Natango - Egzaminy żeglarskie - Ekspedycje polarne

Dzień Dziecka to dobry moment, żeby przypomnieć sobie, że większość żeglarzy nigdy tak naprawdę nie dorosła.

Bo kto przy zdrowych zmysłach zamieniałby wygodę na wachtę o trzeciej nad ranem, sztormiak zamiast parasola i tysiące mil oceanu zamiast świętego spokoju?

Oby Wasze wewnętrzne dziecko nigdy nie dorosło i nigdy nie przestało zachwycać się światem!

🇬🇧

Children's Day is a good reminder that most sailors never really grow up.

After all, who in their right mind would trade comfort for a 3 a.m. watch, a foul-weather jacket instead of an umbrella, and thousands of miles of ocean instead of a peaceful life?

May your inner child never grow up and never stop being amazed by the world.

26 maja 1845 roku legendarne statki HMS Erebus i HMS Terror pod dowództwem sir Johna Franklina kończyły ostatnie przygotowania na wodach brytyjskich, ruszając w kierunku Orkadów, a stamtąd na Ocean Arktyczny.

Choć dziś przypada rocznica rozpoczęcia podróży, która wciąż rozpala wyobraźnię ludzi, nie o śmiałkach, których pochłonęły lód i woda, chcemy dziś mówić.

Żeglarze na zawsze pozostali na morzu, tak jak ich matki do końca czekały, licząc na powrót swoich dzieci.

Dzień Matki — każdy, kto dłużej przebywał na morzu, wie, że jest szczególny.

Matki kibicują, wspierają i cicho wyczekują powrotu swoich dzieci do domu. Czy istnieje większa siła?

🇬🇧

On 26 May 1845, the legendary ships HMS Erebus and HMS Terror, under the command of Sir John Franklin, were making their final preparations in British waters before sailing towards the Orkney Islands and from there into the Arctic Ocean.

Although today marks the anniversary of the beginning of a voyage that still captures people's imagination, it is not the brave men claimed by ice and water that we wish to speak about today.

The sailors remained at sea forever, just as their mothers waited until the end of their days, hoping for the return of their children.

Mother’s Day — anyone who has spent a long time at sea knows it carries a special meaning.

Mothers encourage, support and quietly wait for their children to return home. Is there a greater strength?

Ludomir Mączka - skromny, dowcipny i przyjazny. Z wyboru nie założył rodziny, całe życie poświęcił morzu.

W setną rocznicę urodzin chcielibyśmy się podzielić z Wami osobistym wspomnieniem o tym wyjątkowym żeglarzu, który w czasach gdy GPS był jeszcze marzeniem opłynął świat.

Myśląc o Ludojadezie, jak pieszczotliwie go nazywaliśmy przychodzą nam do głowy dwa słowa: ciepło i szacunek. Gdy pierwszy raz weszliśmy na Marię naszą uwagę przykuło nie otaklowanie jachtu lecz wianki czosnku, wielki kubeł jerba mate i drobniutki właściciel. Drewniana Maria, wcale nie była duża, drobny jacht i drobny właściciel - jaki kontrast w stosunku do tego co razem osiągnęli.

Kolejny obraz: Ludek wita w Szczecinie swoją Marię. Już zbyt schorowany by ją przyprowadzić osobiście do Szczecina. Ale ze wzruszeniem ją wita. Młodzież z klubu żeglarskiego otacza Go wianuszkiem, a On cierpliwie z nimi rozmawia jak równy z równym.

Ostatnie spotkanie to już pożegnanie Ludomira Mączki. Pogrzeb jest skromny, taki jak był on sam. Na cmentarzu tłumy.

Maria jest pielęgnowana i nadal pływa. Ludek Mączka jest cały czas żywy w pamięci szczecińskich żeglarzy. Nigdy nie zabiegał o popularność, nigdy nie napisał wspomnień. Ot tak po prostu realizował swoje marzenia o pływaniu.

Chcielibyśmy by nie zapomniano o skromnym Ludojadzie - wielkim żeglarzu.

🇬🇧

Ludomir Mączka – humble, witty and kind. By choice, he never started a family and devoted his entire life to the sea.

On the centenary of his birth, we would like to share a personal memory of this remarkable sailor who circumnavigated the globe at a time when GPS was still only a dream.

When we think of Ludojad, as we affectionately called him, two words come to mind: warmth and respect. The first time we stepped aboard Maria, it was not the rigging that caught our attention, but the garlands of garlic, a huge bucket of yerba mate, and her tiny owner. Maria herself was not a large yacht – a small wooden vessel and a small owner, yet what they achieved together was extraordinary.

