Jestem Agnieszka Garwolińska

Rozmowy o miłości, odcinek 1022 ❤
Gotować, czyli kochać 😋

Wiele razy byłam na różnych dietach i robiłam to z wielu różnych powodów. Oczyszczanie. Odchudzanie. Podjęcie wyzwania. Niełączenie jednego z drugim i bez trzeciego. Zazwyczaj samozwańczo i samodzielnie. Czasem z pomocą zewnętrznego specjalisty i motywatora.

Teraz też jestem na diecie, a może raczej w trakcie procesu przestawiania się na inny tryb i sposób jedzenia. Tym razem jest ze mną Paulina, która pomaga mi wprowadzić te nowe zasady w życie tak, abym przeszła przez ten proces jak najbardziej harmonijnie i w zgodzie ze sobą. Tak, żebym poczuła, że to, że z czegoś rezygnuję i że czegoś nie mogę zjeść to nie koniec świata 😭 Tak, żebym czerpała przyjemność z jedzenia przy tych wszystkich zmianach 🥳
Paulina jest cudotwórczynią 😍

Ostatnio, gdy się spotkałyśmy, przyniosła mi upieczony przez siebie chleb. Gryczany. W ramach niejedzenia pszenicy. Nie przepadam za gryką. Nawet próbowałam upiec z niej chleb, ale jakoś to nie pomogło. Nasze relacje pozostały raczej chłodne.
Aż tu nagle pojawił się chleb Pauliny. Smakował wspaniale. Sama zjadłam prawie cały 😮 Jak mi go dawała, to powiedziała, że upieczony z miłością. Czułam to. W każdym kęsie. Wszystkimi kubkami smakowymi i całym ciałem 🥰

Paulina, dziękuję Ci, że jesteś ❤

P.S. Jeśli ktoś z Was potrzebuje wsparcia we wprowadzaniu w życie diety, wszystko jedno jakiego typu, to wiem, gdzie szukać Pauliny.
Jeśli potrzebujecie wsparcia

Dzień...

Napisała do mnie dzisiaj Swieta. Kilka miesięcy temu pomogliśmy jej i jej rodzinie znaleźć tymczasowy dom. Napisała z życzeniami z okazji Dnia Niepodległości.
Łzy napłynęły mi do oczu, gdy je czytałam.
Co miałam jej odpowiedzieć? Że nie obchodzę dnia niepodległości? Że chcę, aby jak najszybciej się skończył? Że myślę o tym, aby było jak najmniej poszkodowanych? Że proszę, aby moje dzieci nie jechały tego dnia do centrum? Że mam ochotę krzyczeć, gdy widzę grupy nacjonalistów ćwiczących manewry ataku na kilka dni przed marszem? Że czuję się zupełnie bezsilna wobec tej agresji?

Nie napisałam jej, oczywiście, o tym wszystkim. Przez szacunek dla niej, jej rodziny i wszystkich Ukraińców.
I zamiast dłużej poświęcać uwagę plującym jadem i szerzącym terror na polskich ulicach, postanowiłam pomyśleć i zrobić coś znowu dla Ukrainy. Dla tych, którzy rzeczywiście walczą o swój dom, o swoje rodziny, o życie. Dla tych, którzy cały czas potrzebują wsparcia.

Pomyślmy o nich dzisiaj i jutro i może pojutrze 💙💛💙💛💙💛💙💛

P.S. Jeśli ktoś chciałby taką bransoletkę, to piszcie. Cena: minimum 50 zł. Cały dochód zostanie przeznaczony na pomoc dla Ukrainy.

Rozmowy o miłości, odcinek 59 ❤
Kwitnąca jesień 🌹

Zakwitła na moim balkonie. Piękna. Głęboko czerwona. Jakby nic sobie nie robiła z panującego wokół powszechnego zwalniania i usypiania.
Moje przyjaciółka, od której ją dostałam, powiedziała, że to dlatego, że z miłości.
To jedyne wytłumaczenie 🥰

Agatko i Zbyszku, dziękuję Wam, że jesteście ❤❤❤

Torba Joasi 😁

Joasia to niepozorny wielki człowiek i wielka artystka. Z ogromną wrażliwością, wiedzą, doświadczeniem i, co rzadkie, z dystansem. Stara się być wierna sobie, choć to wyzwanie. Nawet, a może zwłaszcza, dla artysty.

Jej torebka jest mała i niepozorna, ale mieści wszystko, co potrzebne jest artystce. Szkicownik, coś do rysowania, pisania i jeszcze trochę miejsca na dokumenty i inne ważne drobiazgi.

Joasiu, dziękuję Ci, że jesteś ❤

Torba Tosi ❤🧡💛💚💙💜

Tosię znam od urodzenia. Jest dla mnie jak przyszywana córka. Ona też zresztą nazywa mnie drugą mamą.

Od lat patrzę z zachwytem, jak rośnie, zmienia się, rozkwita. Jest dla mnie niezwykłą inspiracją.

