindfulness nie jest o tym, żeby być liściem na wietrze własnych impulsów. To nie jest „czuję złość, więc ją wylewam, bo jestem tu i teraz”.To nie jest czuje , rozciągam się w jodze i to znika, bo robię miejsce na nowe.
Prawdziwa uważność to ta sekunda wolności między impulsem a działaniem. To przestrzeń, w której mogę wybrać, a nie tylko zareagować. To rozumienie, nadawanie znaczeń temu czuciu. To dzięki niej mogę świadomie wybrać kulturę, normę czy „dziękuję”, zamiast być niewolnikiem chwilowego afektu. Jestem przerażona jak ludzie po przeczytaniu popularnego podręcznika o tym gdzie w ciele niby leżą emocje porywają się na dawanie rad, prowadzenie procesów. Emocje to procesy biochemiczne to struktury w centralnym układzie nerwowym, hipokamp, ciało migdałowate , ośrodki czucia i kora czołowa ! Tak kora czołowa czyli refleksja, myślenie czyli uwaga funkcje EGO. To nie miejsce w biodrach . W ciele zapisują się niewyrażone ekspresje czucia czyli reakcji ciała w odpowiedzi na komendę z cun.

​3. Superego to nie policjant, to kręgosłup.
Współczesna narracja każe nam walczyć ze wstydem i poczuciem winy jak z najgorszymi wrogami. Ale czy system bez zasad i struktury to naprawdę bezpieczny system? Bez zdrowego wstydu i Superego nie ma kultury. Jest tylko anarchia, w której „moja przestrzeń” staje się klatką dla innych. Nie bójmy się mówić, że rozwój to nie tylko akceptacja wszystkiego, ale też twarde ramy. To kultura osobista to proste dziękuję, kiedy coś od kogoś otrzymuje np czas , uwagę, zasoby , czy inspiracje pomysłów. A coraz częściej słyszę wrzuciła do internetu to każdy może korzystać , kopiować bez wskazania źródła. To nie plagiat to inspiracja. Plagiat jest wtedy , kiedy nie wskazuje się źródła.

​4. Czas na doświadczenie, nie na skróty.
Bardzo kibicuję nowej ustawie o zawodzie psychologa. Widzę młodych, ambitnych ludzi, którzy bardzo szybko wskakują w buty psychologa w prywatnych gabinetach. Ale psychologia to nie tylko teoria z książek. To czas, kiedy młoda własna struktura musi okrzepnąć. Potrzebuje się wtedy doświadczenia klinicznego, pokory wobec procesu i czasu, żeby „urosnąć” do tego zawodu w bezpiecznych warunkach, a nie na głębokiej wodzie bez asekuracji. Ta arogancja młodych o ktorej tyle się mówi jest często obroną przed zagubieniem , wyrzuceniem za szybko na głęboką wodę.

​Warto wrócić do pytania o fundamenty. Nim zaczniemy myśleć o psychopatologii, objawach , zaburzeniach trzeba znać normy , fizjologię, mieć strukturę , która w nieświadomym , a więc niepoznanym świecie psychiki daje bezpieczne ramy. Struktura , normy nie jest opresją – jest pionem, który pozwala się nie rozpaść się w świecie pełnym bodźców i chwilowych impulsów.

Dokąd ta droga prowadzi?
Lubię przysłowie, że żeby się znaleźć trzeba się zgubić. Mam nadzieję, że to już ten etap

* tekst jest o fizjologii uczuć , nie o zaburzeniach.

Wioletta Bednarczyk

24/12/2025

Święta to ten wyjątkowy moment w roku, kiedy świat na chwilę milknie, a my mamy szansę naprawdę się usłyszeć. Życzę Wam, aby tegoroczne spotkania przy wigilijnym stole były przepełnione autentycznością i łagodnością, której tak bardzo potrzebujemy. Niech pod Waszym dachem zagości obecność, która nie ocenia i nie wymaga, lecz po prostu jest obok, dając wsparcie i ciepło. Życzę Wam odwagi do bycia blisko, do słuchania z ciekawością i do patrzenia w oczy z miłością, która widzi w drugim człowieku to, co najpiękniejsze. Niech te dni będą czasem głębokiego porozumienia, wybaczenia i radości z tego, że mamy siebie nawzajem.
​Z najcieplejszymi życzeniami, Wioletta Bednarczyk ( Studio Rozwoju Emocja oraz Wioletta Bednarczyk Studio Psychoterapii i Seksuologii )

24/12/2025

Okienko 24/24. Nowy Początek: Narodziny Ciebie ✨🍎
​Dotarliśmy do celu podróży. Otwieramy ostatnie okienko. Dziś celebrujemy Narodziny Ciebie w nowej, zdrowej strukturze. Wszystko, czego dotknęłaś przez te 24 dni – medytacje, granice, jasność i lotosowa siła – spotyka się w tym punkcie. Jesteś domem dla samej siebie. Miłość jest w Tobie. Jesteś bezpieczna. Oddychaj tą nową radosną wolnością.
​Czterolistne Pytanie do Serca:
​Kogo widzą Twoje oczy w lustrze po tej 24-dniowej podróży?
​Jaki jest największy prezent, który sama sobie podarowałaś w tym roku?
​W jaki sposób Twoje nowe światło będzie świecić w kolejne dni?
​Komu dziś najszczerzej życzysz pokoju, zaczynając od siebie?
​Zadanie na dziś: Przy wigilijnym stole weź jeden głęboki, świadomy oddech i uśmiechnij się do siebie. Poczuj, jak lśnisz własnym światłem.
​Napisz w komentarzu: Jedno słowo życzenia dla nas wszystkich na ten Nowy Początek. 👇
​Wesołych Świąt Pełnych Oddechu! 🌟
​ Okienko24