Another memory: Ludek welcoming Maria back to Szczecin. By then he was too ill to bring her home himself, but he greeted her with visible emotion. Surrounded by young sailors from a yacht club, he spoke with them patiently and naturally, as equals.

Our last meeting was a farewell. Ludomir Mączka’s funeral was modest, just as he was. Yet the cemetery was filled with people.

Maria is still cared for and continues to sail. Ludek remains very much alive in the memory of Szczecin’s sailing community. He never sought fame and never wrote memoirs. He simply followed his dream of being at sea.

We hope that this humble “Ludojad” – a truly great sailor – will never be forgotten.

Kalendarz mówi, że niebawem lato, więc my powoli kończymy sezon ski and sail.

Chociaż Svalbard zdaje się mieć własne zdanie.

🇬🇧

The calendar says summer is just around the corner, so we are slowly wrapping up our ski & sail season.

Though Svalbard seems to have its own opinion.

Inuici wyholowali górę lodową z portu.
Może odmówiła opłaty za postój?

To ta sama, która niecałe dwa tygodnie temu zablokowała wejście do Maniitsoq.

Początkowo miejscowi czekali, zakładając, że sama przejdzie.

Przez kolejne dni coraz bardziej się kruszyła.
Do portu wpływały odłamki wielkości kadłuba naszego jachtu.
Dryfowały między pomostami i kutrami, utykały na skałach i mieliznach.

Wczoraj cierpliwość się skończyła.

Na wodę wyszła większość łódek z Maniitsoq.
Zaczęto wypychać i przeciągać growlery z portu.
A potem zabrano się za resztę góry stojącą na wejściu.

I wyholowano ją z powrotem na ocean.

🇬🇧

The Inuit towed an iceberg out of the harbor.
Maybe it refused to pay the docking fee?

It was the same iceberg that blocked the entrance to Maniitsoq less than two weeks ago.

At first, locals waited, assuming it would drift away on its own.

But over the following days, it kept breaking apart.
Fragments the size of our yacht drifted into the harbor.
They floated between piers and fishing boats, getting stuck on rocks and shallow spots.

Yesterday, patience finally ran out.

Most of the boats in Maniitsoq joined the operation.
Growlers were pushed and dragged out of the harbor.
And then they went after what was left of the iceberg blocking the entrance.

And towed it back out to the open ocean.

Dlaczego tak trudno przestać wracać na Północ?

🇬🇧

Why is it so hard to stop coming back to the North?

Dokładnie sto lat temu z Ny-Ålesund wystartował sterowiec „Norge”

Jak na lądzie powie się „Mount Everest”, to każdy rozpoznaje w nim symbol wyżyn, na jakie może wznieść się człowiek.

Arktyka też ma taki symbol.
Świadczący o determinacji i odwadze.
Biegun północny.

I malutkie Ny-Ålesund, z którego przez dekady próbowano go zdobyć.
I z którego sto lat temu wystartowali Amundsen, Nobile i Ellsworth, dokonując pierwszego w historii przelotu nad biegunem.

Często je odwiedzamy.
Jesteśmy tutaj i dziś.

Ny-Ålesund pozwala nam złapać chwilę spokoju na cumach, zanim ruszymy dalej na spotkanie z kolejnymi wyzwaniami wiosennego Spitsbergenu.

🇬🇧

Exactly one hundred years ago, the airship „Norge” departed from Ny-Ålesund.

When people hear „Mount Everest”, they instantly recognize it as a symbol of the heights humanity can reach.

The Arctic has its own symbol.
One defined by determination and courage.
The North Pole.

And tiny Ny-Ålesund, from where people spent decades trying to reach it.
And from where, exactly one hundred years ago, Amundsen, Nobile and Ellsworth departed, completing the first flight in history over the Pole.

We visit it often.
And today, we are here too.

Ny-Ålesund gives us a brief moment of calm alongside the dock before we head back out to face the next challenges of a springtime Spitsbergen.

Nie każde wejście do portu jest łatwe.

Czasem problemem jest silny wiatr albo prąd.
Czasem duży ruch lub ciasna przestrzeń.
Czasem jakaś drobna usterka komplikująca manewry.

A dzisiaj?
Dzisiaj góra lodowa.

Wpłynęła do portu, utknęła na mieliźnie i zastawiła całe wejście.
I sobie stoi, za nic mając że przeszkadza.

🇬🇧

Not every port entry is easy.

Sometimes the problem is strong wind or current.
Sometimes heavy traffic or very limited space.
Sometimes a small technical issue complicating the manoeuvres.

And today?
Today — an iceberg.

It drifted into the harbour, ran aground and blocked the entire entrance.
And now it just sits there, not caring at all that it’s in the way.