Agata Hasso-Agopsowicz - Pełnia Bycia

Wypowiadane słowa nie zawsze oddają ich znaczenie. By tak było, potrzebna jest spójność przekazu z tym, co wyraża ciało...

„PROSZĘ”, „PRZEPRASZAM”, „DZIĘKUJĘ”.

Trzy proste słowa, które mają budować relację, a które jednak bardzo często tracą swój sens i ciało to wyczuwa.
---------------------------------
KIEDY "PROSZĘ" PRZESTAJE BYĆ PROŚBĄ?
✨
Prawdziwa prośba zawiera w sobie zgodę na to, że druga osoba może powiedzieć „nie”. Ma w sobie przestrzeń, ale często „proszę” staje się:
➡️naciskiem,
➡️oczekiwaniem,
➡️ukrytym żądaniem.
I wtedy ciało to pokazuje:
➡️napięciem w szczęce,
➡️ściśnięciem w brzuchu,
➡️impulsem „zrób to”.
✨
To już nie jest prośba. To jest presja ubrana w grzeczność.
---------------------------------
KIEDY "PRZEPRASZAM" NIE JEST PRZEPROSINAMI?
✨
„Przepraszam” z ciała płynie inaczej niż „przepraszam” z obowiązku.
Gdy jest autentyczne:
➡️ciało mięknie,
➡️pojawia się kontakt,
➡️jest miejsce na drugą osobę.
Gdy jest wymuszone:
➡️pojawia się napięcie,
➡️złość zostaje w środku,
➡️słowo nie niesie ulgi.
✨
Wtedy „przepraszam” staje się formą kontroli, nie naprawy relacji.
---------------------------------
KIEDY "DZIĘKUJĘ" ZNIKA?
✨
Czasem „dziękuję” w ogóle nie pada. Zamiast niego pojawia się:
➡️zachwyt,
➡️ocena,
➡️komentarz.
„Jak pięknie posprzątałeś!.” „Jaka jesteś grzeczna!” "Ale piękny prezent!".
✨
A jednak to nie jest to samo, co „DZIĘKUJĘ.”
✨
Szczególnie w relacji z dzieckiem to ma ogromne znaczenie, bo kiedy zamiast „dziękuję” pojawia się ocena dziecko dostaje komunikat: :jestem wartościowe, kiedy coś robię dobrze.
A kiedy słyszy „dziękuję”, pojawia się relacja i myśl, że to, co zrobiłem, ma znaczenie dla drugiej osoby.
✨
Ciało zawsze wie, jaka jest intencja Możemy powiedzieć właściwe słowo, ale ciało i tak czuje, co jest pod spodem.
➡️„proszę” z napięcia brzmi jak nacisk,
➡️„przepraszam” bez kontaktu brzmi pusto,
➡️„dziękuję” z obowiązku nie dociera.
Ale gdy słowa płyną z regulacji:
➡️są miękkie,
➡️mają przestrzeń,
➡️budują więź.

💛 Najważniejsze:

Nie chodzi o to, by mówić „ładnie”. Chodzi o to, by słowa były zgodne odczuciami, z ciałem. Bo dziecko, i każdy człowiek niezalenie od wieku, nie uczy się tylko tego, co mówimy. Uczy się tego, co czuje nasze ciało, kiedy to mówimy.

Wielu proszę, przepraszam, dziękuję prosto z serca dziś nam wszystkim życzę 💚

Katarzyna J Malysz, SEP

Nadchodzi lato 🌳☀️😎🏖 - czas, gdy szukamy sposobów na oderwanie od rutyny, czerpanie z energii światła i ciepła, i na ładowanie naszych życiowych baterii🔋

Niezależnie od tego, czy jedziesz na urlop, czy będziesz mogła wykorzystać długie wieczory po pracy, lepiej zadbasz o siebie wiedząc, jakich jakości potrzebujesz teraz w swoim życiu.
I temu poświęcimy nasze ostatnie przedwakacyjne spotkanie w Przestrzeni Słuchania.
Będzie to czas wsłuchania się w siebie i wzajemnych inspiracji.

Zapraszam serdecznie na comiesięczne kobiece spotkania w Ursusie 💞
Daj znać, że do nas dołączysz, żeby miejsce na Ciebie czekało.

📆 Spotykamy się w sobotę 13 czerwca w Dobrej Przestrzeni przy ul. Rakietników 10 w Ursusie.
Dołączysz?

