Renata Rybacka - Sztuka Komunikacji

Są takie spotkania, po których zostaje w człowieku coś więcej niż tylko wspomnienie.

Podczas moich warsztatów rozmawialiśmy z dziećmi o emocjach. O radości, smutku, złości i śmiechu. O tym, że każda emocja jest ważna i każda ma swoje miejsce.

Było dużo rozmów, śmiechu, tworzenia i dziecięcej wyobraźni.

Lubię patrzeć na dzieci, bo one przypominają nam o rzeczach, o których my, dorośli, czasem zapominamy. Że można się cieszyć bez powodu. Można marzyć bez zastanawiania się, czy to ma sens. Można coś stworzyć tylko dlatego, że mamy na to ochotę.

Dziecko wie, że wyobraźnia nie jest ucieczką od świata. Jest sposobem, żeby go tworzyć.

I chyba właśnie dlatego tak bardzo lubię te spotkania.

Za każdym razem wychodzę z nich z poczuciem, że to nie tylko ja coś daję dzieciom. One również dają coś mnie.

Przypominają mi, że czasem warto przestać szukać powodów, żeby czegoś nie zrobić i po prostu spróbować.

Dziękuję za ten wspólny czas, za uśmiechy, pytania, pomysły i wszystkie emocje, które pojawiły się podczas naszych warsztatów.

**Dzieci uczą się od nas, czy tego chcemy, czy nie**

Pamiętasz, jak twoi rodzice kłócili się o pieniądze? Albo jak mama powtarzała, że nie możemy sobie na coś pozwolić? A może jak tata nigdy nie przepraszał?

I pamiętasz, być może dopiero teraz jako dorosły, jak mocno te sceny w tobie pozostały?

Dzieci uczą się od nas, czy tego chcemy, czy nie. Uczą się nie tylko ze słów, lecz przede wszystkim z tego, co widzą i czego doświadczają. Z codziennych sytuacji, z atmosfery w domu, z tego, jak zwracamy się do partnera, jak reagujemy na stres, jaki mamy stosunek do własnego ciała, do pieniędzy i do popełnianych błędów.

To jedna z najważniejszych, ale i najtrudniejszych konsekwencji rodzicielstwa. Jesteśmy dla dzieci żywymi wzorcami.

Nie chodzi o to, by być idealnym rodzicem. Taki ideał nie istnieje. Chodzi o to, by być rodzicem świadomym, który potrafi zadać sobie pytanie:

Co moje dziecko uczy się dziś, patrząc na mnie?

Warto każdego dnia starać się być takim człowiekiem, jakim chcielibyśmy, aby stało się nasze dziecko.

Właśnie dlatego bajkoterapia ma tak dużą wartość. Bajka tworzy przestrzeń, w której rodzic i dziecko mogą wspólnie rozmawiać o trudnych sprawach. Poprzez historię, metaforę i bezpieczny dystans łatwiej jest nazwać emocje i zrozumieć to, co często trudno wyrazić wprost.

Poza bajką jest jednak codzienne życie. To ono pozostaje najważniejszym nauczycielem.

Sztuka Komunikacji · dr Renata Rybacka · rybackarenata.pl

Jestem doktorem nauk społecznych i od lat zajmuję się komunikacją interpersonalną, pomagając ludziom lepiej rozumieć siebie i innych. W swojej pracy łączę doświadczenie trenerskie, coachingowe oraz narzędzia NLP, aby wspierać w budowaniu relacji, wzmacnianiu pewności siebie i świadomym rozwoju.
Pracuję zarówno z osobami indywidualnymi, jak i firmami oraz dziećmi, pokazując, jak komunikacja wpływa na nasze życie prywatne i zawodowe. Jako wykładowczyni akademicka, mediatorka i mentorka dzielę się wiedzą, która przekłada się na realne zmiany i efekty.
Jestem również autorką książek oraz twórczynią marki Sztuka Komunikacji, a także perfum sygnowanych moim nazwiskiem, które podkreślają, jak ogromne znaczenie ma pierwsze wrażenie w relacjach międzyludzkich.
Jeśli chcesz lepiej komunikować się, budować wartościowe relacje i świadomie rozwijać swoje kompetencje, zapraszam Cię na stronę rybackarenata.pl