Tosia jest bardzo wrażliwa na drugiego człowieka. Chciałaby, aby ludzie szanowali się, dawali sobie wsparcie, przestrzeń, akceptację.

Całym sercem wspieram to jej chcenie i trzymam kciuki, aby się spełniało.

Tosialson, dziękuję Ci, że jesteś 🥰

Rozmowy o miłości, odcinek 347 🧡
Tajemniczy pstryczek

Zawsze lubiłam pomagać i pomagałam innym. Było to dla mnie coś naturalnego, niewymuszonego. Nie musiałam się tego uczyć ani specjalnie nad tym pracować. Taka się urodziłam. Tak mam.
Zazwyczaj też wiem, gdzie leży problem, co trzeba zrobić, aby go rozwiązać, gdzie jest wyjście z tunelu, który wydaje się bez wyjścia.

I wszystko wydaje się takie piękne i proste. Z jednej strony jest ktoś, kto potrzebuje pomocy, nie potrafi dać sobie rady z różnymi rzeczami w życiu, z drugiej - jest ten, który kocha pomagać, chce i wie, jak pomóc.
Jednak wcale proste nie jest. Nie każdy wie, że potrzebuje pomocy, nie każdy chce tej pomocy, jest na nią gotowy, chce podjąć działanie. A jak nawet już jest gotowy i chce i jest bardzo zmotywowany, to okazuje się, że nie widzi tego wyjścia lub nie potrafi tam dojść lub jak już dojdzie, to boi się wyjść albo wszystko naraz.

Wiele lat zajęło mi (i cały czas się tego uczę) zrozumienie i zaakceptowanie tego, że nie mogę komuś pomóc tylko dlatego, że chcę i potrafię. Wiele doświadczeń musiało się zdarzyć, abym zrozumiała, że nie mogę za kogoś czegoś zrobić, pomyśleć, przekonać się, wiedzieć, że nie mogę niczego przyspieszyć, nawet jeśli on bardzo się męczy, a ja znam lek na całe zło.

To jest chyba jedna z większych i trudniejszych lekcji, jaką przyszło mi w życiu przerabiać. Lekcja cierpliwości, pokory, odpuszczenia, braku kontroli.

Wiedzieć, gdzie jest tajemniczy pstryczek, mieć go w zasięgu ręki i nie móc przełączyć.

Dziękuję, że jesteście ❤

Torba Marty 😁

Marta jest piękną, młodą kobietą.
Delikatna i wrażliwa na świat i na innych.
Pełna energii twórczej, widzi i oddaje świat w taki sposób, w jaki inni go nie widzą.
Silna i odważna, robi rzeczy, których wcześniej nie robiła i przed którymi czuła respekt.
Otwarta i próbująca nowego, innego, do tej pory dalekiego.
Idąca do przodu, świadomie, w zgodzie ze sobą i z szacunkiem dla innych.
Kochająca i kochana.

Jak spojrzycie na tę torebkę, to to wszystko tam jest 😲

Marta, dziękuję Ci, że jesteś ❤

Rozmowy o miłości, odcinek 2 ❤
Tort Tymka, czyli wyraz matczynej miłości 🥳🥳🥳

Niech obraz powie za 1000 słów i za te, których brak.

Kochany Tymeczku, dziękuję Ci, że jesteś ❤❤❤
Jestem zaszczycona, że mogę być Twoją mamą.

3 torby. Agnieszki, Doroty i Aliny. 😮

Pierwszy raz robiłam torby firmowe 😊 A dodatkowo, jedna z toreb miała być dana w prezencie i być bohaterem imprezy pożegnalnej. Duża odpowiedzialność 😱

Było wiele projektów. Nie nadążałam ich rysować. To niesamowite, jak dużo można stworzyć, mając do dyspozycji bardzo określoną formę (torby miały być okrągłe) i tylko trzy kolory.
W końcu decyzja zapadła i ruszyła praca. Szło jak po maśle. Jednak napięcie połączone z ekscytacją, żeby wszystko wyszło idealnie towarzyszyły mi do ostatniej chwili 😬

Czekanie na zapięcia w idealnym kolorze do późnego wieczora. Brak paczki. Bieg do pasmanterii tuż przed zamknięciem. Zakup nieidealnej alternatywy do idealnych zapięć. Jednak paczka w paczkomacie. Bieg do paczkomatu. Szycie do późnego wieczora. Nocne prasowanie. Poranne dopinanie metek i pakowanie. Dostawa metrem przed śniadaniem 🙃

I udało się 🥳 Dziewczyny zadowolone ❤
Były łzy wzruszenia podczas imprezy, dużo pięknych uczuć, emocji. Nie byłam tam osobiście, ale cieszę się, że mogłam dołożyć cegiełkę do takich pięknych chwil 🤩

Agnieszka, Dorota, Alina, dziękuję, że jesteście ❤❤❤

P.S. A torby robiłam dla firmy Agnieszki i Doroty, Edu & More - Polishonlinenow.com

Rozmowy o miłości, odcinek 111 😍
Bezcenna miłość własna 🥰

Miłości do siebie niestety nie uczą w szkole. Większość z nas nie nabywa jej też naturalnie. A raczej nabywa tylko prędzej czy później traci. Nie ma też suplementów diety, które by ją uzupełniły. Nie można jej też przyswoić, stosując odpowiednią dietę. Chociaż to, jak się odżywiamy wynika m.in. z tego, jak bardzo kochamy siebie. Wszystko ze wszystkim powiązane. Taki świat.