Link do wydarzenia w komentarzu pod postem 👇

Wiosna zaprasza do chwil zachwytu z lekkością 😇

W ciągu dnia często zastanawiamy się „Co jeszcze mam do zrobienia?”. A gdyby tak zapytać: „Czego potrzebuje mój układ nerwowy, aby poczuć się bezpiecznie?” 🌿

Pomyśl przez chwilę... Jak dziś wesprzesz swój układ nerwowy?

Może będzie to:
✨ Świadomy oddech z wydłużonym wydechem.
✨ Czuły dotyk (dłoń na sercu lub delikatny uścisk).
✨ Chwila uważności na to, jak Twoje stopy dotykają ziemi.
✨ Delikatne rozciągnięcie ramion po godzinach pracy przy biurku.
✨Krótka, spokojna rozmowa z kimś bliskim lub chwila zabawy z pupilem.

Każdy z tych gestów to sygnał bezpieczeństwa dla Twojego ciała.

Zatrzymaj się z nami na moment.

Napisz w komentarzu, jaki mały gest wsparcia podarowałeś/aś sobie (lub planujesz podarować) dziś. Pamiętaj, że nie ma zbyt małych kroków – każda mikropraktyka ma znaczenie. Stwórzmy tu wspólnie przestrzeń pełną kojących inspiracji. 👇

Przed Świętami dotarł do mnie piękny (bo piękno też ma znaczenie dla zdrowienia) Certyfikat z Sabinowego kursu Relacja. Integracja. Obecność - Pogłębiony kurs terapii traumy złożonej.

To kolejny kurs Sabiny Sadeckiej, Sabina Sadecka - terapia traumy, wiedza i miłość, w którym miałam szczęście uczestniczyć. A są one wyjątkowe. Nie są typowym przepływem wiedzy, a przepływem doświadczenia, wiedzy osadzonej w praktyce, we własnym ciele i przeżywaniu. I do tego też zapraszają.

I każdy aspekt tego kursu jest spójny z terapeutycznym podejściem Sabiny do "wyłaniania się z cienia traumy do najpełniejszego, najbardziej twórczego i wyrazistego życia" - cytat z książki "Powrót do ciała. Jak odzyskać siebie po doświadczeniu traumy".
Nie ma sztywności ram - jest elastyczność, pojemność, jest czas na dopowiedzenie, dodanie myśli, odpowiedź na pytanie, by nie gubić się w niepewności, by myśli odnalazły swój kontekst. Nie ma pośpiechu, jest kojący głos, czas, by myśl przeobraziła się w słowa, jest czułość i wyczuwanie, co jeszcze potrzebuje być dodane. I - pomimo onlinowej formuły - jest spotkanie, bo bliskość to też niezbędny element zdrowienia.

Wszystko to uczy, jak być, by zdrowienie mogło się stawać już dziś, w naszej codzienności.

Wdzięczna jestem za tak przekazywaną wiedzę i za proces uczenia się całym ciałem. Układam w sobie te treści, integruję z ich pomocą moją przeszłość i mam nadzieję, że będę gotowa na przyjęcie kolejnego kursu, gdy w życiu Sabiny pojawi się na niego czas.
🌺❤️

„Walczymy, gdy nie czujemy się wystarczająco bezpieczni, by się bawić”.
— Michael Allison, ekspert ds. wydajności opartej na Teorii Poliwagalnej, partner kursów PVI i twórca metodologii „The Play Zone”.

Z perspektywy naszego układu nerwowego, „zabawa” jest nie tylko rozrywką. To stan wysokiej energii, który wymaga współdziałania dwóch systemów: mobilizacji oraz zaangażowania społecznego.

Co to oznacza w praktyce?
Gdy nasz organizm wykryje sygnały zagrożenia, automatycznie wyłącza dostęp do stanu zabawy i otwartości. Zamiast radosnej ekscytacji, system przechodzi w tryb defensywny – walkę lub ucieczkę.

W środowisku, w którym brakuje psychologicznego bezpieczeństwa, nasza kreatywność i zdolność do współpracy zostają zastąpione przez napięcie i reaktywność.

Zrozumienie tej zależności pozwala nam spojrzeć na nasze „trudne” reakcje z większą łagodnością. Często to, co bierzemy za trudny charakter lub brak dyscypliny, jest po prostu biologiczną odpowiedzią ciała na brak poczucia bezpieczeństwa.

Dowiedz się więcej o Play Zone Michaela Allisona: https://instytutpoliwagalny.pl/the-play-zone

W jakich obszarach życia zauważasz u siebie przejście z trybu „zabawy” w tryb „walki”? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzu. 👇