**Sukces to nie wyścig. To kompas.**

W świecie, który nieustannie powtarza: więcej, szybciej, wyżej, trudno nie zacząć myśleć o sukcesie jak o wyścigu. Kto ma więcej obserwujących? Kto prowadzi większą firmę? Kto był już w Nowym Jorku, podczas gdy ty wciąż odwiedzasz tylko Toruń?

Tyle że wyścig wyczerpuje. I nigdy się nie kończy.

Gdy osiągasz cel, do którego dążyłeś, poprzeczka natychmiast wędruje wyżej. Właśnie dlatego tak łatwo wpaść w pułapkę nieustannego udowadniania sobie i innym, że wciąż można więcej.

Sukces rozumiany jako kompas działa zupełnie inaczej. Nie pyta, ile mam. Pyta, czy idę w kierunku, który naprawdę ma dla mnie znaczenie.

Kompas może prowadzić zarówno do Torunia, jak i do Nowego Jorku. Może wskazywać trzydziestu klientów w ciągu roku tak samo, jak trzystu. Jeżeli to jest twój kierunek, zgodny z twoimi wartościami i własną definicją dobrego życia, właśnie to jest twój sukces.

Nie jestem przeciwna ambicji. Jestem za ambicją, która prowadzi we własnym kierunku, a nie tą zrodzoną z porównywania się do innych.

Kiedy ostatnio zatrzymałaś się i zadałaś sobie pytanie:

W czyim wyścigu biegnę? W swoim czy w cudzym?

To jedno z tych pytań, na które naprawdę warto znać odpowiedź.

Sztuka Komunikacji · dr Renata Rybacka · rybackarenata.pl

Największym problemem w komunikacji… nie jest brak słów.
To, że ludzie mówią, ale nikt już nie słucha.”
Patrzę na to, co dzieje się dziś w relacjach, w biznesie, w rodzinach…
I mam wrażenie, że uczymy się mówić coraz więcej, a rozumieć coraz mniej.
Krzyczymy zamiast rozmawiać.
Oceniamy szybciej niż wysłuchamy.
Reagujemy zamiast naprawdę zrozumieć.
I potem dziwimy się, że
relacje się sypią,
dzieci się zamykają,
klienci odchodzą,
a konflikty eskalują.
Kontrowersyjne? Może.
Ale prawda jest taka, że komunikacja to dziś jedna z najbardziej zaniedbanych umiejętności.
Nie dlatego, że nie wiemy jak mówić.
Tylko dlatego, że nie chcemy usłyszeć drugiej strony.
A Ty?
Słuchasz, żeby zrozumieć czy żeby odpowiedzieć?
Daj znać w komentarzu. Jestem ciekawa Twojej perspektywy.
Więcej o świadomej komunikacji:
rybackarenata.pl

Mowa ciała kłamie rzadziej niż słowa.

Pewna uczestniczka mojego szkolenia powiedziała, że jest zupełnie spokojna, a jednocześnie ściskała długopis tak mocno, że zbielały jej knykcie. Nie powiedziała nic. Ale zapamiętałam.

Aż 80 procent informacji o człowieku czerpiemy nie z jego słów, lecz z mowy ciała. To nie jest moje odkrycie. To badanie sprzed dekad, które wciąż pozostaje aktualne. I wciąż niedoceniane.

Ludzie kontrolują słowa. Mowę ciała kontrolują znacznie gorzej.

Dlatego właśnie to ona mówi prawdę, szybciej, głębiej i dokładniej niż jakiekolwiek słowo. Napięcie w ramionach, kierunek stóp, dotknięcie twarzy w połowie zdania czy uśmiech, który nie sięga oczu. To wszystko są cenne informacje.