Więc jesteśmy w sytuacji, że miłości własnej musimy uczyć się sami. Ale tego też nie wiemy tak od razu. Bo przecież nie łączymy naszych niepowodzeń w pracy czy w relacjach z tym, że nie kochamy siebie. Refleksja przychodzi po czasie. Gdy już spróbowaliśmy wielu dróg i sposobów na rozwiązanie naszych problemów i żaden z nich nie zadziałał permanentnie. I cały czas szukamy i miotamy się i próbujemy. I w pewnym momencie okazuje się, że wszystkie sznurki prowadzą do miłości własnej.

To, że się boimy oceny, krytyki, porażki, sukcesu, spróbowania. Albo uważamy, że nie zasługujemy, nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, nie damy rady, nie staramy się wystarczająco mocno. Ale też to, że chcemy, aby za wszelką cenę wszyscy nas lubili, nie chcemy zawieźć innych, spełniamy ich oczekiwania, boimy się odrzucenia. Albo chcemy, żeby wszyscy nas podziwiali i chwalili, bo tylko tak jesteśmy w stanie docenić siebie. Często i to, że zachowujemy się agresywnie, arogancko, zazdrościmy czy czujemy zawiść. Też to, kiedy karzemy siebie, krytykujemy, jesteśmy wciąż z siebie niezadowoleni, niepewni, czujemy się mali, nieważni. Wymieniać można by długo.

Zachęcam nas wszystkich do codziennej nauki kochania siebie. Zacznijmy dzisiaj.

Można powiedzieć sobie komplement, pochwalić się za coś, co zrobiliśmy danego dnia, choćby było to coś najmniejszego i najbardziej błahego. Można wypisać na kartce trzy rzeczy, które w sobie lubimy i powiększać tę listę każdego dnia o kolejną rzecz. Można przywołać to, co nam się udało w ciągu ostatniego tygodnia, miesiąca, roku. Można zrobić sobie przyjemność z myślą, że robimy ją dla najdroższej nam osoby. Można stanąć przed lustrem i powiedzieć kocham Cię, patrząc sobie prosto w oczy i mówić tak do momentu aż dreszcz przebiegnie nasze ciało (to dla bardziej zaawansowanych 🙃)
Zacznijmy od jednej małej rzeczy, zróbmy pierwszy krok. A potem kolejny i kolejny. Aż zadzieją się cuda 🤩

A jeśli poczujecie, że potrzebujecie wsparcia, inspiracji, motywacji, narzędzi, to zapraszam. Jestem.
Piszcie: [email protected] lub pod postem
Dzwońcie: 605653661

Dziękuję, że jesteście 😍

Torba Niki 🤩😎😮

Czerń. Klasyka. Elegancja. Prostota. Piękno. Zmysłowość. Szlachetność. Powaga. Moc. Autorytet. Siła. Odwaga. Indywidualizm. Luksus. Wyrafinowanie. Prestiż. Tajemnica.

A w Japonii (która jest w sercu Niki) kolor czarny oznacza elegancję, dojrzałość i męskość. Nie bez powodu samuraje nosili się na czarno.

Nika, dziękuję Ci, że jesteś ❤

Torebka Zoi 🙃

Pięknie prosta. Zoja lubi rzeczy proste, bez kombinowania, zbędnych ozdób, udziwnień.
"A może podszewka?", proponowałam. "A może kieszonka?". "A może chociaż zapięcie?". Nic z tego. Zoja, mimo że jest bardzo młodą kobietą, jest bardzo zdecydowana i zdecydowanie wie, czego chce. Chciała małą torebkę, którą będzie mogła zabrać wszędzie, która będzie wygodna i do której będzie mogła włożyć wszystko, co w danym momencie jest jej potrzebne. Mieszczą się w niej nawet kolejne książki z ulubionej serii, którą pochłania pasjami.

Z drugiej strony, Zoja eksperymentuje, bawi się kolorem i formą, próbuje, tworzy. Każda sytuacja, chwila, miejsce, czas są dobre, żeby to robić. Ostatnio "namalowała" twarz kobiety na dywanie w pokoju, gdzie akurat nocowałyśmy podczas naszego weekendowego babskiego wyjazdu.
Stąd zdjęcie w negatywnie, które sama zrobiła.

Zojeczko, dziękuję Ci, kochanie, że jesteś ❤️🧡💙💛💚💜🖤🤍🤎