Jednak i to jest kluczowe, mowę ciała czyta się w kontekście, a nie w izolacji. Skrzyżowane ręce nie zawsze oznaczają zamknięcie. Mogą oznaczać po prostu, że w pokoju jest zimno. Prawdziwa obserwacja wymaga cierpliwości oraz zestawienia wielu sygnałów naraz.

Co możesz zrobić już dziś?

Zacznij obserwować. Na spotkaniach, w rozmowach i w negocjacjach. Zamiast skupiać się wyłącznie na samej treści, poszerz uwagę na to, co dzieje się z ciałem rozmówcy.

I na swoje własne ciało też.

Bo skoro inni czytają Ciebie, warto wiedzieć, co im pokazujesz.

Sztuka Komunikacji · dr Renata Rybacka http://rybackarenata.pl

Pierwsza fraza w rozmowie decyduje o wszystkim.

Kiedy wchodzisz na spotkanie i mówisz na wstępie: przepraszam za spóźnienie, to jest właśnie Twoje otwarcie. I już w tej chwili coś się stało. Coś, czego nie cofniesz.

W komunikacji jest taki moment, który nazywam blokami startowymi. To pierwsze sekundy rozmowy i pierwsza fraza, którą wypowiadasz. To właśnie wtedy, zanim zdążysz powiedzieć cokolwiek istotnego, Twój rozmówca już coś o Tobie zdecydował.

Nie chodzi o to, żeby być sztucznym. Nie chodzi o wyrecytowane formułki. Chodzi o świadomość.

Kiedy zaczynasz rozmowę od przeprosin, natychmiast stawiasz się w pozycji słabszego. Kiedy zaczynasz od skargi, tworzysz negatywną ramę dla całej reszty. Kiedy zaczynasz od pytania, zapraszasz drugą osobę do dialogu.

Pierwsze słowa na otwarciu to nie etykieta towarzyska. To architektura relacji.

Przez lata obserwuję na szkoleniach, jak ludzie psują rozmowy jeszcze przed pierwszym merytorycznym zdaniem. I jak, gdy tylko zmienią ten jeden element, cała dynamika spotkania idzie zupełnie inaczej.

Zanim więc jutro wejdziesz na ważne spotkanie, zadaj sobie jedno pytanie: jak chcę zacząć tę rozmowę?

Sztuka Komunikacji · dr Renata Rybacka
rybackarenata.pl

Słowa ranią. Ale cisza też.

Kiedy ktoś mówi do ciebie coś złego, boli. Wiesz, że boli. Możesz to nazwać, możesz o tym powiedzieć, możesz się od tego odizolować.

Ale cisza, ta celowa, zimna, wycofana cisza, działa inaczej. Trudniej ją uchwycić. Trudniej obronić się przed czymś, czego nie ma.

Milczenie jako kara. Ignorowanie jako komunikat. Nie zasługujesz nawet na moją złość, tego się nie mówi. Ale to jest to, co cisza komunikuje.

W terapii nazywa się to wycofaniem emocjonalnym i zostawia ślady głębsze niż wiele słów. Dlatego uczę czegoś, co może wydawać się sprzeczne intuicyjnie: nawet trudna rozmowa jest lepsza od zimnego milczenia. Bo rozmowa, nawet kłótnia, zakłada, że jesteś obecny. Że ci na tej relacji zależy na tyle, żeby ją naprawić.

Cisza zakłada coś innego.

Jeśli potrzebujesz czasu, mów o tym. Potrzebuję teraz przerwy, żeby ochłonąć, wróćmy do tego jutro. To jest cisza z komunikatem. Zupełnie inna niż cisza jako ściana.

Słowa mają moc. Cisza też. Decyduj świadomie, czego używasz.

Sztuka Komunikacji · dr Renata Rybacka · rybackarenata.pl